ناشناس

سوال 321366

با سلام خدمت مشاور محترم لطفا جواب سوالم را تو قسمت عمومی بدهید من در خانواده 4 نفره در همدان زندگی می کنم با پدر مار و مادر بزرگ من احساس می کنم کمرو ساکت و آدمی غیر جدی هستم و بر اثر خجالت گاهی لبخندی میزنم که برای خودم بسیار تلخ و نا خوشایند است پدر من معتاد است و او نیز همین شرایط را دارد من در بیشتر اوقات احساس ترس میکنم مثلا در یک بازی در ورزشگاه به خاطر اشتباهاتم می ترسم خیلی ارومم که این رفتار حالمو به هم میزنه مثلا وقتی منو به تمسخر میگیرند ویا با من شوخی میکنند اصلا نمیتوانم در آن لحظه جواب دهم من چه کار کنم تا بتونم خوب حرف بزنم و جواب هرکس رو سر جاش بدم؟وبی خودی خجالت نکشم و این همه ماست نباشم

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

1 پاسخ
با سلام.
و با عرض پوزش از تأخیر؛
انتظار نداشته باشید این مشکل در یک زمان کوتاه از بین برود و یا یک راه حل خیلی میان بر وجود داشته باشد. شما باید تمرین کنید که با خودتان کنار بیایید بعد با بقیه. اگر به توانایی های خود شک دارید، اگر در گذشته بیش از حد شما را تکذیب کرده اند، اگر فرصت اظهار وجود و نظر به شما نداده اند، اگر نگران هستید که نکند حرف اشتباهی بزنید، اگی می خواهید همیشه همه ی کارها را به بهترین شکل آن انجام دهید و ... باید این افکار خود را کنترل و اصلاح کنید و یاد بگیرید که با تأثیرات گذشته هم بجنگید.
شاید بهتر باشد به نزد مشاور بروید تا با برخی تمرینات جرأت آموزی مثل گفت و گو مقابل آینه، سخنرانی برای ناظران خیالی، صحبت کردن با افراد کم در اجتماع های کوچک، کنترل تکانه ها و افکار پریشان کننده و ... اوضاع بهتر شود. به یاد داشته باشید که این رفتار باید در جمع حل شود. بنابراین خیلی کار پیچیده ای لازم نیست انجام دهید. کافیست تمرین کنید تا به تدریج این ترس شما از بین برود. همین که در جمع های کوچک تر حرف بزنید، کم کم آماده می شوید در جمع های بزرگ تر هم حرف بزنید. از طرفی هم اگر نگران این هستید که نکند اشتباه کنید یا حرف شما جالب نباشد یا این که نتوانید آن مقداری که می خواهید بر دیگران اثر بگذارید، این خجالتی بودن شما ریشه در آرمان گرایی شما دارد. یعنی از ترس این که مبادا اشتباه کنید، چیزی نمی گویید. پس بهتر است افکار خود را اصلاح کنید و قبول کنید که قرار نیست همیشه و همه جا بهترین باشیم؛ همیشه همه ما را تأیید کنند. می توانید به خود بگویید: "این خجالتی بودن من یک عادتی بوده که می توانم آن را تغییر دهم." آن وقت در جمع حرف بزنید. لازم نیست زیاد حرف بزنید؛ کوتاه باشد بهتر است. اگر با نظری موافق یا مخالف هستید، نظر خود را بیان کنید.
یک نکته ی ظریف و جالب! وقتی حرف می زنید دائم با چشم های خود در چهره ی دیگران دنبال اظهارنظر (تأیید یا تکذیب) نباشید. همین رفتار، خود به خود دلهره ی شما را زیاد می کند حرف بزنید و بیشتر به کسی نگاه کنید که احتمالاً شما را تأیید می کند.
اما به هر حال شاید این تمرین ها به شما کمک کند:
 تصور کنید که در یک جمع در حال سخنرانی هستید. سعی کنید این تصور مدتی طول بکشد. مراقب باشید آن را قطع نکنید، اگر قطع شد از اول شروع کنید.
 حتماً گاهی جلوی آینه تمرین پاسخ دادن کنید.
 در به کار بردن کلمات مترادف تمرین زیادی داشته باشید.
 تمرین های شل و سفت کردن عضلات، قبل از رفتن به چنین مکان هایی، به شما آرامش می دهد.
 جملاتی را که به شما تلقین می کند توانا هستید، پیش خود تکرار کنید. مثلاً «من می توانم به خوبی منظور خود را بیان کنم. دلیل ندارد که بترسم.» و ...
 تلاش کنید کمتر از عبارت های «نمی توانم»، «ناراحتم»، «می ترسم» و ... استفاده کنید. اگر ناخودآگاه شما چندین بار این جملات را بشنود، حتماً آن را جزئی از خود می کند! پس مراقب باشید!
خدانگهدار