ناشناس
سوال 299407
با سلام من یه پسر خیلی خیلی نمی دونم اسمشو مثل بعضیا بزارم خجالتی یا (افسرده)هستم و نمی دونم که باید چیکار کنم و نشونه هاش هم اینه:کم حرفی,مایل به تنها بودن و گوشه گیری,و توی خونه هم کمی پرخاشگر البته فقط توی خونه که خوشبختانه این یه دونه مشکلو تونستم حلش کنم, افت تحصیلی و.......و به خاطر این خجالتی بودنم هم خیلی وقتا معمولا"ضرر میکنم و هر کاری هم کردم نتونستم این کارو ترک کنم و اگه می تونید خواهش می کنم کمکم کنید البته از راه حل های درست و عملی و نه مانند بعضی روانشناس های دیگه مثلا"بگید که جلوی آینه با خودتون تمرین کنید چون این کار اصلا"عملی نیست و من پیش روانشناس های دیگه هم رفتم که این مشکلمو حل کنن ولی موفق نشدن و از شما می خوام که راه حل هایی به من نشون بدید که این خجالتی بودنمو ترک کنم و اگه سوالی هم دارید مطرح کنید خوشحال میشم که بتونم جواب بدم و من حتی توی مدرسه هم اگه سوالی رو متوجه نشم از روم نمیاد که به دبیرمون بگم دوباره توضیح بده اگه امکان داره به صورت کاملا"مفصل توضیح بدید <br>من منتظر جوابتون هستم <br>با تشکر
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخبا سلام.
خودتان چه ریشه ای برای خجالتی بودن خود پیدا کردید؟
تا به حال فکر کرده اید؟
بعضی ها می گویند ریشه ی خجالتی بودن، غرور است. یعنی هیچ چیزی نمی گوییم چون می ترسیم نکند چیزی بگوییم که دیگران آن را تأیید نکنند. ما به این خاطر سکوت می کنیم چون می خواهیم همیشه بهترین حرف ها را بزنیم و خلاصه از این که نکند اشتباه نکنیم، سکوت می کنیم. نظر شما چیست؟
شما از مشاور و روان شناس چه انتظاری دارید؟
ما هم همان اصولی را می دانیم که آنها می دانند. مثل همان توصیه هایی که به شما گفتند. اگر انتظار معجزه دارید که یک نفر بتواند به شکل مکاتبه ای مشکل شما را حل کند، شاید غیر منطقی باشد.
راستی! فکر نمی کنید پرخاشگری شما در خانه راهی باشد برای آزاد شدن خشمی که در بیرون از منزل به آنهایی دارید که شما را تأیید نمی کنند و این خشم را در خانه به افراد خانواده وارد می کنید؟
خدانگهدار
خودتان چه ریشه ای برای خجالتی بودن خود پیدا کردید؟
تا به حال فکر کرده اید؟
بعضی ها می گویند ریشه ی خجالتی بودن، غرور است. یعنی هیچ چیزی نمی گوییم چون می ترسیم نکند چیزی بگوییم که دیگران آن را تأیید نکنند. ما به این خاطر سکوت می کنیم چون می خواهیم همیشه بهترین حرف ها را بزنیم و خلاصه از این که نکند اشتباه نکنیم، سکوت می کنیم. نظر شما چیست؟
شما از مشاور و روان شناس چه انتظاری دارید؟
ما هم همان اصولی را می دانیم که آنها می دانند. مثل همان توصیه هایی که به شما گفتند. اگر انتظار معجزه دارید که یک نفر بتواند به شکل مکاتبه ای مشکل شما را حل کند، شاید غیر منطقی باشد.
راستی! فکر نمی کنید پرخاشگری شما در خانه راهی باشد برای آزاد شدن خشمی که در بیرون از منزل به آنهایی دارید که شما را تأیید نمی کنند و این خشم را در خانه به افراد خانواده وارد می کنید؟
خدانگهدار