سوال 994429

با سلام، و تشکر از سوال خوب شما.
توجه داشته باشیم، اهل وادی عذاب، خود، سوخت و هیزم آتش خود هستند لذا عذاب هر گناهکار منحصر بفرد است..
عقوبت یا همان کیفر گناه نیز متناسب با معصیت و گناه بوده و با آن سنخیت دارد .بطوریکه همه کیفر خود را می پذیرند. به همین دلیل صحبت از زقوم برای عفوبت لذایذ حرام دنیوی است.
جسم دنیوی با مرگ از بین می‌رود.
همین نفس در حالیکه بار اعمال بدوش می کشد به دلیل کنار رفتن حجاب برای درک حقایق از بیشمار حواس برخوردار است. و با جسم آخروی که شبیه همین جسم است با نیازهای مشابه، در عالمی که زمینه گناه نیست معذب می شود.
لذا اگر کلام وحی در مواردی از ارتباط کلامی بین اهل آخرت سخن به میان آورده، برای فهم و درک مطلب توسط من نوعی است. والا راههای ارتباطی به گفتاری. و شنیداری ختم نمی‌شود
و طبق فرمایش بزرگوار، عالم آخرت با آن ابعاد و کیفیت را نتوان قیاس به دنیا گرفته و با چرتکه و پنج جس ادراک کرد.
آنچه اهمیت دارد، علم به قوانین و سنن الهی و عمل به آنهاست. چون عدم رعایت آنها است که موجب بدبختی انسان می شود.