ناشناس
سوال 299847
با سلام<br>لطفا راهنمایی فرمائید:<br>مدتی است فكر می كنم عبادت یا نمازی كه می خوانم مورد قبول خداوند نیست <br>حالتی بی تفاوتی بر من دست می دهد مثلا زیارتی كه می روم ان حالی كه باید داشت را ندارم<br>اگر كسی به زیارت امامی در هفته ای 2 یا 3 بار برود ایا بر او عادت میشود و دیگر تاثیری درحال فرد از نظر معرفت زیارت دارد<br>لطفا راهنمایی ام كنید تا بتوانم به صراط مستقیم ره یابم و از گمراهی خارج شوم<br>با تشكر
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخبا عرض سلام و تحیت.
دوست محترم!
خوب است انسان عبادت خودش را کوچک بشمارد، همان گونه که این مطلب در روایات به چشم می خورد ـ ("وسائل الشیعه"، ج1، ص95) ـ ولی این بدان معنا نیست که آن را بی اثر بدانیم، و خدای ناکرده خود و عبادت خود را آن چنان بی ارزش بشماریم که گمان کنیم جلب رحمت خداوند نمی کند. ناامیدی از رحمت الهی خود گناهی بزرگ است و این که دائم فکر شما به این مشغول است که عبادات شما مورد قبول خداوند نیست شاید وسوسه شیطان باشد تا اندک اندک شما را از عبادت دل سرد کند.
در مورد زیارت نیز همین است. چه کسی گفته اگر کسی هفته ای چند مرتبه به زیارت برود، دیگر زیارت برای او فائده ای نخواهد داشت؟! همین ابزار محبت به خاندان عصمت(ع) ـ حتی اگر به یک زیارت خشک و خالی هم باشد ـ بسیار سودمند است. از این جهت است که در سیره علمای ما مسأله مداومت بر زیارت بسیار به چشم می خورد.
لازم نیست در حین زیارت معجزه ای شود، و یا حتی اشکی بیاید؛ همین که در حین زیارت توجه انسان به خدا و اولیای او معطوف شود، ولو برای لحظه ای، غنیمت است و موجب رشد. راه رشد صبر و تحمل می خواهد. خداوند برای عمل خیر وعده خیر داده است. مگر می شود مؤمن باشیم، ولی به وعده های الهی بدگمان شویم!؟
با آرزوی توفیق.
موسسه ذکر ـ قم.
باستانی.
دوست محترم!
خوب است انسان عبادت خودش را کوچک بشمارد، همان گونه که این مطلب در روایات به چشم می خورد ـ ("وسائل الشیعه"، ج1، ص95) ـ ولی این بدان معنا نیست که آن را بی اثر بدانیم، و خدای ناکرده خود و عبادت خود را آن چنان بی ارزش بشماریم که گمان کنیم جلب رحمت خداوند نمی کند. ناامیدی از رحمت الهی خود گناهی بزرگ است و این که دائم فکر شما به این مشغول است که عبادات شما مورد قبول خداوند نیست شاید وسوسه شیطان باشد تا اندک اندک شما را از عبادت دل سرد کند.
در مورد زیارت نیز همین است. چه کسی گفته اگر کسی هفته ای چند مرتبه به زیارت برود، دیگر زیارت برای او فائده ای نخواهد داشت؟! همین ابزار محبت به خاندان عصمت(ع) ـ حتی اگر به یک زیارت خشک و خالی هم باشد ـ بسیار سودمند است. از این جهت است که در سیره علمای ما مسأله مداومت بر زیارت بسیار به چشم می خورد.
لازم نیست در حین زیارت معجزه ای شود، و یا حتی اشکی بیاید؛ همین که در حین زیارت توجه انسان به خدا و اولیای او معطوف شود، ولو برای لحظه ای، غنیمت است و موجب رشد. راه رشد صبر و تحمل می خواهد. خداوند برای عمل خیر وعده خیر داده است. مگر می شود مؤمن باشیم، ولی به وعده های الهی بدگمان شویم!؟
با آرزوی توفیق.
موسسه ذکر ـ قم.
باستانی.