سوال 995724

درود 🌱
بهانه گیری و ناسازگاری به شکل های مختلف در کودکان دیده می شود. این موضوع می تواند منجر به عصبانیت شدید و رفتارهایی مثل گریه کردن، فریاد زدن، سفت کردن اندام ها، پرتاپ اشیا، بر زمین افتادن و یا بی حوصلگی شود.
بهانه گیری و ناسازگاری در کودکان 1-3 ساله بسیار رایج است. این موضوع بدان دلیل است که مهارت های اجتماعی و عاطفی کودکان در این سن شروع به تکامل می کند. کودکان اغلب توانایی استفاده از کلمات را برای بیان احساسات خود ندارند. آنها ممکن است استقلال رو به رشد خود را آزمایش کنند و کم کم کشف می کنند که نحوه‌ی رفتار آنها می تواند بر نحوه رفتار دیگران تأثیر بگذارد. بنابراین بهانه گیری و ناسازگاری یکی از راه هایی است که کودکان خردسال احساسات خود را از آن طریق، ابراز و مدیریت می کنند. آنها سعی دارند آنچه را که در اطرافشان می گذرد، درک کنند و یا تغییر دهند.
این توصیه ها، شرایط و موقعیت ناسازگاری را در کودکتان کاهش دهید و آن را مدیریت کنید:
• استرس را در محیط خانه کم کنید: کودکان خسته، گرسنه و بیش از حد برانگیخته احتمالاً دچار تنش می شوند. اگر در محیط خانه مشاجره و یا بحث وجود داشته باشد، کودک آن را درک می کند و این موضوع در رفتارهایش نمایان خواهد شد.
• با احساسات فرزند خود در ارتباط باشید: اگر از احساسات فرزندتان آگاه باشید، در مواقع لازم از بهانه گیری های او پیشگیری می کنید. می توانید در مورد آنچه اتفاق می افتد، صحبت کنید و به کودک خود کمک کنید تا احساسات دشوار را بیان و مدیریت کند. همچنین می توانید حواس او را از اتفاقی که اذیتش می کند، منحرف کنید.
• برای کاهش بهانه گیری و ناسازگاری کودک، عوامل و محرک های بهانه گیری را شناسایی کنید: به عنوان مثال، اگر کودک شما از لباس تنگ ناراضی است، از لباس های آزاد تر استفاده کنید.
• در مورد احساسات با فرزند خود صحبت کنید: هنگامی که کودک شما با یک احساس قوی مبارزه می کند، او را ترغیب کنید تا این احساس و علتی که باعث آن شده است را بشناسد. به عنوان مثال، "تو اسباب بازی رو پرتاب کردی و گوشه ش شکست؟ خب پس بیا ببینیم چطور می شه درستش کرد. "
• آرام باشید (یا تظاهر کنید که آرام هستید!): اگر لازم بود لحظه ای نفس عمیق بکشید و عصبانیت خود را کنترل کنید. اگر عصبانی شوید، کنترل این وضعیت برای شما و فرزندتان سخت تر خواهد شد. وقتی صحبت می کنید، صدای خود را آرام و در سطح نگه دارید و به عمد آهسته عمل کنید.
• در رویکرد خود قاطع باشید: یعنی اگر گاهی به این علت که کودکتان بهانه می گیرد، اسباب بازی دلخواهش را برایش می گیرید، دفعه ی بعد کنترل او سخت تر می شود. پس اگر قصد هزینه کردن ندارید، همیشه یک حرف را محکم بزنید.
• سعی کنید وضعیت را نادیده بگیرید: گاهی هم بهانه گیری و ناسازگاری کودک را نادیده بگیرید. مگر اینکه او از نظر جسمی خود یا دیگران را به خطر بیاندازد. با توجه کردن کامل، رفتار نامطلوب او را تقویت می کنید. در این مواقع از اتاق بیرون بروید و چند دقیقه تنهایش بگذارید.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست 🌱

باسلام
دوست گرامی مطابق یادداشتی که ارسال کردید نه به طور می توان گفت که فرزندتان اضطراب دارد و نه می توان گفت ندارد
بر اساس یک نشانه که صرفا شبیه بهانه گیری است، نمی توان نظر داد که کودکتان مبتلا به اضطراب است
اما از طرف دیگر اگر این مساله همراه با دو یا چند نشانه و تغییر رفتار دیگر است باید نگران شد
💥من توصیه می کنم مجموعه ای از رفتارهای فرزندتان را در نظر بگیرید
مثلا دقیق بررسی کنید و ببینید این تغییر رفتار از کی شروع شده، آیا رفتارهای ناراحت کننده دیگری دارد؟
آیا تغییراتی در محیط زندگی، مهد کودک، مرگ عزیزان و.. در کار بوده است؟
📌توجه کنید اگر فرزندتان تازه در معرض تربیت توالت است، بروز لجاجت و.. تا حدی طبیعی است و تقریبا همه کودکان، کم و بیش با این دست مسائل دست و پنجه نرم می کنند تا کم کم به حالت عادی باز گردند
💥توصیه می کنم اگر فرزندتان در مسائل و موضوعاتی که گفتم، مشکل خاصی ندارد، و سایر شرایط و رفتارهایش مانند قبل عادی است، سعی کنید توجه بیشتری به او بکنید، وقت بیشتری برایش بگذارید
تماس بدنی و درآغوش گرفتن او فراموش نشود
حتما ساعاتی از روز را وقف بازی با او کنید
وقتی توالت می رود و همکاری می کند تشویقش کنید
وقتی لجاجت می کند، حواسش را پرت کنید و او را مشغول یک فعالیت جالب کنید
💥نکته آخر اینکه کودکان تا قبل از سنین مدرسه هر به چند وقت تغییراتی در اخلاق و رفتارشان ایجاد می‌شود و به مرور فراموش می‌شود لذا اگر اختلال خاصی در زندگی فرزندتان ایجاد نشده نگران نشوید
موفق باشید🎯🎯🎯

سلام و وقت بخير
رفتارهایی که توصیف کردید ممکن است نشانه‌هایی از استرس یا اضطراب در دخترتون باشه، ولی باید به عوامل مختلفی توجه کنیم تا دقیق‌تر علت را متوجه شویم. کودکان در این سن معمولاً حساسیت‌های زیادی نسبت به محیط و شرایط دارند، و این رفتارها می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:
١- مسائل حسی یا جسمی: ممکن است شلوار تنگ یا لباس‌هایی که به تن دارد، از نظر فیزیکی یا حسی برای او ناراحت‌کننده باشد. بهتر است لباس‌های راحت‌تر و گشادتر برایش انتخاب کنید و ببینید آیا تغییری در رفتار او ایجاد می‌شود.
٢- مسائل مربوط به دفع: اگر این رفتارها نزدیک به زمان دستشویی یا بعد از آن اتفاق می‌افتد، ممکن است تجربه‌ای ناراحت‌کننده (مثل یبوست یا سوزش) داشته باشد که باعث می‌شود اضطراب پیدا کند. بهتر است دفع او را بررسی کنید و اگر مشکلی وجود دارد، با پزشک مشورت کنید.
٣-استرس یا تغییرات محیطی: کودکان به تغییرات در محیط خانه یا احساسات والدین بسیار حساس هستند. اگر در خانه تغییری (مثل تنش، جابه‌جایی، یا حتی تغییرات کوچک) رخ داده باشد، ممکن است این واکنش‌ها ناشی از آن باشد.
٤-واکنش به محدودیت‌ها: وسط بازی بی‌حوصلگی یا پرت کردن وسایل می‌تواند نشانه‌ای از نیاز او به بیان احساسات باشد، به خصوص اگر احساس کند محدود یا کنترل می‌شود.
چند پيشنهاد براتون دارم:
•گفتگو با زبان كودك: سعی کنید در مورد احساساتش با او صحبت کنید. به زبان ساده بپرسید: «چیزی اذیتت می‌کنه؟ می‌خوای بهم بگی؟»
•حمایت عاطفی: به او اطمینان بدهید که احساساتش طبیعی است و شما برای کمک به او آماده و در دسترس هستید.
•کنترل استرس‌های محیطی: اگر در خانه شرایطی هست که ممکن است به او استرس وارد کند، سعی کنید آرامش بیشتری ایجاد کنید.
•مشاهده دقیق‌تر: چند روز رفتارهایش را در موقعیت‌های مختلف (بازی، غذا، خواب) ثبت کنید تا بتوانید الگوی خاصی را پیدا کنید.
•مشاوره با متخصص: اگر این رفتارها ادامه‌دار بود یا شدت پیدا کرد، بهتر است با یک روانشناس کودک مشورت کنید.