ناشناس
سوال 994554
راه های مقابله با لجبازی کودک دو سال و نیمه چیست ؟ وقتی اصلا حرف گوش نمیده و حتی سر لباس پوشیدن و مو شونه کردن هم با هم دچار مشکل میشیم.من اصلا اهل دعوا کردن و خدای نکرده تنبیه بدنی و یا والدینی خشن نیستم و این کار و بسیار زشت می بینماز نظر مشاوران عزیز راه حل این مسئله چیه
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
5 پاسخبا سلام و احترام ....
برای پاسخ به این سوال خوبه که در ابتدا شما این نکته ی مهم رو بدونین که طبق روایات و منابع دینی م بچه ها در زیر ۷ سال پادشاه و رییس هستند و برخورد ما والدین با بچه ها باید مثل یک پادشاه باشه . بچه ها در زیر ۷ سال یک سری نیازها و گرایشات اساسی دارند که اگر ما بتونیم این گرایشات رو برطرف کنیم میتونیم در هفت سال دوم از بچه ها انتظار تبعیت و فرمان پذیری داشته باشیم .
یکی از این گرایشات اساسی بچه ها که باید به شدت مورد توجه والدین قرار بگیره نیاز به استقلال طلبی بچه ها هست . بچه در ۲ محدوده سنی به شدت تمایل به مستقل شدن پیدا میکنند.
یکی در بازه سنی ۲تا۴ سالگی هست و یکی ۱۱تا۱۴ سالگی . حالا تو این دو بازه با توجه به این نیاز و گرایش که دارند یک سری رفتارها رو در وجود بچه ها پررنگ تر دیده میشه .
تو این بازه‌ی سنی بچه ها دوست دارند که کارهاشون رو خودشون انجام بدن و من براشونخیلی پررنگ تر میشه و تمایل زیادی دارند که هر کاری از دستشون برمیاد انجام بدن .
اینکه بچه شما کاری رو انجام میده از سر لجبازی و اذیت کردن شما نیست . فقط میخواد به این نیاز اساسی خودش پاسخ بده نیازی که به صورت فطری در وجودش قرار داده شده و ما والدین وظیفه داریم بستر تامین این نیاز رو فراهم کنیم و فقط در موارد محدودی که میدونیم کودکمون ممکنه به خودش یا دیگران آسیبی بزنیم باید محدودیت ایجاد کنیم اما حواسمون باشه که نباید به حس امارت و پادشاهی فرزندمون آسیبی وارد کنیم .
برای پاسخ به این سوال خوبه که در ابتدا شما این نکته ی مهم رو بدونین که طبق روایات و منابع دینی م بچه ها در زیر ۷ سال پادشاه و رییس هستند و برخورد ما والدین با بچه ها باید مثل یک پادشاه باشه . بچه ها در زیر ۷ سال یک سری نیازها و گرایشات اساسی دارند که اگر ما بتونیم این گرایشات رو برطرف کنیم میتونیم در هفت سال دوم از بچه ها انتظار تبعیت و فرمان پذیری داشته باشیم .
یکی از این گرایشات اساسی بچه ها که باید به شدت مورد توجه والدین قرار بگیره نیاز به استقلال طلبی بچه ها هست . بچه در ۲ محدوده سنی به شدت تمایل به مستقل شدن پیدا میکنند.
یکی در بازه سنی ۲تا۴ سالگی هست و یکی ۱۱تا۱۴ سالگی . حالا تو این دو بازه با توجه به این نیاز و گرایش که دارند یک سری رفتارها رو در وجود بچه ها پررنگ تر دیده میشه .
تو این بازه‌ی سنی بچه ها دوست دارند که کارهاشون رو خودشون انجام بدن و من براشونخیلی پررنگ تر میشه و تمایل زیادی دارند که هر کاری از دستشون برمیاد انجام بدن .
اینکه بچه شما کاری رو انجام میده از سر لجبازی و اذیت کردن شما نیست . فقط میخواد به این نیاز اساسی خودش پاسخ بده نیازی که به صورت فطری در وجودش قرار داده شده و ما والدین وظیفه داریم بستر تامین این نیاز رو فراهم کنیم و فقط در موارد محدودی که میدونیم کودکمون ممکنه به خودش یا دیگران آسیبی بزنیم باید محدودیت ایجاد کنیم اما حواسمون باشه که نباید به حس امارت و پادشاهی فرزندمون آسیبی وارد کنیم .
با سلام
دوست عزیز لجبازی یکی از خصیصه های مهن کودکان این سن هست . والدینی که روش درست مواجهه با این رفتار رو ندونن یا مستاصل میشن یا او رو لجبازتر می کنند.
نکات زیر رو در نظر داشته باشید
در مورد رفتارهایی اصرار داشته باشید که واقعا اهمیت داشته باشد. گاه ما خواسته هایی داریم که اگر هم عملی نشود اتفاق خاصی نمی افتد. بنابراین مقاومت نکنیم.
خواسته های خود را با زبان بازی و به نوعی که برایش جلب توجه کند عملی کنید
در مورد خواسته های بیجایش جایگزین داشته باشید و حواس پرتی ایجاد کنید
اگر موضوعی خیلی اهمیت دارد و او لجاجت می کند او را آگاه کنید که در صورت ادامه این رویه از فلان بازی یا فعالیت یا .. دوست داشتنی اش محروم میشه و اگر ادامه داد این روش رو عملی کنید
گاهی می تونید در صورت لجاجت با روش هایی یک خط وسط رو در نظر بگیرید تا باهم به نتیجه برسید و او با لجاجت به خواسته اش نرسد
اگر قانونی لازم بوده و در خانه طرح شده اولا کلمه قانون رو برای او شرح بدین و دوما با لجاجت و گریه و قشقرقش واهمه نداشته باشید والد مقتدری باشید اگر او بداند بعد از چند بار شلوغ کاری به خواسته اش نمی رسد تکلیفش با خود و شما روشن است و دیگر در دفعات بعد یکدندگی نمی کند.
یادتان باشد والد مقتدر فرزند با اعتماد به نفس تری را تربیت می کند نه خشونت و نه تسلیم. اقتدار یعنی قاطعیت به مراه مهربانی.
دوست عزیز لجبازی یکی از خصیصه های مهن کودکان این سن هست . والدینی که روش درست مواجهه با این رفتار رو ندونن یا مستاصل میشن یا او رو لجبازتر می کنند.
نکات زیر رو در نظر داشته باشید
در مورد رفتارهایی اصرار داشته باشید که واقعا اهمیت داشته باشد. گاه ما خواسته هایی داریم که اگر هم عملی نشود اتفاق خاصی نمی افتد. بنابراین مقاومت نکنیم.
خواسته های خود را با زبان بازی و به نوعی که برایش جلب توجه کند عملی کنید
در مورد خواسته های بیجایش جایگزین داشته باشید و حواس پرتی ایجاد کنید
اگر موضوعی خیلی اهمیت دارد و او لجاجت می کند او را آگاه کنید که در صورت ادامه این رویه از فلان بازی یا فعالیت یا .. دوست داشتنی اش محروم میشه و اگر ادامه داد این روش رو عملی کنید
گاهی می تونید در صورت لجاجت با روش هایی یک خط وسط رو در نظر بگیرید تا باهم به نتیجه برسید و او با لجاجت به خواسته اش نرسد
اگر قانونی لازم بوده و در خانه طرح شده اولا کلمه قانون رو برای او شرح بدین و دوما با لجاجت و گریه و قشقرقش واهمه نداشته باشید والد مقتدری باشید اگر او بداند بعد از چند بار شلوغ کاری به خواسته اش نمی رسد تکلیفش با خود و شما روشن است و دیگر در دفعات بعد یکدندگی نمی کند.
یادتان باشد والد مقتدر فرزند با اعتماد به نفس تری را تربیت می کند نه خشونت و نه تسلیم. اقتدار یعنی قاطعیت به مراه مهربانی.
باسلام
دوست گرامی نوع برخورد درست با کودکان، روش مقتدرانه است، این سبک تربیتی کمک می کند تا افراد بتوانند به درستی با فرزند خود رفتار کنند و در مقابل فرزند هم حد و حدود خود را خوب درک کند
💠در ادامه سه روش برخورد با لجاجت و اصرار زیاد بچه ها به خواسته نامتعارف شان، توضیح داده میشود
🔅راه اول) توضیح ساده
باید به کودک توضیح دهید که چرا در حال حاضر امکان تحقق خواسته اش وجود ندارد. این روش برای خردسالان چندان میسر نیست چون مدارهای منطقی مغزشان هنوز تکمیل نشده است ولی هر چه سن کودک بالاتر برود، این روش کارآمدتر می شود ولی باز نمی توان برای همیشه از این روش استفاده کرد. ضمن این که استفاده از "پیشنهاد جایگزین" می تواند به توافق شما و کودک تان کمک کند: به جای تماشای تلویزیون، برایت در رختخواب قصه می گویم.
🔅راه دوم) بی اعتنایی
اول باید به کودک تان بگویید که برآورده کردن خواسته اش میسر نیست. اگر همچنان به اصرار خود ادامه داد، کاملاً بی اعتنا باشید. باید اراده این را داشته باشید که در برابر جیغ و داد و گریه های او دوام بیاورید. این کار منافاتی با مهربانی شما به عنوان پدر و مادر ندارد زیرا دارید او را تربیت می کنید و تربیت همیشه با لبخند و خوشی همراه نیست.
کودک شما بار اول، به گریه و خواسته اش ادامه می دهد. بار دوم و سوم نیز این کار را می کند ولی رفته رفته می فهمد که نمی تواند با روش نامطلوب گریه و لجبازی، به خواسته اش برسد. بنابراین رفتار گریه و لجبازی در او تقویت نمی شود و از آن دست بر می دارد.
🔅راه سوم) رفتار آینه وار
در این روش بر عکس "بی اعتنایی" ، باید در برابر هر بار تقاضای کودک، یک بار پاسخ منفی خود را تکرار کنید: الان وقت خوابه، باید بری به رختخوابت" .
این جمله را مدام تکرار کنید، درست مانند آینه ای در برابر رفتار کودک. آنقدر تکرار کنید که کودک بفهمد هیچ راهی جز پذیرش ندارد.
در هر سه روش پیشنهادی، آنچه مهم است این که نباید در نهایت کوتاه بیایید. اگر کودک به تجربه دریابد که بعد از مدتی لج بازی و گریه به هدفش می رسد، این کار را خواهد کرد. او اگر بداند که بعد از 5، 10 یا 15 بار تکرار تقاضا، به هدفش می رسد، کارش را ادامه خواهد داد. بنابراین، وقتی تصمیمی گرفتید تا آخر روی تصمیم تان بمانید.
🎤نکته نهایی: در "نه" گفتن به کودک تان با سایر اعضای خانواده هماهنگی رفتار داشته باشید و این گونه نباشد که وقتی پدر نه گفت، مادر به او بله بگوید و بالعکس
موفق باشید🎯🎯🎯
دوست گرامی نوع برخورد درست با کودکان، روش مقتدرانه است، این سبک تربیتی کمک می کند تا افراد بتوانند به درستی با فرزند خود رفتار کنند و در مقابل فرزند هم حد و حدود خود را خوب درک کند
💠در ادامه سه روش برخورد با لجاجت و اصرار زیاد بچه ها به خواسته نامتعارف شان، توضیح داده میشود
🔅راه اول) توضیح ساده
باید به کودک توضیح دهید که چرا در حال حاضر امکان تحقق خواسته اش وجود ندارد. این روش برای خردسالان چندان میسر نیست چون مدارهای منطقی مغزشان هنوز تکمیل نشده است ولی هر چه سن کودک بالاتر برود، این روش کارآمدتر می شود ولی باز نمی توان برای همیشه از این روش استفاده کرد. ضمن این که استفاده از "پیشنهاد جایگزین" می تواند به توافق شما و کودک تان کمک کند: به جای تماشای تلویزیون، برایت در رختخواب قصه می گویم.
🔅راه دوم) بی اعتنایی
اول باید به کودک تان بگویید که برآورده کردن خواسته اش میسر نیست. اگر همچنان به اصرار خود ادامه داد، کاملاً بی اعتنا باشید. باید اراده این را داشته باشید که در برابر جیغ و داد و گریه های او دوام بیاورید. این کار منافاتی با مهربانی شما به عنوان پدر و مادر ندارد زیرا دارید او را تربیت می کنید و تربیت همیشه با لبخند و خوشی همراه نیست.
کودک شما بار اول، به گریه و خواسته اش ادامه می دهد. بار دوم و سوم نیز این کار را می کند ولی رفته رفته می فهمد که نمی تواند با روش نامطلوب گریه و لجبازی، به خواسته اش برسد. بنابراین رفتار گریه و لجبازی در او تقویت نمی شود و از آن دست بر می دارد.
🔅راه سوم) رفتار آینه وار
در این روش بر عکس "بی اعتنایی" ، باید در برابر هر بار تقاضای کودک، یک بار پاسخ منفی خود را تکرار کنید: الان وقت خوابه، باید بری به رختخوابت" .
این جمله را مدام تکرار کنید، درست مانند آینه ای در برابر رفتار کودک. آنقدر تکرار کنید که کودک بفهمد هیچ راهی جز پذیرش ندارد.
در هر سه روش پیشنهادی، آنچه مهم است این که نباید در نهایت کوتاه بیایید. اگر کودک به تجربه دریابد که بعد از مدتی لج بازی و گریه به هدفش می رسد، این کار را خواهد کرد. او اگر بداند که بعد از 5، 10 یا 15 بار تکرار تقاضا، به هدفش می رسد، کارش را ادامه خواهد داد. بنابراین، وقتی تصمیمی گرفتید تا آخر روی تصمیم تان بمانید.
🎤نکته نهایی: در "نه" گفتن به کودک تان با سایر اعضای خانواده هماهنگی رفتار داشته باشید و این گونه نباشد که وقتی پدر نه گفت، مادر به او بله بگوید و بالعکس
موفق باشید🎯🎯🎯
باسلام
شکایت بیشتر پدر و مادرها این است که فرزندشان گوش به حرف نمی دهد و این باور را دارند که کودک باید هر کاری که از او خواسته می شود را انجام دهد .
و در جای دیگر از این که فرزند نمی تواند به دیگران نه بگوید و یا خواسته اش را بیان کند ناراحت هستند.
بین این دو خواسته تضاد وجود دارد . اگر فرزندمان را مجبور کنیم برای اینکه کسی ناراحت نشود کاری را انجام دهد در دوران نوجوانی نمی تواند قاطعیت داشته باشد.
بهتر است، به نیاز فرزند به استقلال احترام بگذارید و با دادن انتخاب های کوچک به او احساس اعتماد به نفس بدهید.
بطور مثال بجای اینکه بگویید بیا موهات را ببندم بگویید با کدام کش دوست داری موهات را ببندی؟ یا از این لباس ها کدام را دوست داری بپوشی.
خیلی خوب است که تنبیه بدنی انجام نمی دهید . برای رابطه بهتر و کم کردن لجبازی می توانید مهارت فرزند پروری را یاد بگیرید . موفق باشید
شکایت بیشتر پدر و مادرها این است که فرزندشان گوش به حرف نمی دهد و این باور را دارند که کودک باید هر کاری که از او خواسته می شود را انجام دهد .
و در جای دیگر از این که فرزند نمی تواند به دیگران نه بگوید و یا خواسته اش را بیان کند ناراحت هستند.
بین این دو خواسته تضاد وجود دارد . اگر فرزندمان را مجبور کنیم برای اینکه کسی ناراحت نشود کاری را انجام دهد در دوران نوجوانی نمی تواند قاطعیت داشته باشد.
بهتر است، به نیاز فرزند به استقلال احترام بگذارید و با دادن انتخاب های کوچک به او احساس اعتماد به نفس بدهید.
بطور مثال بجای اینکه بگویید بیا موهات را ببندم بگویید با کدام کش دوست داری موهات را ببندی؟ یا از این لباس ها کدام را دوست داری بپوشی.
خیلی خوب است که تنبیه بدنی انجام نمی دهید . برای رابطه بهتر و کم کردن لجبازی می توانید مهارت فرزند پروری را یاد بگیرید . موفق باشید
درود 🌱
در واقع کودکان به دلیل آن که هنوز درک کاملی از محیط پیرامون و روابط علت و معلولی موجود در نظام زندگی ندارند، نمی توانند بسیاری از مسائل را درک کنند.علت اصلی بیشتر لجبازی های کودکان، جلب توجه است. زمانی که کودک خواسته اش را بدون لجبازی از شما می خواهد با دادن پاداش، به او می فهمانید که برای رسیدن به خواسته هایش نیازی به لجبازی و بدخلقی ندارد.زمانی که رفتار نامناسب از کودک می بینید مانند نافرمانی به طور مکرر، با تنبیه البته تنها تنبیه رفتاری مثلا اجازه ندادن برای تماشای تلویزیون و … می توان به کنترل لجبازی در کودکان کمک کرد.بسیاری از والدین قاطعیت را با سخت گیری اشتباه می گیرند.سخت گیری در مقابل کودکان تاثیر منفی می گذارد و سبب تغییر ذهنیت کودک نسبت به پدر و مادر خود و دور شدن از آن ها می شود.اما قاطعیت این است که کودک بداند باید توقعات شما را برآورده کند و در غیر این صورت شما از او آزرده خاطر می شود.اجرای قوانین خانه و خانواده هیچ منافاتی با مهر پدر و مادری ندارد و والدین در حین داشتن قاطعیت می تواند با مهربانی به کنترل لجبازی کودکان خود کمک کنند.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست 🌱
در واقع کودکان به دلیل آن که هنوز درک کاملی از محیط پیرامون و روابط علت و معلولی موجود در نظام زندگی ندارند، نمی توانند بسیاری از مسائل را درک کنند.علت اصلی بیشتر لجبازی های کودکان، جلب توجه است. زمانی که کودک خواسته اش را بدون لجبازی از شما می خواهد با دادن پاداش، به او می فهمانید که برای رسیدن به خواسته هایش نیازی به لجبازی و بدخلقی ندارد.زمانی که رفتار نامناسب از کودک می بینید مانند نافرمانی به طور مکرر، با تنبیه البته تنها تنبیه رفتاری مثلا اجازه ندادن برای تماشای تلویزیون و … می توان به کنترل لجبازی در کودکان کمک کرد.بسیاری از والدین قاطعیت را با سخت گیری اشتباه می گیرند.سخت گیری در مقابل کودکان تاثیر منفی می گذارد و سبب تغییر ذهنیت کودک نسبت به پدر و مادر خود و دور شدن از آن ها می شود.اما قاطعیت این است که کودک بداند باید توقعات شما را برآورده کند و در غیر این صورت شما از او آزرده خاطر می شود.اجرای قوانین خانه و خانواده هیچ منافاتی با مهر پدر و مادری ندارد و والدین در حین داشتن قاطعیت می تواند با مهربانی به کنترل لجبازی کودکان خود کمک کنند.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست 🌱