سوال 993349

من خیلی تنهام و فقط 16سال سن دارم هر بار به فکر خود کشیم کمکم کنید واقعا توی دوران سختیم و دارم اذیت میشم:)

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

7 پاسخ
profile-photo
سلام
حال شما قابل اعتبار و ارزش است، اما این افکار گواهی یک درد درونی طولانی مدت سرکوب سده‌ی حل نشده است. برای کمک بخود ضعیف درونیان، به خود مظلوم تاب آورده تان فقط یک فرصت دیگر بدهید آن هم مراجعه به روانپزشک است، اینجوری کمتر درد و رنج میکشید و رنگ شاد زندگی را به کمک او خواهید دید
🌱مهسا یوسف‌پور روانشناس و مشاور‌خانواده
profile-photo
با سلام و احترام
دوست گرامی ممنونم که احساسات خود را با ما به اشتراک گذاشتید .حستون قابل درک است .
گاهی این احساسات در دوران نوجوانی بیشتر میشود .یکی از دلایل این احساسات کناره گیری و نداشتن ارتباط است.
ایجاد تغییردر سبک زندگی ، هرقدر کوچک باشدمیتواند کمک کننده باشد .
اگر مدت زمان طولانی در این حال بسر میبرید ،حتما ب یک امتخصص ارتباط بگیرید .
موفق باشید .
پاملاعبدلی /مشاور🌸
profile-photo
با سلام
دوست خوبم احساس تنهاییت رو درک می کنم بخصوص این که در دوران نوجوانی بسر می بری و تداخل برخی هورمون ها و عوامل متناسب با این دوران احساس های مثبت و منفی زیادی رو تولید می کنه و گاها این تنهایی روتشدید خواهد کرد . پس با اشراف بخه این موضوع باید سعی کنید بجای تمرکز بر احساس منفی به فکر میاله گشایی باشی.
لذا لیستی از کارهایی که براتون دوست داشتنی هست یا بوده تهیه کنید. اینکه میگم دوستداشتنی بوده به این دلیله که شاید شرایط برخی لذت ها رو براتون خنثی کرده باشه.
پس از تهیه لیست خوب تامل کنید و ببینید کدومشون عملی میشه یعنی عملی کنید . دست روی دست گذاشتن و زمزمه خودکشی و ... راه حل نیست. مطمینا چندمدت بعد این احساس گذرا تمام میشه و به استقامت و مقاومتتون افتخار می کنید.
حتی اگر ظاهری و کلیشه ای هم شده شادی کنید و به غم بی اعتنایی کنید.
در جمع همسالان قرار بگیرید مهارتهاتون رو بیشتر کنید ارتباطاتتون رو تقویت کنید و دیدارهای دوره ای داشته باشید.افرادی رو در اطرافتون داشته باشید که مورد اعتمادند و با هم درد و دل کنید و تفریح داشته باشید چالش های احتمالی با پدر و مادر رو کم کنید و سعی کنید معقولانه گفتگو کنید
profile-photo
کاربر عزیز
بلوغ و نوجوانی دوره پر اشوب و گذرا زندگی می باشد به این علت که نوجوان در حال گذار از سن کودکی به بزرگسالی( پذیرش قبول مسولیت های زندگی اینده) می باشد و چون هنوز این دوره نه برای خودش و نه برای والدین به رسمیت شناخته نشده است که ایا او به عنوان یک بزرگسال است یا کودک و لذا تحت فشار زیادی از طرف خانواده, جامعه و خودش می باشد . در این سن نوجوان قرار است که برای 4 انتخاب مهم زندگی اینده اش برنامه ریزی نمایید که شامل موارد ذیل می باشد:
1. انتخاب فلسفه زندگی ( من کی هستم و قراره که به کجا برسم)
2.انتخاب رشته تحصیلی
3.انتخاب شغل
4. انتخاب همسر
موارد ذیل بسیار برای یک نوجوان سردرگمی و اشفتگی زیادی را بوجود می اورد که ایا اصلا از پس این مسولیت ها بر خواهد امد یا نه؟
و اینکه قراره در این سن تمام انچه را که یاد گرفته به زیر پا بگذارد و خود نوجوان یک سری تجربه هایی بدست بیاورد و اگر این تجربه ناهمگون با انچه که یاد گرفته باشد در او ایجاد اشفتگی می نمایید و در این دوره همراهی یک متخصص همجنس بسیار کمک کننده می باشد.پس اشفتگی در این دوران تا حدی طبیعی می باشد و نوجوان نیازمند ان است که بداند که این دوران بسیار گذرا می باشد.
در پایان اینکه حتما با توجه به شرایط شما به یک روان پزشک مراجعه کرده و با استفاده از دارو در مدت کوتاه می توانید بر خودتان تسلط پیدا نمایید.

profile-photo
درود 🌱
احساس شما قابل درک است مراجع محترم
اگر در حال حاضر شما با درد و رنج طاقت فرسا و دائمی دست به گریبان هستید، باز هم در هر حالت روش­‌هایی برای مقابله با افکار و احساسات مبنی بر غلبه بر این رنج وجود دارد
فکر خودکشی یا اقدام به خود کشی گواه روشنی بر این مسئله است که چیزی به شدت و عمیقاً در زندگی تان اشتباه است.
شما باید با کمک متخصص روشهای رفتاری مانند آموزش جرئت ‌ورزی ، تقویت مهارت حل مسئله ، آموزش مهارت های اجتماعی و تکنیک های آرام سازی عضلانی را آموزش ببینید که ممکن است باعث کاهش افسردگی، اضطراب شود.
آرزو شربیانی/درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست 🌱
profile-photo
سلام
عزیزم، واقعا متاسفم از بابت این احساسی که داری اما ما همه اینجا هستیم و با کمال میل تلاشمون رو می کنیم تا احساس بهتری داشته باشی. اینکه اینجا پیام دادی یعنی میل به زندگی و توان مقابله با مشکلات در شما هست و این خیلی خوبه. فقط برای اینکه بتونیم متمرکزتر عمل کنیم یکم باید بیشتر بگی یکم ریزتر بشی. مثلا چه سختی هایی داری تجربه میکنی؟ این احساس تنهایی از کجا میاد؟ برای احساس ناخوشایند خودکشی، آیا فکر و برنامه ای هم داری؟ تا حالا شده انجامش بدی یا به خودت آسیب بزنی؟
اگر پرسش و پاسخ هارو یکم با جزئیات بیشتر ادامه بدی حتما به نتیجه های بهتری میرسیم.
فقط خواهشی که از شما دارم اینه که اگر احیانا قصد آسیب رسوندن به خودت رو گرفتی قبلش حتما به روانشناس یا فامیل یا یه دوست اطلاع بده .
نمیدونم توی چه شرایط فیزیکی یا محیطی هستی اما یه توصیه کوچیک و البته جدی دارم لطفا تمام تلاشت رو بکن سوای همه مشکلات و احساس های ناخوشایندی که میگی یه فعالیت فیزیکی رو مداوم انجام بدی، خیلی خوبه یه کار ی باشه که تحرک توش داشته باشه و از روی برنامه انجام بشه.
توصیه دیگه اینکه اگر امکانشو داری به صورت حضوری به روانشناس مراجعه کن
منتظر توضیحات بیشترت هستم
مشاور و روانشناس💭
اونایی که میگن خودکشی می کنیم این کار معمولا انجام نمیدن چون به تجربه دیدم کسانی که خودکشی کردن و اطرافیان هم متوجه نبودن و به کسی هم نگفته بودن که... ولی بهتر برید دکتر روانپزشک قرص مصرف کنی تا یک مدت افکارت بهتر بشه