سوال 8380

جدا شدن برگ‌ها یک طرح طولانی مدت زیستی است. درست است که نور به درخت‌ها فرمان رنگ عوض کردن می دهد، اما ریختن برگ‌ها اصلاً تقصیر نور نیست، یعنی حداقل نور به طور مستقیم در جدا شدن آنها نقش ندارد. به محض این که کار ساخت و ساز و تولید مواد غذایی در پی از بین رفتن کلروفیل‌ها در برگ‌ها قطع می‌شود، لابلای سلول‌های گیاهی هم چیزهایی شروع به فعالیت می‌کنند. در گیاهان هم مثل بدن ما موادشیمیایی به نام هورمون، سنتز می‌شوند که فرمان‌های خاصی را به اندام‌های مختلف می‌رسانند.
هورمون‌های برگ‌ریزی درخت پیامی را به دیواره‌های بین سلولی گیاهان صادر می‌کنند. بین سلول‌های گیاهی (برخلاف سلول‌های جانوری که هیچ دیواره‌ای وجود ندارد) دیواره سلولی از جنس پکتوسلولزی است که وقتی فرمان افتادن برگ صادر می‌شود، این دیواره متلاشی و از هم جدا می‌شود. (وقتی دانه‌های به را داخل آب قرار می‌دهیم، این دیواره با ایجاد حالت ژله‌ای در آب حل می‌شوند و چنین اتفاقی اینجا هم می‌افتد). پس پیوستگی بین سلول‌ها از بین می رود، این طور می شود که ارتباط دمبرگ کم کم با شاخه قطع می‌شود، طوری که تنها به وسیله آوندها با هم ارتباط دارند، یعنی تنها شاهرگ حیاتی و آخرین نقطه اتصال.





در مجراهای آوندی هم دیواره هایی به اسم تیل راه این شریان‌های حیاتی را می‌بندد و عبور و مرور موادغذایی تعطیل می‌شود و اینجاست که ارتباط فیزیولوژی برگ به طور کامل از ساقه قطع می‌شود و برگ در چنین حالتی براثر نیروی ثقل یا وزش کوچکترین نسیمی از ساقه جدا می‌شود.