سوال 500145

با سلام. اسلام درمورد روابط با مسلمین و خویشان و نزدیكان همواره به گذشت و بخشش توصیه نموده است به این معنی كه انسان دارای چنان روح بزرگی باشد كه بتواند از خطا و اشتباه دیگران بگذرد و در نظر بگیرد كه خودش هم ممكن است در مواردی كاستی‌هایی داشته باشد كه نیاز به عفو و گذشت پروردگار دارد، پس می‌بخشد تا بخشیده شود. همچنین گذشت او روی طرف مقابل اثر تربیتی می‌گذارد و او را از كار خود پشیمان نموده و جذب می‌كند. به عنوان مثال پیامبر اكرم فرمود: «هیچ كس از ظلمى كه به او شده عفو نمى‏كند براى رضاى خدا مگر این كه خداوند عزت او را در روز قیامت زیاد مى‏فرماید».
هم‏چنین رسول اكرم(ص) به یكى از اصحاب فرمودند «مى‏خواهى تو را خبر دهم به افضل اخلاق اهل دنیا و آخرت؟ نزدیكى كن با هر كس كه از تو دورى مى‏كند و بخشش كن به كسى كه تو را محروم سازد و گذشت كن از كسى كه به تو ظلم نماید» و روایت شده كه موسى(ع) عرض كرد كه: پروردگارا كدام یك از بندگان تو نزد تو عزیزترند؟ فرمود: آن كه در وقت قدرت و توانایى عفو نماید»، )معراج السعاده، ص 248(.
قرآن شریف نیز آیه هشداردهنده‏اى دارد كه تفكر راجع به آن مؤثر مى‏باشد؛ مى‏فرماید: وَ لْیَعْفُوا وَ لْیَصْفَحُوا أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ یَغْفِرَ اَللَّهُ لَكُمْ؛ گذشت كنید و كریمانه هم گذشت نمایید (به طورى كه بدى‏هاى طرف مقابل را هیچ گاه به رخ او نكشید) آیا دوست ندارید كه خداوند شما را ببخشد؟»، )(نور، آیه 22(.اما این امر با پذیرش ظلم در مقابل ظالم متفاوت است. در جایی كه عفو و گذشت باعث شود ظالم در ظلم خود تقویت شود و جسورتر شود باید با آن ظلم مبارزه كرد. همچنین در مقابل دشمنی كه اگر به او مهلت داده شود، با آمادگی بیشتری حمله می‌كند،عفو وگذشت یكنوع تسلیم و رضـایت به ظلم محسوب مى شود هیچگاه اسلام اجازه چنین عفوى رانمى دهد و هرگز پیشوایان اسلام در چنین مواردى راه عفو و گذشت را انتخاب نكردند. موفق باشید.