سوال 953710

با سلام
خواهر خوبم در شرایطی که ایشان نشانه ایی از بیماری را هم دارند افت روحی و روانی تا حدودی ملموس تر است . لذا در این شرایط باید تلاش کنید تا می توانید به او امید و انرژی مثبت را منتقل کنید . حتی اگر او با افکار منفی این انرژی را پس می زند و یا احساس می کنید پذیرای امید های ارائه شده نیست شما نباید از مسئولیتتون دست بردارید . البته هم شما و هم خانواده او درا ین رابطه نقش حیاتی دارید .
از طرف دیگر باید او را تا می توانید مشغول نگه دارید . بی فعالیتی و تنهایی و ... مسلما افکار منفی او را بیشتر می کند . حتی المقدور و در حد حوصله اش به او مسئولیت های فکری بدهید . دور او را شلوغ کنید . با او گفت و گو کنید . و این گفت و گو را صرفا به بیماری او اختصاص ندهید . از اقدام بخواهید تا ملاقات با او را تعطیل نکنند . و ...
به او یاد بدهید از افکار منفی خود استقبال نکند . افکار موجود در ناهشیار از تکرار افکار هشیارانه شکل می گیرد پس تکرار افکار مثبت می تواند ناهشیار را تغییر دهد .
 اگر امکان دارد او را با افرادی که این بیماری را دارند اشنا کنید گروه درمانی می تواند به فرد امید و انرژی دهد و او را برای مقابله با بیماری تقویت نماید .
در روند زندگی اش تغییر ایجاد کنید . مثلا اگر امکان دارد او را به یک فعالیت ورزشی سبک تشویق کنید و یا از رختخواب خارج کنید و پیاده روی نماییید.
اگر دارودرمانی برای او مشکلی ایجاد نمی کند از یک روان پزشک برای مدت کوتاهی تا جراحی کمک بگیرید .
اگر نیاز به بستری و در رختخواب بودن دارند فعالیت های مورد علاقه او را که می توانند در این شرایط رسیدگی کنند فراهم کنید .
با او همراه باشید اما به نوعی هم اگر همراهی شما را می طلبد به او متوجه کنید که هر چه در روند روحی خود همکاری بیشتری داشته باشد همراهی شما بیشتر خواهد شد .