سوال 345194

Question

سلام و خسته نباشید . سوالی ذارم که شاید زیاد مهم به نظر نرسه اما گاهی خیلی آزارم میده:من به تازگی ازدواج کردم ،برای اینکه پیش همسرم باشم دروس دانشگاهیم رو به سورت مجازی می خونم یعنی از حضوری به مجازی انتقال پیدا کردم تا در شهر خودم باشم. حالا در خانه درسم رو می خونم،گاهی به کارهای خانه می رسم و کار منزل هم اصلا سنگین یا وقتگیر نیست. کلاس اضافی هم نمی رم . گاهی وقت ها با وجود اینکه درس برای خوندن دارم و کار منزل هم برای انجام دادن هست اما دست و دلم به هیچ کاری نمی ره و مدام دنبال کاری می گردم که خیلی مهم و هدفمند باشه.مدام می گم حوصلم سر رفته و هیچ کاری هم ارضام نمی کنه.هر چقدر هم که به خودم می گم کار خونه عبادته باز هم دلم رضا نمیده که کار مهمیه. و همینطور مشتاق درس خوندن هم نیستم انقدر که جزو اهدافم باشه ،مثل کاری که باید در روز انجام بشه انجامش می دم و باز هم ارضام نمی کنه. هدفم چی باید باشه؟ این جور موقه ها چی کار کنم؟ آیا این یه حس کاذبه؟ چطور انرجی هامو در راهی مهم مصرف کنم ،من که حتی وقتی ورزش می کنم با خودم می گم چه فایده ای داره؟آخرش که چی ؟ورزش و شادی هم باید برای رسیدن به یک هدف مهم باشه و از ورزش هم دست می کشم. آیا افسردگی دارم؟من کاملا شادم در خونه و همه منو به عنوان یه فرد موفق می شناسن که هیچ مشکلی نداره و واقعا هم ندارم. چططور می تونم از بروز چنین احساس نا خوش ایند بی حوصلگی جلو گیری کنم؟(حتی حوصله ی از خونه بیرون رفتن رو هم ندارم)

مشاور پرسان · Answer

با سلام.انسان برای اینکه احساس پوچی و بی هدفی نکند لازم است هدف از خلقت خود و راه زندگی خود را بشناسد و بداند برای چه به دنیا آمده و چه وظیفه ای دارد . حضرت علی علیه السلام می فرماید : خدا رحمت کند شخصی را که بداند از کجا آمده و به کجا آمده و برای چه آمده است . زیرا انسان به دنبال کمال می گردد و می خواهد به کمال برسد اما اگر نداند کمالش در چیست ممکن است راه را اشتباه برود. وقتی بدانیم که کمال انسان در قرب به خداست ، همه ی برنامه ی خود را در آن مسیر قرار می دهیم .بنا براین اگر خانه داری و شوهر داری می کنید ، اگر با قصد اینکه چون رضای خداوند در آن است انجام دهید و اگر درس می خوانید برای رضای خداوند باشد و... همین طور همه ی کارهایتان را رنگ خدایی بدهید در مسیر قرب به خداوند و کمال قرار گرفته اید.
البته این حالت شما طبیعی است و معمولا اوایل زندگی برای همه پیش می آید اما به تدریج با سنگین تر شدن وظایف و جا افتادن شما به عنوان یک خانواده ی مستقل این حالت از بین می‌رود. پس سعی کنید به وظیفه ی خود که شما را به کمال و قرب به خدا می رساند عمل کنید و اگر به راحتی از پس این وظایف بر می آیید، دلیل بر بی ارزشی آن نیست. مطالعه ی کتب معرفتی مانند کتب شهید مطهری و شهید دستغیب نیز در این راستا مفید است. موفق باشید.

سوال 345194

ثبت پاسخ جدید

پاسخ‌ها