سوال 6961

ساده‌ترین تعریفی که عموم مردم از درونگرایی در ذهن دارن، ساکت نشستن و منزوی بودن و گوشه‌گیری ست.

درونگرایی به این معناست که توجه و علایق و دغدغه‌های فرد، به احساسات و افکار و دنیای درونی او معطوف است.


درون‌گراها این ‌گونه‌اند :

- علاقه‌مند به احساسات و افکار خودشون، نیازمند به داشتن قلمرو شخصی، کم‌حرف، ساکت و متفکر.

- دوستان زیادی ندارن. در ارتباط برقرار کردن با افراد جدید مشکل دارن. علاقه‌مند به سکوت و تمرکز. از دید و بازدید‌های غیرمنتظره و ناگهانی بیزارن.

- کارایی آنها در تنهایی بیشتره و ترس آنها اینه که فردیت خود رو از دست بدن. از فعالیت‌های انفرادی انرژی می‌گیرن.

- در بین انبوه مردم بودن اونا رو خسته می‌کنه. معمولاً کم‌رو هستن. درک‌شون مشکلست. اهل ایده و عقاید نو هستن.

- شخصیتی متمایز در خلوت خود و در حضور دیگران دارن. مشتاق و احساساتی هستن. معمولاً احساسات‌شونو بیان نمی‌کنن. در جمع ناآشنا ساکت اما در جمع دوستان خود راحت هستن. تمرکزشان زیاده. برای تصمیم گیری به زمان نیاز دارن. پیش از حرف زدن فکر میکنن.

- از در میان گذاشتن اطلاعات شخصی خود با دیگران خودداری می‌کنن. از قوانین خشک بیزارن و خواهان آزادی هستن. مایل به رویکردی آهسته اما دقیقن. اهل عبرت گرفتن از دیگرانن و پس از آموختن روش زندگی، دیگر گونه زندگی می‌کنن.

- حدود ۶۵ درصد نوابغ را درون‌گرایان تشکیل میدن.

 البته این خصوصیات هیچ ارتباطی با کمرویی و عدم اعتماد به نفس درون‌گرایان نداره. ممکنه اونا خیلی هم با اعتمادبه نفس باشن.