ناشناس
سوال 841348
بسم الله الرحمن الرحیم با عرض سلام و ادب خدمت شما وقتی در بعضی از گناهان روزمره خود دقیق می شوم، متوجه میشوم که بعضی از اینها ناشی از «جبن» (ترس از دیگران) است که البته از این بابت هم ناراحتم. برای مثال وقتی پشت سر کسی غیبت می کنم یا اینکه غیبت می شنوم و بعد دچار عذاب وجدان می شوم که چرا این را گفتم؟ چرا غیبت را شنیده و سخن گوینده را قطع نکردم؟ متوجه میشوم که این ناشی از جبن و ترس از دیگران است. مثلا اگر یک جزء کوچکی از آن شجاعتی که در حضرت امام(ره) بود من می داشتم مرتکب خیلی از معاصی نمی شدم. این جملات مقدمه ای بود تا این سوال را مطرح کنم که چطور میتوانم جبن را در خود ریشه کن کنم؟ به کتاب معراج السعاده هم در رابطه با جبن مراجعه کردم و مطالب مفیدی بود اما برای بنده موثر نیست. زیرا که بنده از بچگی و کودکی ترسو بودم و ظاهراً ریشه عمیقی در من دارد که با به کار گرفتن چند تکنیک و .... قابل حل نیست. به جرئت می توانم بگویم که کمتر کسی به ترسویی خودم دیده ام. با خود می گویم مطمئناً اگر در زمان امام عصر(عج) باشم یا در زمان سایر ائمه (علیهم السلام) هم بودم انقدر ترسو هستم که نمی توانستم حق و مظلوم (که معمولا در اقلیت هستند) را یاری کنم. مانده ام چکار کنم با این درد ریشه دار و بی درمان؟ آیا ذکر یا دستورالعمل خاصی نیست؟ با تشکر
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخ با سلام و عرض تحیت.
دوست محترم!
این مشکل حل نشدنی نیست. شما با تمرین می توانید بر ترس خود غلبه کنید.
از همین موارد جزیی و کوچک شروع کنید؛ یعنی از گفتگوهای دوستانه که ممکن است به غیبت یا ... کشیده شود تمرین کنید، و حق را بگویید و یا موضوع سخن را عوض کنید و یا نهی از منکر نمایید.
ترس ناشی از احساس خطر است ـ مثل خطر جانی و آبرویی ـ و یا ممکن است از کم رویی و خجالت باشد، یعنی بترسیم که دیگران به ما بخندند.
این مورد شما بیشتر از نوع اخیر است، که البته وقتی دیگران ثبات قدم و محکمی شما را ببینند نمی خندند، بلکه به تدریج حریم نگه می دارند.
نگران نباشید. برای خدا قدم بردارید و بر او توکل کنید؛ حتما شما را یاری می کند. «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْكُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدامَكُمْ» یعنی اى كسانى كه ایمان آوردهاید! اگر (آیین) خدا را یارى كنید، شما را یارى مىكند و گامهایتان را استوار مىدارد.(محمد/7)
پیروز باشید.
موسسه ذکر ـ قم.
باستانی.
دوست محترم!
این مشکل حل نشدنی نیست. شما با تمرین می توانید بر ترس خود غلبه کنید.
از همین موارد جزیی و کوچک شروع کنید؛ یعنی از گفتگوهای دوستانه که ممکن است به غیبت یا ... کشیده شود تمرین کنید، و حق را بگویید و یا موضوع سخن را عوض کنید و یا نهی از منکر نمایید.
ترس ناشی از احساس خطر است ـ مثل خطر جانی و آبرویی ـ و یا ممکن است از کم رویی و خجالت باشد، یعنی بترسیم که دیگران به ما بخندند.
این مورد شما بیشتر از نوع اخیر است، که البته وقتی دیگران ثبات قدم و محکمی شما را ببینند نمی خندند، بلکه به تدریج حریم نگه می دارند.
نگران نباشید. برای خدا قدم بردارید و بر او توکل کنید؛ حتما شما را یاری می کند. «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْكُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدامَكُمْ» یعنی اى كسانى كه ایمان آوردهاید! اگر (آیین) خدا را یارى كنید، شما را یارى مىكند و گامهایتان را استوار مىدارد.(محمد/7)
پیروز باشید.
موسسه ذکر ـ قم.
باستانی.