سوال 304149

با سلام
لپتوسپیروزیس ( Leptospirosis )
یک بیماری عفونی مشترک بین انسان و حیوان است که به وسیله گونه های بیماری زای لپتوسپیروز ایجاد می شود . لپتوسپیروز در تمام نقاط دنیا به جزء قطب شمال و جنوب گسترش دارد . اما در نواحی گرمسیری و مناطق با بارندگی زیاد و مناطقی که سطح آب های زیر زمینی بالاست آندمیک می باشد . بیماری بیشتر در فصول گرم و در مناطق روستایی دیده می شود لپتوسپیروز در آب ، خاک های مرطوب قلیائی لجن ها و محیط های گیاهی با درجه حرارت بیشتر از ۳۲ درجه سانتی گراد به خوبی رشد کرده و زنده می ماند . این بیماری برای افرادی که در محیط های باز کار می کنند و یا با حیوانات سر و کار دارند ،‌یک خطر شغلی محسوب می شود . کشاورزان ، کارگران فاضلاب ها ، دامپزشکان ، کارگران کشتارگاه ها ، ماهی گیران ،‌دامداران یا کارگران معادن بیشتر از سایر افراد در معرض خطر هستند . افرادی که د رآب های آلوده ، ‌اسکی روی آب قایق سواری و شنا می کنند بیشتر از سایر افراد در معرض خطر بیماری هستند .
عامل بیماری :
از انواع لپتوسپیرا بوده که از خانواده اسپیروکت ها می باشد . این باکتری هوازی مطلق بوده و فوق العاده متحرک می باشد در مقابل سرما مقاوم و نسبت به گرما ، اسیدها ، خشکی ، اشعه ماوراء بنفش و موادضد عفونی کننده حساس است .
اپیدمیولوژی و راههای انتقال :
لپتوسپیروز بعنوان یکی از بیماریهای مشترک با گستردگی و انتشار جغرافیایی وسیع و مخازن متعدد مطرح میباشد . مهمترین منبع آلودگی ، ادرار حیوان مبتلا می باشد در حیوانات آلوده بدون علائم عامل لپتوسپیرا می تواند برای ماهها در لوله پروکزیمال کلیه زنده مانده و از طریق ادرار بیشتر از ۶ ماه سبب آلودگی محیط گردد . همچنین جنین سقط شده بافتهای آلوده ،‌ترشحات دستگاه تناسلی و شیر آلوده می توانند بطور مستقیم یا پس از آلودگی محیط موجب انتقال بیماری گردند .
همه گیریهای بزرگی در سال ۱۹۹۵ در نیکاراگوئه ( با مرگ و میر بالا ) هند ،‌سنگاپور ، تایلند و قزاقستان در سالهای ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ اتفاق افتاده است . در ایران در سالهای اخیر این بیماری در سطح وسیع ، در گیلان و به صورت انفرادی در بعضی نقاط کشور گزارش شده است و آلودگی دامی در بسیاری از نقاط کشور گزارش گردیده است .
علائم بالینی :
راه انتقال بیماری به انسان از طریق تماس با آب ،‌غذا یا خاک است که با ادرار حیوان اهلی و وحشی مبتلا آلوده شده است . آلودگی ممکن است از طریق خوردن غذا یا آب آلوده یا از طریق تماس پوستی مخاطی ،‌از راه غشاهای مخاطی سالم ( چشم ها ، بینی و دهان ) خراش های پوستی و تنفس آئروسل ها انتقال یابد . انتقال بیماری از انسان به انسان بسیار نادراست . دوره کمون بیماری معمولاً ۱۴ ـ ۷ روز است که می تواند از ۲۶ ـ ۲ روز متغیر باشد . در مردها و سنین زیر ۴۰ سال بیماری شایع تر است .
ابتلاء به بیماری ممکن است به اشکال زیر باشد :
-بدون علامت ( ۴۰ ـ ۱۵% )
-شکل بدون ایکتر ( Nonicteric ) : بیش از ۹۰% موارد علامت دار به شکل بیماری خفیف و معمولاً بدون ایکترو بدون مننژیت است . علایم در مرحله اول به صورت حاد با تب ،‌لرز ،‌سردرد ، درد عضلات ،‌استفراغ یا اسهال شروع می شود که ۷ ـ ۴ روز ادامه دارد سایر تظاهرات راش های پوستی و اسهال ،‌ درد مفاصل ،‌گلودرد ،‌درد استخوانی تظاهرات چشمی ( فتوفوبی ، درد ،‌کونژیکتیویت ) و درگیری ریه است .
-احتقان ملتحمه مشخصه بیماری است و معمولاً در روز سوم یا چهارم بیماری ظاهر می شود یافته های با شیوع کمتر شامل اسپلنومگالی ،‌هپاتومگالی ،‌ لنفادنوپاتی ،‌یووئیت ،‌ کلاپس قلبی عروقی و فارنژیت ، راش های ماکولوپاپولر در تنه و یا قسمت قدامی ساق پا می باشد .
-مرحله ایمنی یا مرحله دوم : مشخصه آن وجود لپتوسپیرا در ادرار و ظهور آنتی بادی IGM در سرم می باشد . در این مرحله بیمار دچار تب ، لرز ، سردرد و علائم مننژه شده و سایر علائم اولیه باز می گردد و با پایدار شدن IGM تنوع بیشتری در تظاهرات ایجاد می شود که شامل آنسفالیت ضعف ، و سفتی عضلانی ، اختلال بینایی ، نوریت محیطی ، فلج اعصاب مرکزی ، رادیکولیت ،‌ میلیت سندرم گیلن باره می باشد . موارد بدون ایکتر هرگز کشنده نیست .
-شکل با ایکتر ( ICteric ) یا سندرم ویل : ۱۰% موارد علامت دار دچار بیماری شدید با ایکترمی شوند که مرگ و میر بالایی دارد و با نارسایی کلیوی ، کبدی یا مننژیت ، خون ریزی ، آنمی اختلالات هوشیاری ، تب بالا، میوکاردیت و ترومبوسیتوپنی همراه است . مرگ ومیر دراین مرحله ۴/۲ تا ۳/۱۱ درصد گزارش شده است.

روشهای پیشگیری و کنترل بیماری
۱ . اقدامات توصیه شده جهت اطرافیان :
-استفاده از داکسی سایکلین ( ۲۰۰ میلی گرم ) هفته ای یک بار توصیه می شود . این دارو تا ۹۵% در مقابل لپتوسپیروز اثر پیشگیری کننده دارد و در مواردی که تماس های موقتی با عامل بیماری وجود دارد موثر است ولی در مواردی که تماس های مداوم و مکرر با عامل بیماری وجود دارد توصیه نمی شود .
۲ . اقدامات محیط :
-استفاده از وسایل حفاظتی هنگام کار در محیط های آلوده ( چکمه ، دستکش ، پیش بند ، و ماسک )
-واکسیناسیون حیوانات اهلی و جداسازی حیوانات آلوده
-درمان آنتی بیوتیکی با دز واحد دی هیدرواسترپتومایسن برای جمعیت دامی
-شناسایی آب ها و خاک های آلوده و در صورت امکان زه کشی آب آن ها
۳ . سایر :
-آموزش رعایت اصول بهداشت فردی و راه های انتقال بیماری به کارگران و افراد در معرض خطر ، اجتناب از شنا یا راه رفتن در آب های آلوده
-واکسیناسیون افراد در معرض خطر در بعضی از کشورهای اروپایی و آسیایی