سوال 299049

با عرض سلام و تحیت.
دوست محترم!
با توجه به این كه آیات قرآن یكدیگر را تفسیر مى كنند، هنگامى كه این دو آیه در برابر هم قرار گیرد نشان مى دهند مصائبى كه دامن گیر انسان مى شود بر دو گونه است: مصائبى است كه مجازات و كفاره گناهان او است و این مصائب بسیارند، ظلمها، بیدادگریها، خیانتها، انحرافات و ندانم كاریها و امثال آن سرچشمه بسیارى از مصائب خود ساخته ما است.
ولى بخشى از مصائب است كه ما هیچگونه نقشى در آنها نداریم و به صورت یك امر حتمى و اجتناب ناپذیر دامان فرد یا جامعه اى را مى گیرد، حساب این دو از هم جدا است، و لذا بسیارى از انبیاء و اولیاء و صلحاء گرفتار اینگونه مصائب مى شدند، این مصائب فلسفه دقیقى دارد كه در بحثهاى خداشناسى و عدل الهى و مسأله آفات و بلاها به آن اشاره كرده ایم .
لذا در حدیثى مى خوانیم: هنگامى كه امام على بن الحسین(ع) را با غل و زنجیر وارد مجلس یزید كردند یزید رو به امام(ع) كرد و آیه سوره شورى را خواند: "ما أصابكم من مصیبة فبما كسبت ایدیكم" او مى خواست چنین وانمود كند كه مصائب شما خانواده نتیجه اعمال خودتان است، و از این طریق زخم زبان بزند. اما امام فورا كلام او را نفى كرد و فرمود: "كلا، ما نزلت هذه فینا، إنما نزلت فینا ما أصاب من مصیبة فى الأرض ولا فى أنفسكم إلا فى كتاب من قبل أن نبرأها" یعنی چنین نیست. این آیه درباره ما نازل نشده، آنچه در باره ما نازل شده آیه دیگرى است كه مى فرماید: هر مصیبتى در زمین یا وجود شما رخ دهد پیش از آفرینش شما در لوح محفوظ ثبت شده است [و فلسفه و حكمتى دارد].
برای مطالعه بیشتر به تفسیر نمونه جلد 20، ص440 به بعد مراجعه کنید.
با آرزوی توفیق.
موسس ذکر ـ قم.
باستانی.