سوال 3330

در سال ۱۹۳۸ یعنی ۸۲ سال پیش یک روزنامه نگار مجارستانی به‌نام «لازلو بیر» که از خودنویس خود و زمان زیادی که برای خشک شدن لازم داشت، به ستوه آمده بود با دیدن مرکبی که در چاپ روزنامه استفاده می‌شد، فکری به سرش زد. مرکب چاپ روزنامه خیلی زود خشک می‌شد و لازلو به این فکر افتاد که از آن داخل خودنویس استفاده کنه. ولی یک مشکل جدی وجود داشت، مرکب چاپ هیچ وقت به نوک خودنویس نمی‌رسید، چون غلیظ بود و نمی‌تونست در شیار نوک خودنویس جاری بشه و به سطح کاغذ برسه؛ بنابراین او از برادرش که یک شیمیدان بود کمک گرفت و با تغییراتی کم در مرکب جوهر، کمی از غلظت آن کم کرد و چیزی شبیه جوهر خودکار امروزی را ابداع کرد.

البته هنوز هم این جوهر غلظت بالایی برای روان شدن در خودنویس داشت و بنابراین خودنویس رو کنار گذاشت و به فکر قلم جدیدی افتاد که بتواند این جوهر غلیظ که سریع هم خشک میشه رو به سطح کاغذ برسونه.

لازلو در نهایت با کمک برادر خود توانست یک مکانیزم و ساختار جدیدی که ما امروز به‌نام خودکار می‌شناسیم اختراع کنه.