سوال 3587

هم‌دوره‌های شکسپیر که مهم‌ترین اون‌ها یه نمایشنامه‌نویس جوان و بسیار حرفه‌ای به نام کریستوفر مارلو بوده. اثراتی از سبک مارلو و محتوایی که اون استفاده میکنه (به خصوص تامبورلین/مکبث و به طور کلی زندگی و مرگ تراژیک دکتر فاستوس) در متن‌های شکسپیر دیده میشه.

حالا مهم‌تر از همه اینکه مارلو در همون سنین جوانی به شکل عجیبی می‌میره، در صورتی که از شخصیت مارلو انتظار نمی‌رفت توی یه pub با یه شخص مست دعواش بشه و با ضربه چاقو بمیره و قاتلش رو هم کسی ندونه کی بوده.

یکی دیگه از دلایل اینه که مهارت شکسپیر در نوشتن شعر بسیار عجیب بوده (تمام نمایشنامه‌های شکسپیر رو خوندم و اوتللو رو به خصوص حداقل 10 بار کلمه به کلمه خوندم، تایید میکنم که واقعا شاهکارهای عجیبی هستن و هر دفعه از نو منو به تعجب وا میداره). در صورتی که بهش اتهام هم زده میشه که ماری جوانا هم مصرف میکرده چون از توی خونه اش  آثار و لوازم مصرف ماریجوانا رو در باغچه‌ی خونه‌ش پیدا کردن با همه این دلایل میگن که نمیتونه یک چنین آثاری برای اون باشه.
در صورتی که این مهارت شکسپیر قابل توجیه نیست. خیلی‌ها جان میلتون رو مهم‎ترین شاعر زبان انگلیسی پس از شکسپیر می‌دونن و جان میلتون به قدری مطالعه کرده بود که بیناییش رو از دست داد و شاعر دیگری به نام اندرو مارول اونو کمک می‌کرد تا اشعارش رو بنویسه (همفکری هم می‌کرد). همچنین میلتون تخصص‌های بسیار زیادی از قانون و موسیقی گرفته تا اینکه به چندین زبان هم تسلط فوق‌العاده‌ای داشت (این مهارت‌ها وجه اشتراک بسیاری از دانشمندان، شاعران و نویسندگان بزرگ تاریخ هستند). و همونطور که گفتم مهارت شکسپیر به شکل عجیبی بی‌نظیر بوده ولی مثل میلتون یا دیگر شخصیت‌ها در زندگی اون محسوس نبوده و قابل توجیه به نظر نمیاد.