ناشناس
سوال 423143
با سلام و خسته نباشید<br>مشکل من از زمانی شروع شد که بهترین دوستم کامپیوتر تازه خریداری شده ام شد.<br>از طرفی علاقه زیاد به کامپیوتر مخصوصا بازی های رایانه ایش از طرف دیگه تعریف نشدن هیچ مسئولیتی برام سبب می شد که کمتر به درس و مشق و کارای گروهی و اجتماعی بپردازم. بعدشم اومدن اینترنت و بوجود اومدن هزار یک جور سرگرمی های تازه و تعریف نشده!<br>از دیدن هرجور عکس و فیلمی بگیرید تا چت و دانلود بازی و نرم افزار و بازی های انلاین ... هر کدوم تو یه مقطع زمانی!<br>به طوری که الان که یه نگاهی به گذشته می اندازم میبینم که نه دوست درست حسابی برام مونده نه رضایت پدر و مادر و خلاصه اینکه شدم یه شخصیت مجازی. حالا نمی دونم اسم این رو چی میذارید؟ ترس از اجتماع؟! ادم روان پریش؟!<br>ولی باور کنید من تا قبل از اینکه این کامپیوتر لعنتی به خونمون بیاد اینقدر منزوی نبودم. بهتره بگم قربانی چیزی شدم که هیچ وقت فک نمی کردم بشم! حتی فکر می کردم خیلی هم خوش به حالم میشه و کلی واسه اینکه همه چیز خوب پیش بره و این که کامپیوتر دار بشم دعا می کردم! شایدم بگید خیلی هم دیر نشده که اینقدر ناامیدی ولی به قول معروف حال من دست خودم نیست.<br> که البته الان دیگه اینترنت رو قطع کرده. مثل همیشه خیال خودش رو راحت می کنه و میگه لیاقتش رو نداری!<br>رشته تحصیلی رو کامپیوتر انتخاب کردم و رفتم هنرستان والان پشت کنکوری هستم. شاید اگه رشته هم رو چیز دیگه انتخاب می کردم کامپیوترم قطع می کرد! البته احتمالش کم بود چون برای ورق بازی کردن با کامپیوتر باید می رفت خونه اقوام! البته اگه بفهمه بازی های کامپیوتری فقط برای بچه ها نیست که بعید می دونم شاید گیم های دیگه بازی کنه. الله اعلم!<br>حدود 6 سال که می تونست از بهترین سالاهای زندگیم باشه رو اینجوری گذروندم.<br>واحتمالا 2 سال دیگش هم تو سربازی تلف میشه که امیدوارم حداقل خاطرات خوبی از این دو سال برام بمونه! البته خودم که دوست ندارم سال دیگه در خدمت سربازی باشم ولی تا الان که خودم رو برای کنکور سال بعد آماده نکردم و فکرم نمی کنم حالا حالا ها اماده کنم! می ترسم کنکورم بزارم برای شب امتحان! از طرف دیگه تو قم یه دانشگاه دولتی برای رشته کامپیوتر نیست!<br>بابامم که میگه من پول دانشگاه آزاد رو ندارم! منم که باید بگم کی میره این همه راه رو!<br>ولی حق بدید بهم که درس خوندن اگه تن سالم نخواد روح و روان سالم می خواد که من با این 6 سال گوشه گیری و انزوا نمی تونم داشته باشم.<br>هزار بار سعی کردم با هر ترفندی گذشتم رو فراموش کنم و سعی کنم ادم موفقی بشم! حرف هایی که می دونم و میبینم پشت سرم می زنن رو بی خیال بشم ولی هر بارشکست خوردم وضعیف تر شدم و روز به روز از موفقیتم کمتر میشه. اعتماد به نفسم هم خیلی کم شده.<br>وضعیت اقتصادی هم نه خوب نه خیلی بد. الان مخفیانه به اینترنت وصل شدم و به خاطر اینکه پول تلفن زیاد نیاد بابام چند باری هست که اینترنت رو قطع کرده! البته به خیال خودش! ولی هر بار من یه جوری وصلش می کردم. همین مشاوره من با شما هم به صورت مخفیانه هست. و ممکنه دیگه نتونم مشاوره رو با شما ادامه بدم.<br>تعداد افراد خانواده هم 4 نفر بود که الان شده سه نفر. خواهرم یک سالی هست ازدواج کرده و الان دیگه دایی شدم. با خواهرم قبل از اینکه بره خونه بخت خیلی بحثم می شد و کلا رو اعصاب بود! با بابام هم رابطه خوبی ندارم. از اون باباهایی هست که روحیه مستبدانه داره! دوست داره هرچی میگه همه بگن چشم! حالا می خواد درست باشه می خواد غلط ! کلا عصبی هست و شبا هم دندون قرچه می کنه. امسالم به خاطر قبول نشدن تو کنکور و همین طور تو ریاضی که با تبصره قبول شدم عصبانی تر شده از دست من. کلا همیشه سر چیزایی کوچیک با ادم بحث وداد و بیداد می کنه. منتها الان دیگه زده تو تریپ بی خیالی! به همه میگه دیگه کاری بکارش ندارم. دوره ابتدایی درسم خوب بود. 18 نوزده میشد معدلم. ولی همیشه سر اینکه زیر 20 فایده نداره با ادم بحث می کرد و اخرم چون زورش بهم می چربید یا باید کوتاه می اومدم یا اینکه با یا چک در گوشم کلی بد بی راه می رفتم کنار. ازش متنفرم. اگر هم می گفتم معلم ها هم زیاد خوب نیستن میگفت تو یعنی تو شاگرد اول کلاسی؟!<br>همیشه سعی میکنه منو مسخره کنه و بهم بگه که تو لیاقت هیچی رو نداری. یا اینکه عرضه انجام دادن هیچ کاری رو نداری. تلقین! حتی توی جمع. همین امسال اومدیم بعد از چند سال یه پیک نیک بریم با دومادمون. سره یک کباب سیخ کردن ساده کلی بهم خندید و مسخرم کرد! حتی اگه من کاری هم بلد نباشم از اون انتظار ندارم که بخواد مسخرم کنه. منم عصبانی شدم و کنترل خودم رو از دست دادم. بعدشم کلی پشیمون شدم. به خودمم گفتم اصلا همون بهتر که تو خونه می موندم. البته به اونا هم گفتم که این دفعه اخری هست که باهاتون میام. تنهایی برید بهتره. بیشتر بهتون خوش میگذره منم نیستم اونجا که تفریح شما رو خراب کنم.<br>نمی تونم با این همه ادعایی که داره تا حالا این جمله رو نشنیده که باید به بچه ها اجازه اشتباه کردن رو بدیم و اونارو الکی نترسونیم و از این حرفا!<br>خیلی کتک کاری و توهین نمی کنه ولی همون چند باری که میکنه تا عمر داری یادت میمونه. منم وقتی پیر شد سعی می کنم تلافی نکنم! بلکه حداقل خدا از دستم راضی بشه. <br>7 سالم که بود (اون موقع مستاجر بودیم و خونه باباش می شست) به خاطر یک ورق ورق کردن دفتر و گذاشتن ورق ها زیر فرش نمی دونم مگه چه گناهی کرده بودم که اون کتک کاری رو راه انداخت! اخرش مادر بزرگم اومد و ازم حمایت کرد. 4 سال بعدم تو خونه دومادشون مستاجر بودیم. به خاطر یه ناسزا گفتن یهو از در اومد و از پاهام گرفت و منو با سر به زمین کوبید. بعدشم دیگه نفهمیدم چی شد وقتی حالم سرجاش اومد دیدم که یه جورایی اینگار پشیمون شده! خلاصه خودم که نفهمیدم چی شد فقط دیدم تو اشپزخونه هستم و دختر عمم و خواهرم که چهار سال از من بزرگترن دارن چهار چشمی به من نگاه می کنن! یه موقع هم که بحثش میشه که کم منو نزدی میگه من کی تو رو زدم و از این حرفا. خودش رو میزنه به اون راه یا یادش رفته رو نمی دونم! <br>راستی بابام حدود 45 سالشه! دیسک کمر داره. شغلشم لوله کشیه ولی فکر می کنه تو هر کاری اوستاس. ولی ادم فنی ای هست. یک سالی میشه که سیگار رو ترک کرده. یه ده سالی از مادرم بزرگتره. اخرته تفاهمن! نمی دونم من که بچه ایناهم باید به کدومشون برم چون 180 درجه باهام فرق دارن. اخه یکی نیس بهش بگه تو که از مامانم و طایفش خوشت نمیاد پس چرا از دهتون اومدی تو دهشون و گرفتیش!! مادرم که مثه اینایی می مونه که زهرش اب شده و همیشه یه گوشه کناری خوابیده و خیلی کاری به این چیزا و بچه تربیت کردن نداره. شاید به خاطر همینه که اضافه وزن داره. یه بیماری غیر عادی هم داره هم که میگه بواسیره. بااونم همیشه بحث وجدل داره نمیدونم چرا منم این دست بزن رو از اون به ارث بردم و همیشه ضعیف تر از خودم رو که مادرم باشه نوازش می کنم. البته مادرم هم قبلش بارفتارش همیشه عصبانیم می کنه و بازم همون رفتار رو تکرار می کنه!<br>خلاصه تو این خونه ما همه چیز است جز مهر و محبت. البته الان که نوه اش به دنیا اومده کلی قربون صدقش میره و فیلمیه برا خودش.<br>بابام فکر می کنه که زن باید نقش یه کلفت رو ایفا کنه و مرد نقش در اوردن یه نون بخور نمیر برای خانوادش!<br>وضعیت فرهنگی هم این چیزایی که من توی مدرسه ها و کوچه خیابون و مغازه ها و دور و اطراف خودم می بینم و می شنوم متاسفانه نه تنها فرهنگ غنی ای نیست بلکه خیلی هم فقیر هست!<br>بیماری خاصی هم نداشتم. فقط بچه که بودم یه چند باری یادم میاد که به خاطر ضربه ای که به سرم وارد شده بود(یه دختر عمه ای با دست مبارکش از پله های زیرزمین پایین انداختم)غش می کردم که خوشبختانه زود خوب شدم! که البته زیاد یادم نمیاد و مامانم تعریف می کنه. تا چند سال پیش هم یه جورایی وسواس فکری داشتم و دوست داشتم هر جایی تمیز تمیز بشه وهر چیزی دقیقا سر جای خودش. خوشبختانه اونم خیلی طول نکشید و سرم به کامپیوتر گرم شد و خود به خود شد درمان شدم. یه جورایی شلخته شدم! مشکلات دیگه هم که من می تونم داشته باشم رو هم دیگه می دونم که خودتون حدس زدید و نیازی به گفتن من نیست.<br>یه چیزایی هم بود که به دلیل اینکه اعتراف به گناه خودش یه گناه دیگه هست نمی تونم بگم. البته گفتنشم فکر نکنم کمکی بتونه بکنه.<br>من چند سالی هست که با این سایت فوق العاده پر بار و قسمت مشاوره های اون آشنا شدم. اما دلیل اینکه زودتر به فکر مشاوره نیفتادم این بود که اعتماد کافی به مشاوران روان پزشک و روان شناس عزیز نداشتم و نمی تونستم داستان زندگیم رو که از دید خیلی از افراد مضحکه رو بازگو کنم اما باشنیدن صحبت های بعضی از همکارانتون از تلویزیون نظرم عوض شد.<br>ببخشید که سرتون رو درد اوردم. خیلی دوست داشتم که یه مشاوره حضوری با شما داشته باشم اما متاسفانه نمی تونم.<br>با تشکر فراوان
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخباسلام
کاربر گرامی مساله تفاوت نسلها میان والدین و فرزندان مشکل جدیدی نیست . در بسیاری از مواقع اختلاف دوره های زمانی میان والدین و فرزندان و همچنین عدم تلاش آنها برای نزدیک شدن به دنیای هم، چنین اختلافاتی را ایجاد می کند. همین مساله باعث شده که شما از اطرافیان خود زیاد فاصله گرفته و بیش از حد به کامپیوتر و اینترنت وابسته شده و همه جنبه های زندگی خود را فدای این فضای مجازی کنید. حال با توجه به محدود بودن روابط اجتماعی شما و همچنین عادت کردن بیش از حد به کامپیوتر این توصیه ها را مطالعه و اجرا کنید:
برای مقابله با احساس تنهایی چه باید كرد
به جای آنكه احساس تنهایی را نقص یا ویژگی شخصیتی غیرقابل تغییر بدانیم، باید بپذیریم كه احساس تنهایی قابل تغییر است. همچنین مهم است كه بدانیم احساس تنهایی تجربه ای همگانی است . براساس نتایج یك پژوهش یك چهارم همه بزرگسالان حداقل چند هفته احساس تنهایی رنج آوری را تجربه كردهاند و بروز آن در میان نوجوانان و دانشجویان حتی بیش از این است. احساس تنهایی به خودی خود نه پایدار است و نه بد. در عوض، احساس تنهایی را باید نشانه یا علامت نیازهای مهمی دانست كه برآورد نشده اند. وقتی نیازهای مهم برآورده نشده باشند، شما یا هركس دیگری باید دست به كار شوید. با تعیین اینكه كدام نیازها در شرایط ویژه شما برآورده نشده است شروع كنید. احساس تنهایی شما ممكن است ناشی از نیازهای متعددی باشد. ممكن است ناشی از نیاز به گسترش دوستی با محفلی از دوستان یا با یك دوست ویژه باشد. ممكن است نتیجه نیاز به یادگیری انجام امور برای خودتان، بدون دوستان باشد. یا ممکن است ناشی از نیاز به داشتن احساس بهتر درباره خود یا نیاز به ارتباط بیشتر با خود باشد.
گسترش دوستیها
راههای متعددی برای برآورده ساختن نیاز به دوستی وجود دارد. راههای زیر را ملاحظه كنید:
به خود یادآوری كنید كه تنهایی شما همیشگی نیست. در انجام امور معمولی و روزانه خود، به دنبال راههایی برای برقراری ارتباط با مردم باشید مثلاً میتوانید:
با دیگران غذا بخورید. درمحیط درسی (مدرسه، متابخانه، دانشگاه و..) در كنار افراد جدید بنشینید. برای مطالعه یا انجام تكالیف خود یك همراه پیدا كنید. خود را در موقعیتهای جدیدی قرار دهید تا افراد جدید را ملاقات كنید در فعالیتهایی شركت كنید كه واقعاً به آنها علاقه دارید. در این صورت احتمال بیشتری وجوددارد كه با افراد مورد علاقه خود ملاقات كنید؛ افرادی كه علایق مشتركی با آنها دارید. از امكانات دانشگاهی یا مدرسه خود استفاده كنید. سازمانها و فعالیتهای علمی، فرهنگی،هنری،ورزشی و.. را شناسایی كنید. برای مثال باشگاهها، مراكز مذهبی، كانونهای فرهنگی و ورزشی، مشاغل نیمه وقت و كارهای داوطلبانه. درباره برنامه ها از كسی كه بیش از شما در این مراکز بوده است بپرسید. روی رشد مهارتهای اجتماعی خود كار كنید. روی شناخت دیگران و اجازه دادن به آنان كه شما را بشناسند، تمرین كنید. براساس روابط پیشین، روی افراد جدید قضاوت نكنید. در عوض، سعی كنید هر فرد را از زاویه جدیدی بنگیرد. دوستیهای صمیمانه معمولاً بتدریج رشد مییابند به طوری كه افراد یاد میگیرند احساسات درونی خود را با هم در میان بگذارند. از شتاب در دوستی های صمیمانه خودداری كنید. از دیگران نیز چنین توقعی نداشته باشید. بگذارید دوستی صمیمانه روند طبیعی خود را طی كند. به جای آنكه معتقد باشید كه فقط رابطه دوستانه با یك نفر میتواند تنهایی شما را پایان بخشد برای همه دوستیهای خود و ویژگیهای منحصر به فرد هر یك از آنها ارزش قائل شوید.
رشد خود
خود را به صورت كل ببینید. فقط به این دلیل كه نیاز شما به دوستی یا معاشرت برآورده نشده، نیازهای دیگر خود را نادیده نگیرید. تغذیه خوب، تمرینهای درسی منظم و خواب كافی را دنبال كنید. نگذارید كه تحصیلات، سرگرمیها و سایر علایق به حال خود رها شوند. از اوقات تنهایی برای شناخت خود بهره ببرید. اوقات تنهایی را فرصتی برای رشد، استقلال و آموزش برای رسیدگی به نیازهای عاطفی خود بدانید. در اوقات تنهایی میتوانید جنبه های مختلفی از خود را رشد بدهید. به جای آنكه فقط وقتی با دیگران هستید زندگی كنید، از اوقات تنهایی خود لذت ببرید. از برخورد منفعلانه با موقعیتها پرهیز كنید. مطمئن باشید كه راههای مبتكرانه و لذتبخش فراوانی
برای بهرهگیری از اوقات تنهایی وجود دارد. در صورت امكان، از آنچه كه در گذشته از آن لذت برده اید استفاده كنید تا راه لذت بردن از اوقات تنهایی خود را انتخاب كنید. وسائلی را كه میتوانید از آنها برای پر كردن اوقات
تنهایی خود استفاده كنید مانند (كتابها، معماها یا موزیك) را در دسترس خود نگه دارید. راههای به تنهایی انجام دادن فعالیتهای جمعی را كشف كنید مثلاً (سینما رفتن) . نظر خود را درباره فعالیت، از پیش تعیین نكنید. ذهن خود را باز بگذارید. به طور خلاصه،صرف نظر از اینكه چه احساس بدی میكنید، خود را فردی تنها تعریف نكنید. وقتی توجه و انرژی خود را به نیازهایی كه معمولاً میتوانید برآورده كنید متمركز سازید، وقتی یاد بگیرید راههای جدیدی برای برآورده كردن نیازهای خود بیابید، تنهایی كاهش مییابید یا حتی از بین میرود. منتظر نمائید تا احساستان شما را به پیش براند، حركت كنید. احساسات خوب بالاخره خود را به شما خواهند رساند.
نیاز به یاری بیشتر
اگر پس از انجام این توصیه ها، مشكل تنهایی هنوز باقی است، میتوانید در فكر كمكهای بیشتر باشید. در این باره،
مشاورههای گروهی و فردی یا حضور در كلاسهای آزاد پیشنهاد میشود.
مطالعه بهتر، یادگیری بهتر
گر چه خواندن، یكی از اجزای اصلی مطالعه است اما مطالعه فقط شامل خواندن متون درسی نیست. مطالعه فرآیندی هدفمند است كه برای رسیدن به مقصود و منظور معینی تدارك دیده میشود. مطالعه متون درسی مراحل گوناگونی دارد كه با توجه به موضوع و ماده درسی میتواند متفاوت باشد. به عنوان مثال مطالعه برای موفقیت در امتحان معادلات دیفرانسیل با مطالعه برای موفقیت در امتحان درس معارف تفاوت دارد. بنابراین اولین نكتهای كه در این زمینه باید مورد توجه قرار گیرد این است كه برای هر ماده درسی روش مناسب مطالعه خاص آن درس را به كار ببریم. روش مناسب مطالعه، روشی است كه دانشجویا دانش اموز را قادر سازد به آن سطح یادگیری كه برای موفقیت در ماده درسی لازم است، دست یابد. مطالعه خود را براساس انتظارات استاد یا معلم تنظیم نمائید. مطالعه شما باید به گونهای باشد كه شما بتوانید در زمان لازم به اهداف از پیش تعیین شده دست یابید. به طور كلی خواندن شفاهی به تنهایی روش كارآمدی برای مطالعه هدفمند نمیباشد؛ سعی كنید در زمان مطالعه از یادداشت برداری، خلاصه نویسی و فهرستنویسی دروس استفاده نمایید. نخست مواد و موضوعاتی را كه در كتاب درسی آمده است، به منظور كسب یك اندیشه كلی بررسی كنید. این نگاه كلی باید شامل یادداشت كردن فصول، بخشها و عناوین هر فصل باشد. دومین گام در مطالعه، خواندن گسترده مطالب هر فصل میباشد. فنون زیادی ممكن است در اینجا به كار آیند كه خلاصه نویسی در هنگام مطالعه یكی از بهترین راهكارهای افزایش یادسپاری است.
در صورت نیاز با من در تماس باشید.
با تشکر از تماس شما