سوال 989873

با سلام
مطابق آموزه ها و سفارشات رسول‌خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) هفت سال اول زندگی فرزند، دوران «سیادت و سروری» کودک است بدین معنا که کودک در هفت سال آغازین زندگی باید در خانواده آقایی و فرماندهی کند، از این‌رو هر چه می‌خواهد در صورتی که برای او زیانبار نباشد و در توان پدر و مادر باشد، حتی‌المقدور باید تامین گردد. این دوره که دوره «خودمداری» است، دورانی است که کودک باید آزاد باشد و مسئولیتی متوجه او نشود، از این رو در روایات آمده‌است که هفت سال اول، کودک را برای بازی رها سازید.
از نظر ایشان، هفت سال دوم زندگی فرزند، دوره «اطاعت و فرمانبرداری» است. حالت عبودیت و بندگی کودک نسبت به پدر و مادر نتیجه همان اعتمادی است که در هفت سال آغاز زندگی نسبت به آنها پیدا کرده‌ است. پیدایش این حالت در کودک با عنایت به این که این ایام دوران تعلیم و تربیت اوست فوق‌العاده برای سازندگی او اهمیت دارد.
پس از هفت سال دوم زندگی کودک، دوران «وزارت» او در خانواده فرا می‌رسد. این مرحله، مرحله شکوفایی فکری و خود مدیری است که در این مرحله عواملی چون مشورت و تبادل افکار می‌تواند در رشد عقلی جوان نقش مؤثری ایفا کند. این دوره ایجاب می‌کند که او همانند وزیر خانواده مورد مشورت قرار گیرد و کارهایی که از او بر می‌آید به وی واگذار گردد تا مسئولیت‌پذیر شود و بدین‌سان مسئولیت خانواده در تعلیم و تربیت کودک به پایان می‌رسد.

سلام. هرچه سن بچه ها بالاتر می شود باید مستقل تر شوند و مسیولیت های بیشتری را بعهده بگیرند. برای مثال در مورد مشق نوشتن دوره ابتدایی، بیشتر به نظارت والدین نیاز است ولی در مقاطع بالاتر باید خودشان مسیولیت کارهاشون رو بپذیرند. نکته دیگه اینکه در برخی موارد بستگی به فرهنگ جامعه هم دارد. برای مثال در مورد انتخاب مورد ازدواج در فرهنگ کشور ما نیاز است به اونها کمک های فکری بدیم. یا در مورد داشتن شغل و درآمد داشتن بهتره از سنین جوانی کم کم تشویق کنیم مستقل شوند و برای معاش خودشون کار کنند.
باز هم دوست عزیز ، سوال شما خیلی کلی است و بستگی به مورد تصمیم گیری داره