ناشناس
سوال 850284
با سلام خدمت خانم عطاریان و ممنون بابت زحماتتون<br />مساله ایی که باهاش مشکل دارم اینه که من آدمی هستم که خیلی تند و با صدای بلند حرف میزنم و همچنین تو جمع های خانوادگی و یا جمع دوستان خیلی صحبت میکنم(خانواده ام بهم میگن خیلی حرافی)<br />اعتماد به نفسم از دست دادم از بس خانواده ام به خصوص پدرم در حضور غریبه و آشنا و در جمع به محض اینکه صحبت میکنم بهم میگه کمتر حرف بزن و در حین صحبتم همش وسط حرفم  میپرن و میگن یکخورده صدات آرام تر کن.البته این تذکری که تمام خانواده ام در جمع بدون اینکه درنظر بگیرن چه افرادی در اون جمع هستن به من میدن.واقعا اعتماد به نفسم از دست دادم وقتی پیش بقیه بهم تذکر میدن اون لحظه بغضم میگیره و حس میکنم دارن شخصیتم تخریب میکنن<br />اینکه باصدای بلند و تند تند صحبت میکنم اصلا دست خودم نیست و باور کنید هرچی قبل مهمانی ها به خودم تذکر میدم و تمرین میکننم تو جمع همه را فراموش میکنم و درباره زیاد حرف زدنمم واقعا داره خودم اذیت میکنه چون بعضی اوقات حرفهایی میزنم که بعدا از گفتنشون پشیمون میشم<br />نه اینکه توهین کنما نه,بعضی از رازهام میگم<br />ممنون از پاسخگویی شما و زحمات شما و همکارانتون
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخ باسلام
دوست گرامی البته خانواده تان کار بسیار نامطلوبی می کنند که شما را در جمع تحقیر می کنند ولی شما هم باید کنترل بیشتری بر رفتار خود داشته باشید.
قطعا شما می توانید در جلسه امتحان، یا در یک مجلس خیلی رسمی مثل مجلس ختم و .. سکوت کنید، کمتر صحبت کنید و تن صدای خود را پایین بیاورید این یعنی شما بر رفتارتان کنترل دارید ولی تمرین لازم را در این زمینه نکرده اید.
پرحرفی، خصلت نكوهیدهای است و در حد امكان تا ضرورتی پیش نیاید، نباید به سخن گفتن مبادرت ورزید؛ اما گاهی افراد در زمینه كمحرفی و سكوت، زیادهروی میكنند. كمحرفی و سكوت بیش از حد نیز به تدریج از انسان یك موجود عبوس و منزوی میسازد. همان طوری كه پرحرفی مذموم است، سكوت بیمورد نیز مذموم میباشد. در محافل و برخوردها، آن سكوتی ممدوح است كه برخاسته از تسلط بر نفس و برای پرهیز از اتلاف وقت دیگران و پرحرفی باشد و به عبارت دیگر، دو سكوت داریم؛ سكوت از روی قدرت و سكوت از روی عجز و آن سكوتی ممدوح است كه از روی قدرت باشد؛ نه از روی عجز و ناتوانی.
گاهی پرحرفی نوعی مکانیزم روانی ناخودآگاه است که فرد برای مقابله با کم‌رویی و نداشتن اعتماد به نفس کافی از آن سود میجوید؛ تا نقیصه خود را به این طریق جبران کند.
برای عادت کردن به سکوت مفید باید ارزش و آثار سکوت را دانست. برخی از این آثار عبارتند از:
- سکوت، دری از درهای حکمت است؛ سکوت، محبت میآورد و راهنما به هر کار خیر است.
- انسان ساکت، هیبتش زیاد است.
- اگر سخن گفتن نشانة سخنوری است، در سکوت، سلامت و ایمنی از لغزش است.
- هیچ نگهبانی چون سکوت نیست
- همچنین با تمرین و تکرار و مراقبه و محاسبه، میتوان از پرگویی زبان و آفات آن جلوگیری کرد. اگر انسان متوجه و بیدار باشد و مراقب اعمال و گفتار خود باشد و عواقب و آثار كلام خود را بسنجد و قبلا دربارة آن اندیشه کند، سپس آن را بر زبان آورد قطعا پرگویی ایجاد نیم شود.
- وقتی قرار است برای تان مهمان بیاید اجازه ندهید فرصتی ایجاد شود تا خانواده شما را تحقیر کنند بلکه با خودتان شرط کنید که صرفا صحبت تان در ابتدا در حد سلام و احوال پرسی باشد.
- اگر از شما سوال شد پاسخ دهید در غیر این صورت صحبتی نکنید.
- ضمن اینکه اگر دیدید خیلی ساکت هستید صرفا یک موضوع را از قبل در ذهن داشته باشید و در مورد ان صحبت کنید ولی دیگر بیش از یک موضوع را ادامه ندهید.
اگر کمی این گونه تمرین کنید مشکل تان به مرور رفع می شود.
با تشکر از تماس شما
دوست گرامی البته خانواده تان کار بسیار نامطلوبی می کنند که شما را در جمع تحقیر می کنند ولی شما هم باید کنترل بیشتری بر رفتار خود داشته باشید.
قطعا شما می توانید در جلسه امتحان، یا در یک مجلس خیلی رسمی مثل مجلس ختم و .. سکوت کنید، کمتر صحبت کنید و تن صدای خود را پایین بیاورید این یعنی شما بر رفتارتان کنترل دارید ولی تمرین لازم را در این زمینه نکرده اید.
پرحرفی، خصلت نكوهیدهای است و در حد امكان تا ضرورتی پیش نیاید، نباید به سخن گفتن مبادرت ورزید؛ اما گاهی افراد در زمینه كمحرفی و سكوت، زیادهروی میكنند. كمحرفی و سكوت بیش از حد نیز به تدریج از انسان یك موجود عبوس و منزوی میسازد. همان طوری كه پرحرفی مذموم است، سكوت بیمورد نیز مذموم میباشد. در محافل و برخوردها، آن سكوتی ممدوح است كه برخاسته از تسلط بر نفس و برای پرهیز از اتلاف وقت دیگران و پرحرفی باشد و به عبارت دیگر، دو سكوت داریم؛ سكوت از روی قدرت و سكوت از روی عجز و آن سكوتی ممدوح است كه از روی قدرت باشد؛ نه از روی عجز و ناتوانی.
گاهی پرحرفی نوعی مکانیزم روانی ناخودآگاه است که فرد برای مقابله با کم‌رویی و نداشتن اعتماد به نفس کافی از آن سود میجوید؛ تا نقیصه خود را به این طریق جبران کند.
برای عادت کردن به سکوت مفید باید ارزش و آثار سکوت را دانست. برخی از این آثار عبارتند از:
- سکوت، دری از درهای حکمت است؛ سکوت، محبت میآورد و راهنما به هر کار خیر است.
- انسان ساکت، هیبتش زیاد است.
- اگر سخن گفتن نشانة سخنوری است، در سکوت، سلامت و ایمنی از لغزش است.
- هیچ نگهبانی چون سکوت نیست
- همچنین با تمرین و تکرار و مراقبه و محاسبه، میتوان از پرگویی زبان و آفات آن جلوگیری کرد. اگر انسان متوجه و بیدار باشد و مراقب اعمال و گفتار خود باشد و عواقب و آثار كلام خود را بسنجد و قبلا دربارة آن اندیشه کند، سپس آن را بر زبان آورد قطعا پرگویی ایجاد نیم شود.
- وقتی قرار است برای تان مهمان بیاید اجازه ندهید فرصتی ایجاد شود تا خانواده شما را تحقیر کنند بلکه با خودتان شرط کنید که صرفا صحبت تان در ابتدا در حد سلام و احوال پرسی باشد.
- اگر از شما سوال شد پاسخ دهید در غیر این صورت صحبتی نکنید.
- ضمن اینکه اگر دیدید خیلی ساکت هستید صرفا یک موضوع را از قبل در ذهن داشته باشید و در مورد ان صحبت کنید ولی دیگر بیش از یک موضوع را ادامه ندهید.
اگر کمی این گونه تمرین کنید مشکل تان به مرور رفع می شود.
با تشکر از تماس شما