سوال 299910

با عرض سلام و تحیت.
دوست محترم!
چنین روایتی را پیدا نکردیم، هر چند جستجوی ما یک جستجوی محدود در منابعی بود که در اختیار داشتیم.
با این حال توجه داشته باشید روایت در مورد حرمت غیبت و کبیره بودن آن بسیار است.(ر.ک. به "گناهان کبیره"، تألیف شهید دستغیب، ج2، مبحث غیبت)
در پاسخ به سوال دوم شما باید بگوییم حضرت صادق(ع) می فرمایند: "غیبت آن است که در باره برادر دینیت عیبی را که خداوند بر او پوشیده است بگویی."("اصول کافی"، ج2، 385)
و حضرت موسی بن جعفر(ع) می فرمایند: "هر که در باره کسی که حاضر نیست چیزی را بگوید که در او هست و مردم هم آن را می دانند غیبت نیست. ولی اگر چیزی را که در او است و مردم نمی دانند بگوید، غیبتش را کرده؛ و اگر چیزی که در او نیست بگوید، به او بهتان زده است."("اصول کافی"، ج2، ص385)
البته تنها امری موضوع غیبت است که گفتنش خوشایند صاحب آن نباشد.
بنابر این دو روایت و روایات دیگر، هر گاه شخص چیزی را که در باره دیگری نقل می کند، عیبی از او باشد که بر شنونده و دیگران پوشیده نیست، داخل در عنوان غیبت نیست؛ ولو در این حالت هم اگر این امر موجب ایذا و استخفاف به مؤمن باشد، باز حرام است، ولی غیبت نیست.
با آرزوی توفیق.
موسسه ذکر ـ قم.
باستانی.