ناشناس
سوال 458392
با سلام من خانمی 32 ساله هستم که حدود 5 ساله ازدواج کردم . در ابتدا شغل پاره وقت داشتم . همسرم خسیس می باشد یعنی از همون اول فقط باهاش سر سفره نشستم و اجاره خونه را داده و دیگر هیچ . مخالف بچه دار شدن بود . تا این که من حدود 30 ماهه استخدام پیمانی شدم از همون موقع به من بی توجهی می کنه وقتی اعتراض کردم گفت هر وقت خودت و تمامی اموالت برای من بود همسرم هستی در غیر این صورت فقط هم اتاقی من محسوب می شی . درضمن در طی این 30 ماهه فواصل روابط جنسیشو رو هم با من کم کرده است در جواب اعتراض من می گوید پروتیئن بدنم کم می شود . حق داشتن فرزند رو هم از من سلب کرده و این حق منو نادیده گرفته است . با روانپزشک مشاوره کردم رک و صریح گفت همسرت اختلال شخصیتی داره و از خود شیفته است درمانش خیلی دشواره و ادامه زندگی با او هیچ خوشی نخواهد داشت و بهتر ه با حمایت خانواده ات ازش جدا شی نمی دونم چکار کنم لطفا راهنماییم کنید . من در یک شهرستان و دور از خانواده ام زندگی می کنم ( کاملا تنها )در صورتی که خانواده همسرم در همین شهرستان می باشند . اگر ساعتها گریه کنم و یا ناراحت باشم کوچکترین توجهی نمی کنه . در هیچ مناسبتی حتی یه تبریک به من نمی گه . هیچ وقت هیچ چیز برام نمی خره . در ضمن همسرم هم لیسانسه بوده و کارمند وزارت کشور است .
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخدوست گرامی من فکر می کنم روانپزشک مذکور راهنمایی های لازم را به شما کرده اند تنها مساله ای که باقی می ماند تصمیم گیری نهایی شما می باشد.
با این اوصاف، هر چند که شما از لحاظ مالی می توانید خودتان را تامین کنید اما واقعا می توانید مادر شدن را از خودتان دریغ کنید؟
آیا میتوانید با این شرایط کنار امده و نسبت به بی اعتنایی ایشان بی توجه بوده و با وی ادامه زندگی دهید؟
قصد تشویق شما برای طلاق را ندارم بلکه می خواهم شرایط خود را به خوبی شناخته و با شناخت شرایط موجود برای ادامه دادن یا ندادن زندگی تصمیم بگیرید.
با توجه به راهنمایی روانپزشک، اقدامات درمانی انجام داده اید؟ برای برون رفت ازاین شرایط چه کار کرده اید؟ و ..
بسیار جدی در مورد وضعیت فعلی خود فکر کرده و تصمیم نهایی را بگیرید. کسی به طور قطعی به شما نخواهد گفت که جدا شوید و یا به زندگی با ایشان ادامه دهید چون این شما هستید که باید تصمیم نهایی را اتخاذ کنید و روانشناسان و یا سایر متخصصان تنها شما را راهنمایی می کنند.
با تشکر از تماس شما
با این اوصاف، هر چند که شما از لحاظ مالی می توانید خودتان را تامین کنید اما واقعا می توانید مادر شدن را از خودتان دریغ کنید؟
آیا میتوانید با این شرایط کنار امده و نسبت به بی اعتنایی ایشان بی توجه بوده و با وی ادامه زندگی دهید؟
قصد تشویق شما برای طلاق را ندارم بلکه می خواهم شرایط خود را به خوبی شناخته و با شناخت شرایط موجود برای ادامه دادن یا ندادن زندگی تصمیم بگیرید.
با توجه به راهنمایی روانپزشک، اقدامات درمانی انجام داده اید؟ برای برون رفت ازاین شرایط چه کار کرده اید؟ و ..
بسیار جدی در مورد وضعیت فعلی خود فکر کرده و تصمیم نهایی را بگیرید. کسی به طور قطعی به شما نخواهد گفت که جدا شوید و یا به زندگی با ایشان ادامه دهید چون این شما هستید که باید تصمیم نهایی را اتخاذ کنید و روانشناسان و یا سایر متخصصان تنها شما را راهنمایی می کنند.
با تشکر از تماس شما