اتلاف عمر

درود 🌱
دوست عزیز حق دارین که خسته و دلخور باشین. سال‌ها بی‌چشم‌داشت خرج کردین، مراقب بودین، زحمت کشیدین اما نه قدردانی دیدین، نه همراهی. درد داره وقتی همه راه خودشونو رفتن و شما موندین با مسئولیت و تنهایی. این حس بی‌ارزشی، نتیجه‌ی بی‌عدالتیه، نه ناتوانی شما.

ما نمی‌خوایم با حرف‌های قشنگ دلداری‌تون بدیم؛ فقط می‌خوایم بگیم
الان وقتشه به خودتون فکر کنین. لازم نیست همیشه آدم فداکار داستان باشین.
از امروز، حتی کم‌کم، یاد بگیرین برای خودتون زندگی کنین.
شاید برای ازدواج یا ساختن مسیر تازه دیر نباشه، اما قطعا برای بازسازی احترام به خودتون، هنوز فرصت هست.
آرزو شربیانی/درمانگر خانواده و کودک/سکستراپیست

باسلام.‌ احساس نارضایی ، ناامیدی و دلخوری از خواهر و برادرهایتان قابل درک است. نگهداری از سالمند دشوار است . خصوصا وقتی احساس تنهایی و ظلم کنید. ولی برای تغییر و لذت از زندگی هیچوقت دیر نیست. اگر ازدواج نکرده اید دلیل نمی شود نگهداری از والدین تماماً بعهده شما باشد. خیلی خوب است که از نظر مالی شرایط خوبی دارند. یک دورهمی خانوادگی تشکیل دهید و بجای گله گذاری با یک درخواست سنجیده شرایط را به نفع خودتان تغییر دهید. وقتی چیزی نمی گویید و فقط از درون خودتان را می خوردید بدون قاطعیت نه کسی متوجه می شود و نه کاری می کند. ولی برای تغییر کار و احساس بهتر دیگران مقصر نیستند. اگر همه چیز را به گردن دیگران بیندازید ، همیشه گلایه کنید و از همه شاکی باشید شخصیت جذابی برای آشنایی و ازدواج ندارید و به بیماری های روحی و جسمی مبتلا می شوید. می توانید از یک روانشناس برای غلبه بر بی انگیزگی کمک بگیرید تا همه چیز خوب تمام شود. موفق باشید

بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام و احترام

آنچه شما انجام داده اید نامش خوبی کردن نیست، نامش ایثار است، همه ما اهل خوبی کردن هستیم ولی ایثار کردن ظریفیتی به مراتب بیشتر از خوبی کردن نیاز دارد، برای مثال بنده ظرفیت ایثار را ندارم ولی اهل خوبی کردن هستم.
تفاوت خوبی کردن و ایثار این است که برای مثال اگر کسی درآمدش یک میلیون تومان است، برنامه ریزی می کند تا 50 هزار تومان آن را به فقرا اختصاص بدهد و الباقی را برای زندگی خودش لازم دارد. حال اگر فقیر به او مراجعه کرد تا 50 هزار تومان به وی کمک می کند، این می شود خوبی کردن؛ حالا اگر باز هم فقیر مراجعه کرد، آن شخص باید از مخارج زندگی خود بزند و به فقیر بدهد، به اصطلاح از شکم خود و خانواده بزند و به فقیر بدهد، این می شود ایثار.
وضعیت شما درباره هزینه و اوقات زندگی طبق فرمایشتان وضعیت یک ایثارگر است.
حواسمان باشد ایثار کردن، کار هر کسی نیست، اگر بخواهیم ایثار کنیم و احساس شکست خوردگی کنیم و یا منت بگذاریم، این هیچ اجر و پاداشی نزد خداوند ندارد.
پس حواسمان باشد و دلمان را به اجر و پاداش اخروی خوش نکنیم، البته خداوند کریم تر از اینهاست که بی پاداش بگذارد.
راهی که به شما پیشنهاد می شود این است که خواهر و برادر را به صورت مستقیم (خودتان) و یا غیر مستقیم (توسط دیگران) در جریان بگذارید.
برای مثال از پدر و مادر بخواهید به آنان خبر بدهند که در قبال پدر و مادر، آنها هم وظیفه ای دارند و توان شما رو به اتمام است، یا خودتان به آنها اطلاع بدهید که باید کمک کنند.
خیلی هم در این کار عجله نکنید، به این دلیل که تا کنون چنین کاری نکرده اید مدتی زمان می برد تا آنان نیز وارد گود شوند.
جلسه بگذارید و تقسیم کار کنید، ممکن است بعضی هزینه را تقبل کنند، بعضی کمک فیزیکی کنند، بعضی کمک تخصصی و ... هر کسی در حد خودش کمک کند.
به امید خدا با این روش از زیر بار سنگین نگهداری از والدین با کمک هم آزاد می شوید.

در پناه خدا باشید