سوال 990008

باسلام
اگر چند موقعیت که این فکر و احساس به شما دست داده را عنوان می کردید احتمال دادن راهکار مناسب و درک مشکل بیشتر بود.
چون فردی که صبر می کند تا نظرش را بپرسند و در همه امور دخالت نمی کند و فقط در مورد موضوعاتی که اطلاع دارد نظر می دهد اتفاقا فرد بی ارزشی نیست. به موقع و بجا صحبت کردن یک ویژگی مثبت است.
ولی در مورد بی ارزش بودن نظرتان بهتر است به خودگویی ها و باورهای تان دقت کنید.
بطور مثال اگر باورتان این باشد که اگر به نظرم عمل نکنند پس مرا قبول ندارند ، پس من بی ارزش هستم .
در حقیقت این نتیجه گیری باعث ایجاد این احساس شده است و با تغییر آن به اینکه نظر افراد متفاوت و قابل احترام است و عمل نکردن به نظرم دلیل بر بی ارزشی من نیست حساسیت شما کم می شود و در صحبت کردن و نظر دادن احساس بهتری دارید.
البته تغییر باورهایی که ریشه در دوران کودکی دارد کار راحتی نیست. پس اگر موفق نشدید نگران نباشید از یک روانشناس کمک بگیرید تا افکار منفی را شناسایی و تغییر دهید. موفق باشید

دوست عزیز سلام
احساس بی ارزشی، مسأله مهمی است که باید ریشه یابی شود. گاه این احساس از تجارب منفی دوران کودکی مانند نادیده گرفته شدن، مورد سرزنش و انتقاد قرار گرفتن یا سوء استفاده جنسی به فرد دست می دهد. پیامد این تجارب برای فرد در بزرگسالی این است که وی فکر کند فرد بی ارزشی است که دوست داشتنی نیست ( همانگونه که خودتان اشاره کردید؛ در حالی که فکر است و واقعیت ندارد) . او ارزشمندی خود را در گرو تأیید و نظر دیگران یا الزاماً داشتن مدارک علمی مختلف می بیند و در صورت نداشتن ابراز وجود نمی کند، از برقراری رابطه های صمیمی اجتناب می کند و عملکرد اجتماعی ضعیفی دارد. احساس بی ارزشی غالباً با افسردگی یا بیمار های روان شناختی دیگر همراه است و باید با کمک گرفتن از یک متحصص روان شناس ارزیابی شود. تنها در این صورت است که فرد می تواند از آسیبها و تروماهای دوران کودکی رها شود، افکار مشکل ساز خود را شناسایی و تنظیم کند و از تأثیر مثبت آن بر احساسات و رفتارش بهره ببرد. آنگاه او می آموزد خودش را دوست داشته باشد، با خودش مهربان باشد و ارزشمندی خود را از گوهر وجودی خودش بداتد، نه نگاه و قضاوت دیگران. شما نمی توانید به تنهایی از عهده این چالش برآیید و به سلامت از آن گذر کنید.