سوال 5075

ایمپلنت برسازی درون کاشتی: در این نوع ایمپلنت از یک نوع قالب فلزی استفاده می‌شود که در زیر بافت لثه قرار می‌گیرد و به استخوان فک متصل می‌شود تا دندان بتواند روی آن قرار بگیرد. این روش بیشتر برای کسانی که مشکل حداقل ارتفاع استخوان فکی دارند و یا کسانی که نمی‌توانند از دندان‌های مصنوعی معمول استفاده کنند، به کار می‌رود.

ایمپلنت فرورونده: این روش معمول‌ترین نوع ایمپلنت است. این نوع کاشت به شکل پیچ در داخل استخوان فک قرار می‌گیرد و دارای طول و عرض متفاوتی هستند که با توجه به شرایط بیمار انتخاب می‌شود. روی هر کدام از این کاشت‌ها می‌توان یک یا چند دندان قرار داد.

ایمپلنت دارای چهارچوب راموس: این نوع ایمپلنت برای بیمارانی به کار می‌رود که دارای استخوان فکی ضعیف در فک پایین هستند و قابلیت انجام ایمپلنت ریشه‌ای را ندارند. ایمپلنت دارای چهارچوب راموس در انتها و گوشه عقب استخوان فک در دهان قرار می‌گیرد. پس از ترمیم بافت لثه، یک میله فلزی در اطراف بالای لثه مشاهده می‌شود که دندان‌های مصنوعی متناسب با آن ساخته شده و روی آن قرار می‌گیرند. این روش استخوان فک را تقویت و تثبیت کرده و از بروز شکستگی در آن جلوگیری می‌کند.