ناشناس
سوال 595353
با سلام من دختری 31 ساله هستم که هنوز ازدواج نکردم شاغل هستم<br>مشکل عمده من اینه که احساس افسردگی شدید میکنم از همه کس بیزارم ازمحیط کارم بیزارم هیچ احساسی خوبی نسبت به کارم ندارم هیچ امیدی به اینکه ازدواج میکنم ندارم حوصله رفتن به هیج جایی رو ندارم فقط دوست دارم تنها باشم توی اتاقم البته ناگفته نماند یکسال پیش با آقایی در ارتباط بودم که خیلی دوستش داشتم از زمانی که رابطه ما بهم خورد این خلق و خوی به سراغ من آمده لطفا مرا راهنمایی بفرمایی با تشکر
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخبا سلام.
دوست خوبم فکری بکنید و به درستی یا نادرستی روالی که در پیش گرفتید بیاندیشید . آیا مسیر صحیحی را می پیمایید ؟
آیا افرادی که امکان ازدواج براشون میسر نشده باید برای همیشه خود را از لذت های زندگی محروم کنند ؟ آیا به صرف این که امکانی در زندگی مهیا نشده باید تمام داشته های خود را که آدم های زیادی در آرزوی داشتنش هستند نادیده بگیریم؟
البته هنوز هم نمی توان گفت که ازدواج نکردن شما حتمی است چرا که هنوز فرصت بسیار دارید. چه باید کرد؟
زندگی جاری است و ما باید به نوعی نهایت استفاده را از آن ببریم. در این مسیر باید مراقب باشیم تا برای رسیدن به خواسته هامون از جاده خاکی حرکت نکنیم چرا که به جای رساندن به هدف ، ناخالصی های آن چشممان را هم آسیب می رساند . شما قصد ازدواج داشتید اما به دلیل اشتباه در روش دچار آسیب شدید .
من احساس شما را درک می کنم . اما دلم می خواد کمی شما را با واقع بینی روبرو کنم تا با دیدن واقعیات و پذیرفتن آنها امید خود را از دست ندید و جایگزین های مناسب برای خواسته هاتون ایجاد کنید .
ما بندگان خداییم و او دلسوزترین ها برای ما . مهربانی که راه را از چاه بهتر از ما می داند و به مصلحت ها بیشتر ازما واقف است .
لذا تقدیری که برای ما دارد از روی دل خواستن و آرزوی شخصی نیست از وری حکت است . پس بهتر است خود را به او بسپاریم و به او اعتماد کنیم .
سعی کنید خودتون به خودتون کمک کنید . از هجوم افکار منفی جلوگیری کنید و اجازه ندید ذهن شما را تسخیر کنند و به درجا زدن شما بیانجامد .
البته مصرف دارو برای شما کمک کننده است اما این اقدام را به زمانی موکول کنید که با تمام تلاش نتونید وضعیت را تغییر دهید .
دوست خوبم فکری بکنید و به درستی یا نادرستی روالی که در پیش گرفتید بیاندیشید . آیا مسیر صحیحی را می پیمایید ؟
آیا افرادی که امکان ازدواج براشون میسر نشده باید برای همیشه خود را از لذت های زندگی محروم کنند ؟ آیا به صرف این که امکانی در زندگی مهیا نشده باید تمام داشته های خود را که آدم های زیادی در آرزوی داشتنش هستند نادیده بگیریم؟
البته هنوز هم نمی توان گفت که ازدواج نکردن شما حتمی است چرا که هنوز فرصت بسیار دارید. چه باید کرد؟
زندگی جاری است و ما باید به نوعی نهایت استفاده را از آن ببریم. در این مسیر باید مراقب باشیم تا برای رسیدن به خواسته هامون از جاده خاکی حرکت نکنیم چرا که به جای رساندن به هدف ، ناخالصی های آن چشممان را هم آسیب می رساند . شما قصد ازدواج داشتید اما به دلیل اشتباه در روش دچار آسیب شدید .
من احساس شما را درک می کنم . اما دلم می خواد کمی شما را با واقع بینی روبرو کنم تا با دیدن واقعیات و پذیرفتن آنها امید خود را از دست ندید و جایگزین های مناسب برای خواسته هاتون ایجاد کنید .
ما بندگان خداییم و او دلسوزترین ها برای ما . مهربانی که راه را از چاه بهتر از ما می داند و به مصلحت ها بیشتر ازما واقف است .
لذا تقدیری که برای ما دارد از روی دل خواستن و آرزوی شخصی نیست از وری حکت است . پس بهتر است خود را به او بسپاریم و به او اعتماد کنیم .
سعی کنید خودتون به خودتون کمک کنید . از هجوم افکار منفی جلوگیری کنید و اجازه ندید ذهن شما را تسخیر کنند و به درجا زدن شما بیانجامد .
البته مصرف دارو برای شما کمک کننده است اما این اقدام را به زمانی موکول کنید که با تمام تلاش نتونید وضعیت را تغییر دهید .