چرا در خانه نمی توانم خشمم را کنترل کنم؟

با سلام
دلیل این که شما در محل کار علائم عصبانیت را بروز نمی دهید این است که می دانید با بروز این علائم از اطرافیان خود طرد می شوید و ممکن است جایگاه شغلی و اجتماعی خود را از دست بدهید .لذا خیلی خوب و موفق در کنترل هیجانات خود هستید . البته دلیل دیگر هم این است که مهم ترین و پرانرژی ترین ساعات روز را در محل کار سپری می کنید و تمام خستگی و افت انرژی خود را به خانه می اورید .

حال این که اگر خانواده شما در مقابل این بدخلقی های شما بایستند . و آن را با پیامدی منفی روبرو کنند شما مدیریت بیشتری بر خشم خود خواهید داشت .

مسلم است که مسئولیت مدیریت یک خانواده چهار نفره آن هم در سنین پایین مسئولیت سنگینی است . آن هم با ظرافتی که خداوند در آفرینش زنان به کاربرده و به همین جهت هم توصیه شده که زنان وظیفه امرار معاش را نداشته باشند . شما در واقع دو مسئولیت سنگین را با هم بر دوش میکشید .

در حالی که همسر شما پس از بازگشت درو اقع زمان استراحت را سپری می کند و مسئولیت چندانی ندارد . خب با این حال به نظر شما چه باید کرد ؟

آیا ادام اشتغال و بر دوش کشیدن این بار سنگین ضرورت دارد ؟ آیا در شرح وظایف شما اولویت با کدام یک از کارهاست ؟ اشتغال؟ آیا فکر نمی کنید که فرزندان شما با تعهد شما برای اجرای وظایف مادری به نحو احسن پا به این دنیا گذارده اند و اکنون شما آنها را با استرس ها و مشغله های ذهنی و شغلی که خود تمایل داشتید مواجه کرده اید ؟

البته ما قائل به این نیستیم که زنان صرفا خانه داری کنند و هیچ رشد و ارتقایی را در نظر نداشته باشند . ولی هر تکلیفی و هر وظیفه ای باید با توان و استعداد و قوه روحی و بدنی فرد در تناسب باشد .
متاسفانه زنان امروز فکر می کنند رشد و ارتقا در فشارهای روحی و روانی و جسمی است که به خود وارد می کنند . در حالی که شرایط رشد وقتی فراهم می شود که روح در آرامش باشد و بتواند زمینه را برای تغییر های مثبت به وجود اورد .

فشارهای روانی باعث می شود که دیگر مقتضیات زمانی و مکانی را متوجه نباشیم و نتوانیم درک کنیم که مثلا وجود دو کودک 7 و 10 ساله در خانه چه شرایطی را به صورت طبیعی فراهم می کند و آن گاه با هر ناملایمتی فریاد می زنیم .

خوب است به این نوشتار خوب فکر کنید . پس از یک هفته با ما در ارتباط باشید .