ناشناس
سوال 298952
سلام <br>در زیارت حضرت فاطمه می خوانیم ای کسی که خدا قبل از آفرینشت تو را امتحان کرد لطفا این جمله را برایم توضیح دهید<br>
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخها
1 پاسخبا سلام . در مورد این عبارت از زیارت، دو احتمال وجود دارد که در ذیل به توضیح آن می پردازیم:
احتمال اوّل: امتحان قبل از خلقت فاطمه زهرا(س) بدین معنی است که خداوند قبل از خلقت حضرت میدانست که فاطمه(س) بعد از آفرینش مورد آزمایش قرار می گیرد. و کاملاً از عهده امتحان الهی بر می آید. به این معنا که در مرتبه علم خداوند، آزمایش حضرت فاطمه و از عهده بر آمدن او ثابت بوده و تحقق داشته است.
این گونه امتحان قبل از خلقت (یعنی علم خدا بر آینده هر کس) در مورد همه انسانها صادق است، یعنی خداورز قبل از آفرینش انسان می داند که همه آنان آزمایش می شوند و نتیجه آزمایش را نیز می داند.
قرآن کریم آزمایش همه انسانها را یک سنّت الهی دانسته و می فرماید: "آیا مردم گمان می کردند به حال خود رها می شوند و آزمایش نخواهند؟! ما کسانی را که پیش از آنان بودند آزمودیم (و اینها را نیز امتحان می کنیم). باید علم خدا در مورد کسانی که راست می گویند و کسانی که دروغ می گویند تحقق یابد".(1) تا معلوم شود چه کسی در امتحان الهی قبول می شود و چه کسی مردود می گردد.
احتمال دوم : وجود مبارک پنج تن یعنی حضرت فاطمه و پدر بزرگوارش پیامبر اسلام و امام علی و امام حسن و امام حسین(ع) قبل از خلقت انسانها دارای وجود نوری بودند (مقصود نور حسی و مادی نیست بلکه نور الهی است که خارج از چهار چوب زمان و مکان است ) و در همین مرحله ی وجودی مورد امتحان الهی قرار گرفتند و در امتحان الهی پیروز شدند،
در مورد خلقت خصوص حضرت زهرا سلام الله علیها قبل از خلقت در عالم مادی توجه شما را به دو نمونه روایت جلب می کنیم :
1- عن سدیر الصیرفی عن أبی عبد الله عن آبائه علیهم السلام قال: قال رسول الله صلى الله علیه وآله: خلق نور فاطمة علیها السلام قبل أن یخلق الأرض والسماء (2) پیامبر اکرم فرمودند :خداوند نور فاطمه را آفرید قبل از آنکه آسمان و زمین را خلق کند.
2. قال بعض الناس: یا نبی الله فلیست هی إنسیة فقال: فاطمة حوراء إنسیة قالوا: یا نبی الله وكیف هی حوراء إنسیة قال: خلقها الله عز وجل من نوره قبل أن یخلق آدم إذ كانت الأرواح فلما خلق الله عز وجل آدم عرضت على آدم. (3) پیامبر اکرم فرمودند : خداوند فاطمه را از نور خود آفرید قبل از اینکه آدم را خلق کند.
پی نوشتها:
1. عنکبوت (29) آیه 2 و 3.
2. بحار الأنوار ج39 باب1 ص4 روایة3
3. بحار الأنوار ج39 باب1 ص4 روایة3
احتمال اوّل: امتحان قبل از خلقت فاطمه زهرا(س) بدین معنی است که خداوند قبل از خلقت حضرت میدانست که فاطمه(س) بعد از آفرینش مورد آزمایش قرار می گیرد. و کاملاً از عهده امتحان الهی بر می آید. به این معنا که در مرتبه علم خداوند، آزمایش حضرت فاطمه و از عهده بر آمدن او ثابت بوده و تحقق داشته است.
این گونه امتحان قبل از خلقت (یعنی علم خدا بر آینده هر کس) در مورد همه انسانها صادق است، یعنی خداورز قبل از آفرینش انسان می داند که همه آنان آزمایش می شوند و نتیجه آزمایش را نیز می داند.
قرآن کریم آزمایش همه انسانها را یک سنّت الهی دانسته و می فرماید: "آیا مردم گمان می کردند به حال خود رها می شوند و آزمایش نخواهند؟! ما کسانی را که پیش از آنان بودند آزمودیم (و اینها را نیز امتحان می کنیم). باید علم خدا در مورد کسانی که راست می گویند و کسانی که دروغ می گویند تحقق یابد".(1) تا معلوم شود چه کسی در امتحان الهی قبول می شود و چه کسی مردود می گردد.
احتمال دوم : وجود مبارک پنج تن یعنی حضرت فاطمه و پدر بزرگوارش پیامبر اسلام و امام علی و امام حسن و امام حسین(ع) قبل از خلقت انسانها دارای وجود نوری بودند (مقصود نور حسی و مادی نیست بلکه نور الهی است که خارج از چهار چوب زمان و مکان است ) و در همین مرحله ی وجودی مورد امتحان الهی قرار گرفتند و در امتحان الهی پیروز شدند،
در مورد خلقت خصوص حضرت زهرا سلام الله علیها قبل از خلقت در عالم مادی توجه شما را به دو نمونه روایت جلب می کنیم :
1- عن سدیر الصیرفی عن أبی عبد الله عن آبائه علیهم السلام قال: قال رسول الله صلى الله علیه وآله: خلق نور فاطمة علیها السلام قبل أن یخلق الأرض والسماء (2) پیامبر اکرم فرمودند :خداوند نور فاطمه را آفرید قبل از آنکه آسمان و زمین را خلق کند.
2. قال بعض الناس: یا نبی الله فلیست هی إنسیة فقال: فاطمة حوراء إنسیة قالوا: یا نبی الله وكیف هی حوراء إنسیة قال: خلقها الله عز وجل من نوره قبل أن یخلق آدم إذ كانت الأرواح فلما خلق الله عز وجل آدم عرضت على آدم. (3) پیامبر اکرم فرمودند : خداوند فاطمه را از نور خود آفرید قبل از اینکه آدم را خلق کند.
پی نوشتها:
1. عنکبوت (29) آیه 2 و 3.
2. بحار الأنوار ج39 باب1 ص4 روایة3
3. بحار الأنوار ج39 باب1 ص4 روایة3