سوال 859108

Question

&lt;p&gt;سلام خانم کهتری. مساله اینه که من در کنارش احساس ارامش و امنیت و اعتماد میکنم. هر بار که میبینمش میفهمم که فوق العاده است. اون از لحاظ علمی واقعا عالی و حرفه ایه و من هم بهش افتخار میکنم و هم البته بهش حسودیم میشه. من پیش چندتا روانشناس دیگه هم رفتم وقتی&amp;nbsp;شهر دیگه دانشجو بودم و خیلی هارو امتحان کردم همینجوری رو هوا ازش تعریف نمیکنم.&lt;/p&gt;<BR>&lt;p&gt;امروز که سمینار داشت من هم رفته بودم و دیدم باز اون فوق العاده است. خیلی گرم سلام احوال پرسی کرد مثل همیشه. شاید چون من تو جلسه توپم پره اون میرنجه. اما میدونین چیه. دوست دبیرستانم که یه دوستی&amp;nbsp;6 ساله با هم داشتیم و البته 1 سالی هست به هم خورده هم اونجا بود و مسئول خیلی کارها. با روانشناسم در گروه تئاتر درمانی و بازی درمانی همکاری کرده و دستیار بوده و روانشناسم که روانشناس اونم بوده وارد کارش کرده و بهش ترجمه میده و از چند سال پیش که سال اول دانشگاه بود هم میره دادگاه تازه هنوزم لیسانسشو نگرفته. من حسودیم میشه. اخه چرا؟ مگه من چیم ازون کمتره؟ من تو مدرسه خیلی ازون درسخونتر بودم و اون تنبل بود و به اندازه من باهوش نبود. به اون بها داده و بهش کار داده، درسته من لیسانسم روانشناسی نبوده اما حالا که با رتبه 20 قبول شدم هم لایق این نیستم که کار علمی داشته باشم؟ من ازین میرنجم که دوستم که همسالیم الان کار داره و پیشرفت کرده و این ها همه جز سوابق کاریش محسوب میشه اما روانشناسم منو ادم حساب نمیکنه. چرا؟؟؟&lt;/p&gt;

مشاور پرسان · Answer

کاربر گرامی، سوال شما به علت غیر مرتبط بودن، تکراری بودن یا نا مناسب بودن حذف شده است.

سوال 859108

ثبت پاسخ جدید

پاسخ‌ها