ازدواج

سلام وقت بخیر من یک دانش‌آموز هستم که حدود سه ماه دیگر وارد ۱۸ سالگی می‌شوم. مدتی‌ست نیاز جدی به ازدواج دارم و از نظر روحی و روانی دیگر نمی‌توانم این نیاز را نادیده بگیرم یا بیشتر از این صبر کنم. تنها به خاطر امتحانات نهایی خرداد، تصمیم گرفتم تا حدود یک ماه دیگر صبر داشته باشم، اما بعد از آن احساس می‌کنم ادامه دادن بدون قدم برداشتن برای ازدواج برایم غیرممکن است. قصد ندارم از مسیر درس و زندگی‌ام خارج شوم و کاملاً جدی هستم که زندگی سالم و هدفمند داشته باشم. با مادرم درباره این موضوع صحبت کرده‌ام و او احتمالاً بعد از کنکور با ازدواج من موافق خواهد بود، اما هنوز با پدرم صحبت نکرده‌ام و نمی‌دانم نظر او چه خواهد بود. از شما می‌خواهم راهنمایی‌ام کنید که در چنین شرایطی چه تصمیم درستی می‌توانم بگیرم. واقعاً خسته‌ام و دنبال یک راه روشن و منطقی هستم تا هم آرامش پیدا کنم و هم مسیر درست را طی کنم. ممنونم از توجه‌تون

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

3 پاسخ
profile-photo
باسلام
دوست گرامی برا ازدواج دو مساله باید مورد توجه قرار گیرد
اول اینکه فقط آمادگی روحی کافی نیست بلکه آمادگی شناختی و اقتصادی و بلوغ عاطفی و هیجانی هم ضرورت دارد
مساله دوم اینکه در شرایط سخت نباید تصمیمات اساسی گرفت
شما الان تحت فشار درسی هستید، از لحاظ روحی دچار خستگی شده اید و هنوز فرصت کافی جهت بررسی ابعاد ازدواج ندارید
نمی گویم قطعا الان موقع ازدواج تان نیست بلکه معتقدم عجله و هیجان در آن راهی ندارد
کمی صبور باشید، اجازه دهید تحصیلات متوسطه تان خاتمه یابد قدری در مورد معیارهای انتخاب همسر، انواع بلوغ در ازدواج، مهارت‌های زندگی مشترک و... مطالعه کنید و حتی در کارگاه‌های آموزشی آن شرکت کنید سپس در صدد انتخاب همسر باشید
موفق باشید 🎯🎯🎯
profile-photo
باسلام. با توجه به نیازی که برای ازدواج احساس می کنید دشوار است تا مشکلاتی که با آن روبرو خواهید شد را ببینید و تصمیمتان را تغییر دهید. چون همسری که در ۱۸ سالگی انتخاب می شود بیست سال آینده ممکن است انتظارات شما از زندگی مشترک را برآورده نکند. همچنین گزینه های شما در این سن زیاد نخواهد بود.پیدا کردن دختری که خودش و خانواده اش راضی شوند در سن کم با پسری که استقلال مالی ندارد و تا سال ها نیاز به حمایت پدر دارد ازدواج کند هم زیاد نیست. ولی اگر در فرهنگ شما ازدواج در سن کم غیر معمول نیست و پدرتان توانایی اداره کردن دو خانواده را دارد، با در نظر گرفتن تغییر در انتظارات و ملاک های انتخاب شما در آینده و نارضایتی از زندگی مشترک می توانید تصمیم خودتان را عملی کنید.‌در غیر اینصورت با روش‌هایی که سایر همسالان شما انجام می دهند تا این غریزه را کنترل کنند چند سال صبر کنید تا درستان تمام شود یا حداقل در دانشگاه با فردی آشنا شوید که اهداف مشترک بیشتری با هم داشته باشید.‌ ادامه تحصیل، یافتن شغل و مسئولیت زندگی مشترک در کنار هم کار راحتی نیست. موفق باشید
profile-photo
درود 🌱
اینکه در این سن حساس با این سطح از آگاهی دنبال راه منطقی هستین، جای تحسین داره.

واقعیت اینه که نیاز به ازدواج هم طبیعی‌ست و هم قابل درکه، مخصوصا در دوره نوجوانیِ رو به بلوغ که فشارهای جسمی و روحی شدیده. ولی تصمیم برای ازدواج، فقط پاسخ دادن به نیاز نیست؛ یه انتخاب مهم برای ساختن یک زندگی مشترکه که نیاز به آمادگی‌های بیشتری داره.

شما الان در مرحله‌ای هستین که اولویت‌تون باید موفقیت در امتحانات و کنکور باشه چون این پایه‌ی استقلال و انتخاب‌های بزرگ آینده‌تونه. خیلی خوبه که به‌جای سرکوب نیازتون، صبورانه برنامه‌ریزی کردین و حتی با مادرتون صحبت کردین.

توصیه‌م اینه که فعلا تمرکزتون رو روی تموم کردن امتحانات و ایجاد آمادگی ذهنی نگه دارین. بعد از اون، در فضایی بدون فشار و هیجان، با پدرتون هم صحبت کنین، از خواسته‌هاتون بگین و نشون بدین که نگاه‌تون به ازدواج، خام یا از سر هیجان نیست.

اگه همچنان بعد از امتحانات این حس قوی بود، پیشنهاد می‌کنم با مشاور خانواده مشورت داشته باشین تا بتونین تصمیم‌هاتون رو عاقلانه‌تر و با حمایت خانواده جلو ببرین. یادتون نره، صبر امروز شما می‌تونه امنیت، عزت نفس بیشتر و آرامش فردای زندگی‌تون باشه.
آرزو شربیانی/درمانگر خانواده و کودک/سکستراپیست 🌱