سوال 451329

با سلام.
این نیاز سراسر عمر ما را در بر می گیرد و همیشه وجود دارد. شاید در دوره ی نوجوانی و جوانی که احساسات پر رنگ تر می شود، بیشتر احساس شود. بنابراین یک نیاز طبیعی و عمومی انسان هاست. این که چه اثری دارد، تا حدود زیادی بستگی به نوع نگرش و شخصیت فرد دارد. یعنی این که چگونه با آن کنار بیاید.
- بعضی ها اگر در دوره ی نوجوانی به آنها توجه نشده باشد، ممکن است انتظار داشته باشند بقیه در آینده نیز به آنها توجه نکنند. برای همین وارد ارتباط نمی شوند چون می هراسند که نکند طرد شوند.
- بعضی ها به جبران این نیاز برآورده نشده، بسیار خواهان این توجه از دیگران می گردند و حتی ممکن است برای دریافت این محبت، بیش از حد انعطاف نشان دهند. یعنی باج دهند، خود را زیر پا بگذارند تا این محبت را بخرند.
- و بالاخره گروه سوم که با آن کنار می آیند. یعنی با خودشان می گویند: "درست است که من در دوره ی نوجوانی مورد علاقه واقع نشدم اما نباید خاطرات غم آن را همه ی عمر به دوش خود بکشم. و یا این که بیش از حد به دیگران وابسته و یا از بقیه فاصله بگیرم. بلکه می توانم یک ارتباط متعادل با بقیه داشته باشم."
به نظر می رسد گروه سوم رفتار منطقی تری دارند. نظر شما چیست؟
خدانگهدار