سوال 989872

سلام. این مسئله دلایل مختلف دارد
یک دلیل شایع اینکه تصورات اشتباه قبل از ازدواج . انتظارات جادویی از طرف مقابل. اینکه فکر کنیم شادی و حال خوب ما فقط به طرف مقابل ما وابسته است. در صورتی که ما بباید یاد بگیریم چه قبل از ازدواج و چه بعد از ازدواج از زندگی لذت ببریم و حال خودمان را خوب کنیم و همش وابسته به همسر نباشیم
دوم اینکه یکی از دو طرف یا هر دو به اندازه ابتدای رابطه خود به یکدیگر توجه نمی کنند. به نیاز های طرف مقابل توجه نمی کند. محبت کمتری می کند. برای صحبت کردن، اوقات فراغت دو نفره ( برای مثال پیاده روی دو نفره، با هم فیلم دیدن و ...) وقت نمی ذارند.
در شرایطی که یک طرف ناراحت است یا دچار خستگی روانی یا جسمی شده با او همدلی نمی کنند و کمکش نمی کنند دوباره خودش رو بازسازی کنه. بدتر گیر میدن که چرا بداخلاق شدی، چرا شام درست نکردی، چرا اینجوری حرف میزنی و ...
مورد دیگر اینکه در دوره نامزدی و اوایل ازدواج فقط نقاط مثبت طرف مقابل را می بیند و بعد از گذشت زمان نقاط منفی هم خود را نشان می دهد. پس باید واقع بین باشیم و بدونیم که دو انسان متفاوت قراره با هم زندگی کنند.
در آخر توصیه می شود برای غنی سازی روابط زوجین آموزش ببینند و مطالعه کنند تا درک مناسبی از ازدواج و روابط داشته باشند.