سوال 707198

باسلام
حاملگی پس از سن ۳۵ سالگی را به عنوان حاملگی پُرخطر در نظر میگیرند. سنی که پس از آن، خطرات و عوارض بارداری، ناهنجاریها و مرگ و میر مادر و جنین در آن افزایش پیدا میکند.
به تعویق انداختن حاملگی تا سنین ۳۰ سالگی، دوران بارداری را با دشواریها و مخاطراتی همراه میکند.
خطراتی مثل افزایش ناباروری و در نتیجه تقاضای بیشتر برای لقاح آزمایشگاهی(IVF) و افزایش غمانگیز مشکلات مربوط به جنین، سقط، حاملگی خارج رحمی، فشارخون، دیابت حاملگی، اختلالات ژنتیکی، اسکیزوفرنی، حاملگی دوقلویی دو تخمکی، جداشدن زودرس جفت، جفت سرراهی و سزارین از جمله عوارضی هستند که در صورت حاملگی در سنین بالا میتوانند گریبان گیر مادر یا جنین شوند.
با افزایش سن مادر بروز ناهنجاریهای کروموزومی از نوع آناپلوئیدی(ناهنجاری مربوط به عدم تقسیم کروموزومها) به میزان قابل توجهی افزایش پیدا میکند تا جایی که شانس داشتن فرزند با ژنهای معیوب (سندرم داون) در سنین بالای ۴۵ سال یک مورد در ۳۰ مورد تولد زنده است و این در حالی است که در یک زن ۲۰ساله این احتمال، یک در ۲۰۰۰ تولد زنده تخمین زده شده است.
با افزایش سن مادر، بروز حاملگی دوقلویی دو تخمکی افزایش پیدا میکند؛ اگر چه در حال حاضر علت اصلی حاملگی چندقلویی در سنین بالای مادر، استفاده از روشهای کمک باروری (لقاح آزمایشگاهی) عنوان شده است. برخی از بیماریهای مادر از جمله فشار خون بالا، در نتیجه اختلال خونرسانی میتوانند منجر به جداشدن زودرس جفت در سنین بالای بارداری شوند. همچنین افزایش احتمال سقط در مادران سنین بالا نیز به بیماریهای زمینهای مادر نظیر دیابت یا ناهنجاریهای ژنتیکی خود جنین نسبت داده میشود.