سوال 525656

Question

با سلام و خسته نباشید . من دختری 25 ساله هستم که در دوران نامزدی به سر می برم.پدر بسیار مهربانی دارم که همیشه واقعا عاشقش بوده و هستم و بی تردید باید بگویم که او مهم ترین فرد زندگی من است او هم بی نهایت من و خواهرانم را دوست دارد و هر چه از خوبی هایش بگویم کم است.مدتی است که متاسفانه احساس میکنم از او به شدت دور شده ام و دیگر با او راحت نیستم از گفتن حرفهایم به او خودداری میکنم و اصلا هیچ حرفی ندارم که با او بزنم گاهی حس می کنم که وقتی او در خانه نیست من راحت ترم باز هم می گویم بسیار او را دوست دارم اگر سر درد بگیرد میمیرم ولی نمی دانم چرا از او دور شده ام.آیا عقد من و حضور همسرم می تواند دلیل آن باشد با اینکه همسرم هم مرد خوبی است و بسیار به خانواده ام احترام می گذارد.نمیدانم دوست دارم مثل همه گاهی پدرم را در آغوش بگیرم و به او بگویم که چقدر دوستش دارم . مثلا من در برقراری ارتباط با پدر همسرم هیچ مشکلی ندارم او را هم بسیار دوست دارم و همیشه به او می گویم اما برقراری ارتباط عاطفی مستقیم با پدر خودم برایم مشکل بزرگی شده است .باور کنید گاهی عذاب وجدان می گیرم که نکند من پدر همسرم را بیشتر از پدر خودم دوست دارم.در پایان اضافه کنم که در این مدت من هیچ وقت هیچ مشکلی با پدرم نداشته ام نه بحثی نه دعوایی نه اختلاف نظری.لطفا راهنماییم کنید.ممنون

مشاور پرسان · Answer

با سلام.
دوست خوبم تبادل عواطف و احساسات می تواند تحت تاثیر شخصیت طرفین ارتباط باشد . لذا گاها پیش میاد که اگر چه ما تمایل به ابراز عواطف به طرف مقابل داریم اما به دلیل نوع شخصیت او این کار برامون مشکله.

ضمن این که معمولا دختر و پسر پس از ازدواج رودربایستی های بیشتری با پدرو مادر پیدا می کنند و همین حالت برای والدین هم اتفاق می افتد. در حالی که از احساسات دوطرف به یکدیگر کم نشده است .

بنابراین بهتر است عواطف خود را مسدود نکنید . چه بسا پدر هم منتظر چنین موقعیتی هست اما توان زمینه سازی نداشته باشد و یا فکر کند شما تمایلی ندارید. چه خوب است شما این زمینه را فراهم کنید و گاهی با پدر دیده بوسی کرده و یا به بهانه ای او را در آغوش بگیرید. کافی است چند باری این تمرین را بکنید به مرور قبح و سنگینی آن کاهش می یابد .

سوال 525656

ثبت پاسخ جدید

پاسخ‌ها