سوال 299347

با عرض سلام و تحیت.
دوست محترم!
دین واژه ای است عربی که در لغت به معانی متعددی از جمله آیین، روش، عادت، شأن، طاعت و جزاء و ... آمده است؛ و اصطلاحا به معنای اعتقاد به آفریننده ای است برای جهان و انسان و دستورات عملی متناسب با این عقاید.
از این رو، کسانی که مطلقا معتقد به آفریننده ای نیستند و پیدایش پدیده های جهان را تصادفی، و یا صرفا معمول فعل و انفعلات مادی و طبیعی می دانند "بی دین" نامیده می شود؛ اما کسانی که معتقد به آفریننده ای برای جهان است هر چند عقاید و مراسم دینی ایشان، توأم با انحرافات و خرفات است باشد "دیندار" شمرده می شوند.
بر این اساس، ادیان موجود در میان انسانها، به حق و باطل تقسیم می شوند، و دین حق عبارت است از آیینی که دارای عقاید درست و مطابق با واقع بوده، رفتارهایی را مورد توصیه و تأکید قرار دهد که از ضمانت کافی برای صحت و اعتبار برخوردار باشد.
معمولا از قوانین حقوقی ادیان به شریعت تعبیر می شود. با این حساب شریعت جزئی از دین است. با این وجود گاهی به خود دین هم "شریعت" می گویند.
و مذهب، به انشعاباتی که در یک دین واقع می شود می گویند. مذهب معمولا طریقه یا قرائتی خاص در فهم مسائل اعتقادی دین است.
اسلام در لغت به معنای تسلیم شدن است، و در اصطلاح، دین خاتم ـ یعنی دین حضت پیامبر اکرم(ص) ـ را می گویند.
این که برای هدایت دیگران چه باید بکنیم، بستگی به جایگاه شخصی دارد که می خواهیم هدایتش کنیم. باید در ابتدا دانست او تا چه مرحله ای از حقیقت را شناخته است، و ما می خواهیم در کدام مرحله دست او را بگیریم و پیش ببریم.
با این وجود در مورد قرآن مطلبی عرض می کنیم.
قرآن کتابی روشن گر است، ولی گاه انسان از فهم مطالب آن بازمی ماند؛ و از این رو در تفسیر آن ناگزیریم به منبع دیگری مراجعه کنیم. از سوی دیگر بسیاری از ظرائف دینی و به خصوص جزئیات مسائل حقوقی، در قرآن به چشم نمی خورد. در این دو مورد ـ یعنی تفسیر قرآن و فهم جزئیات دین ـ ناگزیریم به کلام پیامبر و اهل بیت او ـ یعنی احادیث معصومین(ع) ـ مراجعه کنیم.
از این رو قرآن را در کنار سنت باید خواند و از هر دو بهره برد.
با آرزوی توفیق.
موسسه ذکر ـ قم.
باستانی.