سوال 502408

با سلام.
به نظر می رسد مشکل اصلی شما عدم ابراز وجود باشد. یعنی شما بر اساس یک سری باورها مثال:
- شاید اشتباه کنم،
- بقیه بیشتر از من حق دارند،
- اگه مسخرم کنند چی میشه؟
- یه کاری کن کسی رو ناراحت نکنی.
- به دردسرش نمی ارزه
- و ...
به رفتارهایی مثل:
* کناره گیری،
* سکوت،
* توافق اما دروغی،
* تأییدهای غیر واقعی،
* اظهارنظر نکردن در حالی که نظر دارید،
و احساساتی مانند:
خشم،
درماندگی،
مورد بد رفتاری قرار گرفتن،
ترس،
و ...
رسیده اید. همین که بخش اول یعنی باورها را با این باورها تعویض کنید، اوضاع بهتر می شود:
1- قرار نیست همیشه همه را راضی کنم.
2- نمی شود همیشه محبوب همه بود.
3- اشتباه کردن هم از حق های ماست.
4- قرار نیست که تا بقیه خواستند، من دست پاچه شوم.
5- مالک احساسات من خودم هستم، نه دیگران.
به این ترتیب شما از شر بردگی هیجانات بقیه آزاد می شوید و یاد می گیرید که هیجان مستقلی داشته باشید، شاید در ابتدا دشوار باشد، شاید عادت نداشته باشید، شاید شروع آن سخت باشد اما به هر حال شدنی است و بعد از انجام چه احساسات خوبی که تجربه نمی کنید.
خدانگهدار