سوال 763795

باسلام. عرفان در لغت به معناى شناخت و در اصطلاح شناخت شهودى پروردگار را گویند كه از طریق تهذیب نفس و صفاى باطن حاصل مى‏شود. یعنی عرفان روش و طریقه ی ویژه ای است که برای دستیابی و شناسایی حقایق هستی و پیوند و ارتباط انسان با حقیقت ، بر شهود و وصول و اتحاد با حقیقت تکیه می کند و نیل به این مرتبت را نه از طریق استدلال و برهان و فکر ، بلکه از طریق تهذیب نفس و قطع علائق از غیر خدا و توجه تام به خداوند می داند .در اسلام عرفان و طى مدارج سلوك عرفانى مطرود نیست بلكه آنچه مطرود است جریانات جاهلانه انحرافى و صوفیانه است كه با ظاهر و احكام شریعت به مخالفت برخاسته و با طى برخى از راه‏هاى نه چندان درست خود را واصل به دریاى معرفت پنداشته و ادعا مى‏كنند كه دیگر آنان را حاجتى به رعایت احكام دین مقدس اسلام نیست. بنابراین عرفانى كه از طریق ریاضات شرعى و با تكیه بر علوم و معارف مقدس دین به دست آمده و در تمام مراحل سیر وسلوك حافظ و پاسدار احكام دین مبین است و از یكسو نگرى و تك بعدى بودن دور است بسیار خوب و پسندیده مى‏باشد. عرفان اسلامى ریشه در متون و بنیان‏هاى دین دارد و از عالى‏ترین فرآورده‏هاى آن به حساب مى‏آید.
براى اطلاع بیشتر از عرفان و عرفا به منابع زیر مراجعه كنید: 1- عرفان اسلامى،حسین انصاریان 2- انسان و قرآن،آیت‏اللَّه‏حسن زاده آملى 3- مجموعه مقالات،آیت‏اللَّه‏حسن زاده آملى 4- رساله نظام احسن،آیت‏اللَّه‏حسن زاده آملى 5- نامه‏ها و برنامه‏ها،آیت‏اللَّه‏حسن زاده آملى 6- رساله لقاءاللَّه،آیت‏اللَّه‏حسن زاده آملى 7- تصوف و عرفان،عمید زنجانى 8- فلسفه عرفان،یثربى 9- شعله‏هاى عرفان،نواب 10- عرفان و حماسه،جوادى آملى مسلماً عرفان مثبت از جلوه‏هاى ممتاز و ارزشمند دین است و مى‏تواند خود راهى براى تبلیغ دین و بیان حقایق آن باشد
موفق باشید.