ناشناس
سوال 501998
چرا آنزیم های گوارشی غشاء اطراف کیسه های لیزوزوم را هضم نمی کنند؟
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخبا سلام
غشای لیزوزوم شبیه غشای پلاسمایی است ولی مقدار لیستین آن زیادتر و ضخیم‌تر از غشای میتوکندری است و قابلیت تلفیق با غشاهای دیگر از جمله وزیکول های آندوسیتوزی را دارد که علت آن زیاد بودن لیپیدهای غشایی است. ساختار غشای لیزوزوم نشان می دهد که گلیوکوپروتئین به مقدار زیاد در این غشاها وجود دارد. این پروتئین ها به شدت گلیکوزیله شده‌اند و بطور قابل توجهی در مقابل تجزیه توسط هیدرولازهای اسیدی ماتریکسی لیزوزوم مقاومند و لیزوزوها را به صورت یک مجموعه بسته نگه می دارد. غشای لیزوزوم قابلیت تلفیق با سایر غشاها را دارد و از مقدار زیادی لیستین تشکیل شده است. غشای لیزوزوم بوسیله آنزیم های درون آن تا حدی گوارش می یابد. اما بطور دائم ترمیم می شود، این عمل نیاز به انرژی زیاد دارد و از آن جایی سلول مرده نمی تواند انرژی را تامین کند در نتیجه آنزیم‌های هیدرولازی درون لیزوزوم آزاد شده و سبب از بین رفتن اندامک ها و خود سلول می شوند. در غشای لیزوزوم پمپ های پروتئینی وابسته به ATP وجود دارند که با مصرف انرژی پروتون H+ را وارد لیزوزوم می کند تا محیط اسیدی با PH حدود 4،5 تا 5 ایجاد کرده و شرایط اسیدی برای آنزیم‌های هیدرولازی لیزوزوم فراهم و شیب PH را در غشای لیزوزوم برقرار نماید که نتیجه آن PH پایین تر از 5 در ماتریکس لیزوزوم است. از طرف دیگر تراکم یون های H+ در مجاورت سطح درونی غشای لیزوزوم زیاد است و PH بسیار کاهش یافته و حتی تا حدود 2 می رسد و این PH پایین تر از PH مناسب برای فعالیت آنزیم های هیدرولازی لیزوزومی یعنیPH 4 -5 است. در نتیجه آنزیم های هیدرولازی لیزوزوم بر روی غشا خود تاثیر ندارند. یون ها هم در این عمل محافظتی نقش دارند. سطح درونی لیزوزوم پوشش گلیکوپروتئینی دارد که از غشا محافظت می کنند.
و حالت برعکس ان که غشای لیزوزوم از بیرون را نشان می دهد وقتی H+وارد لیزوزوم می شود و درون ان را اسیدی می کند OH منفی هم به بیرون امده و PH اطراف غشا را تغییر می دهد و از این طریق اجازه نمی دهد که انزیم های ازاد در سیتوپلاسم سلولی به سطح غشای لیزوزوم اسیب وارد کنند و در ضمن نقش پوشش گلیکوپروتئینی در سطح بیرونی غشا را فراموش نکنید
غشای لیزوزوم شبیه غشای پلاسمایی است ولی مقدار لیستین آن زیادتر و ضخیم‌تر از غشای میتوکندری است و قابلیت تلفیق با غشاهای دیگر از جمله وزیکول های آندوسیتوزی را دارد که علت آن زیاد بودن لیپیدهای غشایی است. ساختار غشای لیزوزوم نشان می دهد که گلیوکوپروتئین به مقدار زیاد در این غشاها وجود دارد. این پروتئین ها به شدت گلیکوزیله شده‌اند و بطور قابل توجهی در مقابل تجزیه توسط هیدرولازهای اسیدی ماتریکسی لیزوزوم مقاومند و لیزوزوها را به صورت یک مجموعه بسته نگه می دارد. غشای لیزوزوم قابلیت تلفیق با سایر غشاها را دارد و از مقدار زیادی لیستین تشکیل شده است. غشای لیزوزوم بوسیله آنزیم های درون آن تا حدی گوارش می یابد. اما بطور دائم ترمیم می شود، این عمل نیاز به انرژی زیاد دارد و از آن جایی سلول مرده نمی تواند انرژی را تامین کند در نتیجه آنزیم‌های هیدرولازی درون لیزوزوم آزاد شده و سبب از بین رفتن اندامک ها و خود سلول می شوند. در غشای لیزوزوم پمپ های پروتئینی وابسته به ATP وجود دارند که با مصرف انرژی پروتون H+ را وارد لیزوزوم می کند تا محیط اسیدی با PH حدود 4،5 تا 5 ایجاد کرده و شرایط اسیدی برای آنزیم‌های هیدرولازی لیزوزوم فراهم و شیب PH را در غشای لیزوزوم برقرار نماید که نتیجه آن PH پایین تر از 5 در ماتریکس لیزوزوم است. از طرف دیگر تراکم یون های H+ در مجاورت سطح درونی غشای لیزوزوم زیاد است و PH بسیار کاهش یافته و حتی تا حدود 2 می رسد و این PH پایین تر از PH مناسب برای فعالیت آنزیم های هیدرولازی لیزوزومی یعنیPH 4 -5 است. در نتیجه آنزیم های هیدرولازی لیزوزوم بر روی غشا خود تاثیر ندارند. یون ها هم در این عمل محافظتی نقش دارند. سطح درونی لیزوزوم پوشش گلیکوپروتئینی دارد که از غشا محافظت می کنند.
و حالت برعکس ان که غشای لیزوزوم از بیرون را نشان می دهد وقتی H+وارد لیزوزوم می شود و درون ان را اسیدی می کند OH منفی هم به بیرون امده و PH اطراف غشا را تغییر می دهد و از این طریق اجازه نمی دهد که انزیم های ازاد در سیتوپلاسم سلولی به سطح غشای لیزوزوم اسیب وارد کنند و در ضمن نقش پوشش گلیکوپروتئینی در سطح بیرونی غشا را فراموش نکنید