سوال 7632

گاهی یک کودک خجالتی است و برایش مشکل است که در دوستی با بچه‌های دیگر پیشقدم شود؛ در چنین مواردی مشکل او خیلی ساده و فقط با تشویقی آرام و تدریجی حل می‌شود، نصیحت و پند و اندرزدادن و تأکید بر اینکه «اینقدر یک گوشه ننشین، دیگر بزرگ شده ای» یا «چرا تو هم نمی‌روی با بقیه بچه‌ها بازی کنی» این گونه صحبت‌ها بر ترس کودکان می‌افزاید. بهتر است به تدریج دایره دوستی‌ها را وسیع‌تر کنید و ابتدا از دعوت یک یا دو کودک همسن و سال او به خانه خودتان آغاز کنید یا می‌توانید چندین بار همراه کودک خود به تماشای بچه‌هایی که مشغول بازی هستند بروید تا کودک ضمن تماشای آنها، لذتی را که از بازی با هم می‌برند درک کند و علاقه‌مند بشود که خودش هم از این لذت سهمی داشته باشد.
گاهی لوس و پرتوقع بودن کودک موجب می‌شود که از سوی گروه همسالان طرد شود لذا به والدین توصیه می‌شود که ضمن ابراز محبت و مهربانی نسبت به کودک اصول اخلاقی و انسانی و احترام به حقوق دیگران را هم به کودک خود بیاموزند که بهترین روش در این مورد این است که والدین خود الگوی قابل تقلید برای آنان باشند.
 گاهی مادر، چون حوصله سر و صدا و شلوغی بچه‌ها را ندارد، یا از این می‌ترسد که کودکش به علت معاشرت با بچه‌های شرور بی ادب بار آید، یا حوصله و وقت سر زدن به بچه‌های مشغول بازی را ندارد، طوری با کودک رفتار می‌کند و در مقابل خواست او به بازی با سایر کودکان واکنش نشان می‌دهد که او را از بازی باز می‌دارد و به سوی انزوا سوق می‌دهد.
مثلاً مادری که می‌گوید: «اجازه نمی‌دهم که با پسر همسایه بازی کنی، چون او بچه شروری است»؛ کودک خود را از یک بازی که ممکن است خیلی هم آموزنده و لذت بخش باشد محروم می‌کند و بعد با گفتن جمله‌ای نظیر «بیا با خواهر کوچکت بازی کن» او را به کلی از بازی روگردان می‌سازد.
خواهر کوچکی که تازه می‌خواهد راه رفتن را بیاموزد همبازی خوبی برای یک بچه سه، چهار ساله که احتیاج به نقشه کشیدن و دویدن و خندیدن دارد، نیست بنابراین هوشیاری و دقت مادر و پدر در انتخاب همبازی‌های مناسب برای کودک نقش بسیار مهمی در افزایش تمایل کودک به بازی با سایرین دارد.