سوال 991175

با سلام خدمت شما دوست عزیز
بیشتر روانشناسان این فاصله سنی را بین 3 تا 5 سال توصیه می‌کنند؛ چرا که بدن مادر باید زمان کافی برای کسب آمادگی جسمانی و روحی برای فرزند دوم داشته باشد و کودکان نیز به رشد شناختی نسبی دست یابند. آگاهی از فواید فاصله سنی مناسب به شما کمک می‌کند تا در این زمینه به درستی تصمیم بگیرید. ضمن اینکه مشاوره کودک نیز در این رابطه اطلاعات زیادی در اختیارتان قرار می‌دهد.

با سلام خدمت شما دوست عزیز
در واقع گفتن بیش از حد نه به کودکان باعث می‌شود این کلمه اثر بخشی و تاثیر واقعی خود را از دست بدهد.یعنی چیزی که بیشتر از هر چیز لازم است داشتن قاطعیت پدر و مادرهاست؛ به گونه‌ای که بچه‌ها از آنها حرف شنوی داشته باشند. ولی در عین حال نیز ترسی در میان نباشد. چون اگر بچه‌ها از روی ترس مجبور به حرف شنوی از والدینشان بشوند همیشه دنبال فرصتی هستند که بالاخره آن گونه که خودشان می‌خواهند رفتار کنند. بنابراین والدین باید راه‌های بهتری برای به کار بردن محدودیت‌های منطقی برای فرزندان خود پیدا کنند.
⬅️ قاطعانه بگویید «نه!»
والدین باید توجه داشته باشند از همان سال‌های نخست کودکی حد و مرزها را برای فرزندان خود کاملا مشخص و در واقع قوانینی را برای آنها وضع کنند
البته پدر و مادر باید حتما در این خصوص با همدیگر هماهنگ باشند. مثلا اگر پدر به هر دلیلی به فرزندش اجازه نمی‌دهد در ساعت خاصی تلویزیون تماشا کند مادر به هیچ وجه نباید با وساطت و از سر دلسوزی پدر را از تصمیمش منصرف کند. چنین اتفاقی باعث می‌شود فرزند شما روی قاطعیت شما حساب نکند.

والدین باید به طور مستقیم به بچه‌ها نه بگویند و حتی گاهی با بیان جملاتی به آنها دستور هم بدهند. اگر مادر در مواقع لازم و ضروری و به طور جدی و محکم؛ اما قاطعانه و با محبت به فرزندان خود نه بگوید و با آنها مخالفت کند هیچ‌گونه آسیبی به شخصیت فرزندانشان وارد نمی‌شود؛ بلکه کودکان به مرور زمان با این محدودیت‌ها آشنا خواهند شد و بتدریج به پیروی از قوانین خانه عادت خواهند کرد.
⬅️ رعایت تعادل
بچه‌هایی که هرگز با آنها مخالفت نشده یا «نه» نشنیده باشند، لوس می‌شوند و اغلب در بزرگسالی دچار مشکل خواهند شد. چون فکر می‌کنند همه باید مطابق میل آنها رفتار کنند، اما وقتی خلافش را می‌بینند یا می‌شنوند دلخور، افسرده و گوشه‌گیر می‌شوند. بنابراین والدین باید به کودکان یاد بدهند که هر جا قانون خاص خود را دارد و قرار نیست همیشه همه چیز مطابق میل ما پیش برود.

بنابراین باید به خواست دیگران احترام بگذاریم. البته همیشه هم نباید با خواسته‌های معقول فرزندان خود مخالفت کنیم. زیرا در این صورت هم ممکن است دچار سرخوردگی، کم توجهی و ناامیدی بشوند.

بهتر است والدین علت مخالفت خود را به زبان ساده و قابل فهم برای فرزندانشان توضیح دهند. البته باید قبول کرد که معمولا درک چنین دلایلی برای کودکان چندان آسان نیست و مدتی طول خواهد کشید، اما با گذشت زمان حتما اثر بخش خواهد بود. ⬅️ به کودک حق انتخاب بدهید
هنگامی که کودک درون اتاق مشغول توپ بازی است والدین می‌توانند به جای گفتن این که: «نه، اتاق جای توپ بازی نیست» به او بگویند: «در اتاق می‌تونی فقط توپ رو قل بدی روی زمین. چون اگر پرتابش کنی وسایل می‌شکنند. ولی وقتی بیرون رفتی می‌تونی هر جور دوست داری بازی کنی؟ حالا دوست داری کجا بازی کنی؟»با بیان این جملات کودکان احساس می‌کنند خودشان حق انتخاب دارند و می‌توانند شرایط را کنترل کنند.
⬅️ کودکان را با شنیدن «نه» آشنا کنید
اگر احساس می‌کنید فرزندتان در موقعیتی قرار گرفته که باید به او نه بگویید، از قبل او را آماده شنیدن نه کنید. مثلا اگر می‌خواهید با فرزندتان به مغازه اسباب‌بازی‌فروشی بروید و برای دوستش کادوی تولد بخرید و می‌دانید با درخواست‌های مکرر او در مغازه مواجه خواهید شد، از قبل او را آماده شنیدن، نه کنید
به جای این‌که مرتب در مغازه بگویید: «نه، نمی‌تونم این اسباب بازی رو برای تو بخرم» بهتراست قبل از وارد شدن به مغازه به او بگویید: «امروز می‌خواهیم برای دوستت اسباب‌بازی بخریم، نه برای تو.پس یادت باشه برای دوستت اسباب‌بازی انتخاب کنی، نه برای خودت». به این ترتیب کودک با آمادگی بیشتری برای شنیدن نه با شما وارد مغازه خواهد شد
بعضی بچه‌ها به هیچ عنوان زیر بار صحبت‌های والدین نمی‌روند و آنقدر خواسته خود را تکرار می‌کنند تا والدین خسته شوند. هرگز در مقابل این گونه پافشاری‌های کودک نظرتان را عوض نکنید.
انعطاف‌پذیر باشید، ولی با پافشاری‌های غیرمنطقی او تسلیم نشوید. به این ترتیب فرزندتان هم یاد می‌گیرد هیچ وقت نمی‌تواند با اعمال زورحرفش را به کرسی بنشاند.

⬅️همدلی و مهربانیوقتی پدر و مادری توانایی برآورده کردن نیاز فرزند خود را ندارند باید رفتاری همدلانه با او داشته باشند. هرگز نباید خود را نسبت به خواسته‌های کودک بی‌تفاوت نشان بدهند. وقتی فرزند شما احساس کند پدر و مادرش برای خواسته‌هایش ارزش قائل می‌شود آرامش و احساس اطمینان بیشتری خواهد داشت

در مورد این موضوع با توجه به شرایط مختلفی که خانواده ها دارند، اختلاف نظر زیاد است و هر خانواده باید با توجه به شرایط خود تصمیم بگیرد. یعنی خانواده ها و زوجین با توجه به امکانات، توانمندی‌ها و شرایط خودشان فاصله سنی فرزندان را مشخص کنند.
برخی فاصله سنی کم را مناسب‌تر می‌دانند و دلیل آن‌ها این است که معتقدند با فاصله کم نیازهای فرزندان به هم نزدیک‌تر بوده و خود آن‌ها هم می‌توانند به رشد همدیگر کمک کنند. برخی ترجیح می دهند فاصله سنی بچه ها بیشتر باشد تا والدین و بخصوص مادر فرصت کند با چالش های به دنیا آمدن بچه کنار آیند.
اما به طور کلی نظر اکثر کارشناسان این است که فاصله سنی بین 3 تا 5 سال می‌تواند مناسب باشد زیرا از نظر آن‌ها در این فاصله بدن مادر می‌تواند آمادگی لازم از نظر جسمی و روحی و روانی را برای فرزند دوم به دست آورد و همچنین کودک اول نیز به سطح نسبی از رشد جسمانی، روحی، شناختی و استقلال می‌رسد.