سوال 61594

با عرض سلام و آرزوی موفقیت شما . علم پیشین ( ازلی ) خداوند هیچ تاثیری در اراده و اختیار ما ندارد.خداوند انسان را مختار آفریده و بر اساس این اراده و اختیار او را مكلف كرده كه راه سعادت خود را برگزیند، عمل صالح انجام دهد و نیات خود را خالص گرداند.علم پیشین خداوند به این معناست كه او می داند كه ما در نهایت با اراده و اختیار خود چه عملی را و با چه نیتی انجام خواهیم داد.یعنی علم خدا به واقعیات ، با همان خصوصیاتی كه دارند تعلق می گیرد از جمله صفت اختیار و اراده ،
یعنی خداوند از ازل می داند كه فعل معینی در لحظه معینی با كمال اختیار و آزادی سر خواهد زد . چنین علمی نه تنها موجب جبر و سلب اختیار از انسان نمی شود یلكه مؤید اراده و اختیار انسان است زیرا از آنجا كه علم خدا از هیچ جهت تخلف پذیر نیست و از هر جهت واقع نماست ، لذا باید آن شخص عمل خود را از روی اختیار انجام دهد.
همچنین دعا ، خداوند دعا را وسیله و سبب قرار داده وما را امر به دعا كرده است « ادعونی استجب لكم » . خداوند از ازل میدانسته كه فلان بنده اش به دعا متوسل خواهد شد و با دعا به چیزی میرسد كه بدون دعا به آن نمی رسید این دانستن تاثیری در آزادی اراده شخص برای دعا كردن یا دعا نكردن ندارد.شما این گونه فرض كرده اید كه خداوند علم به حالت قبل از دعای بنده اش دارد و اگر با دعا بخواهد حالت جدیدی پیش آید ، موجب جهل در علم پیشین خداوند خواهد بود، در حالی كه چنین نیست بلكه علم خدا به واقعیات به همان گونه كه در خارج واقع میشوند تعلق گرفته است یعنی خداوند از ازل میدانسته كه بنده اش با اراده و اختیار خویش با دعا در نهایت به فلان حاجت خواهد رسید.سلامت و موفق باشید.