ناشناس
افسردگی
سلام.من زنی ۴۸ساله هستم که جداشدم وبه سختی بچهاموبزرگ کردم باآرزوی موفقیتوخوشبختیشون امااوناراه واشتباه رفتن احساس سرخوردگیوپوچی میکنم بااینکه دخترهستن ولی اصلا من براشون مهم نیستم درصورتیکه همین الان بارفتارهای زشتشون عاشقانه پرستششون میکنم.ولی اصلا از زندگی لذت نمی‌برم بلکه آزادانه نفسم بگیره که راحتشم
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
3 پاسخ
درود 🌱
شما مادری هستید که با تمام وجود برای بزرگ کردن بچه‌هاتون تلاش کردید و حالا که مسیر زندگی‌شون با خواسته‌هاتون هم‌راستا نیست، احساس دلشکستگی، بی‌ارزشی و پوچی می‌کنید. این درد طبیعیه، چون عشق بی‌قید و شرط مادرانه وقتی بی‌پاسخ می‌مونه، زخم عمیقی ایجاد می‌کنه. اما یادتون باشه که زندگی شما فقط در نقش مادر خلاصه نمی‌شه. شما یه زن ارزشمند با گذشته‌ای پُر از مقاومت و فداکاری هستین. درسته که بچه‌هاتون الان اون‌طور که باید قدردان نیستن ولی این به معنای بی‌ارزشی شما نیست.
برای ترمیم حال درون‌تون، لازمه کم‌کم توجه‌تون رو از اونا به خودتون برگردونید. نیاز دارین دوباره خودتون رو بشناسین، با خودتون مهربون‌تر بشین، از چیزهایی که دوست دارین لذت ببرین و اگه لازمه، با یه روانشناس یا مشاور همراه بشین تا این خستگی عاطفی و ذهنی رو سبک‌تر کنید. شما هنوز فرصت دارین برای نفس کشیدن با آرامش، نه فقط برای زنده بودن، بلکه برای زندگی کردن.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست
شما مادری هستید که با تمام وجود برای بزرگ کردن بچه‌هاتون تلاش کردید و حالا که مسیر زندگی‌شون با خواسته‌هاتون هم‌راستا نیست، احساس دلشکستگی، بی‌ارزشی و پوچی می‌کنید. این درد طبیعیه، چون عشق بی‌قید و شرط مادرانه وقتی بی‌پاسخ می‌مونه، زخم عمیقی ایجاد می‌کنه. اما یادتون باشه که زندگی شما فقط در نقش مادر خلاصه نمی‌شه. شما یه زن ارزشمند با گذشته‌ای پُر از مقاومت و فداکاری هستین. درسته که بچه‌هاتون الان اون‌طور که باید قدردان نیستن ولی این به معنای بی‌ارزشی شما نیست.
برای ترمیم حال درون‌تون، لازمه کم‌کم توجه‌تون رو از اونا به خودتون برگردونید. نیاز دارین دوباره خودتون رو بشناسین، با خودتون مهربون‌تر بشین، از چیزهایی که دوست دارین لذت ببرین و اگه لازمه، با یه روانشناس یا مشاور همراه بشین تا این خستگی عاطفی و ذهنی رو سبک‌تر کنید. شما هنوز فرصت دارین برای نفس کشیدن با آرامش، نه فقط برای زنده بودن، بلکه برای زندگی کردن.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست
باسلام. بزرگ کردن فرزند خصوصا به تنهایی کار دشواری است. ولی اگر دخترانتان مطابق انتظارات شما رفتار نمی کنند دلیل بر تربیت اشتباه شما نیست.گاهی اصرار به انجام رفتار خاصی نتیجه عکس می دهد. شما بعنوان مادر طبیعی است که محبتتان بی قید و شرط باشد ولی اگر آنرا درست ابراز نکرده باشید و ارتباط خوبی با آنها برقرار نکرده باشید ممکن است متوجه آن نشده باشند. اگر بپذیرید بچه ها وقتی بزرگ می شوند می توانند انتخاب های متفاوتی داشته باشند و خوشبختی برای همه مفهوم یکسانی ندارد شاید حس بهتری پیدا کنید. شما فرزندانتان را بزرگ کرده اید و بعد از این باید محوریت زندگی بجای بچه ها، علایق و اهداف خودتان باشد. اگر ارتباط خوبی با دخترانتان ندارید از یک روانشناس کمک بگیرید تا مهارت ارتباط موثر را یاد بگیرید. شاید ناخودآگاه ، باجگیری عاطفی می کنید و همین موضوع آنها را نسبت به شما بی تفاوت و دور کرده. شاید آنها هم حرف های زیادی برای گفتن داشته باشند. موفق باشید
باسلام
دوست گرامی اطلاعاتی که در مورد فرزندان تان دادید بسیار مختصر و مبهم است و امکان راهنمایی را برای ما مقدور نمی سازد
✔️توجه کنید اگر فرزندان شما در دوران نوجوانی هستند باید بدانید که دوران نوجوانی فرزندان، دورانی بسیار پر فراز و نشیب است و در خیلی از موارد، ما والدین را دچار ناامیدی و احساس شکست در فرزند پروری می کند حال آنکه در این دوران بچه ها در حال بازیابی و شناخت خود هستند و ممکن است راه های غلطی را هم طی کنند اما بالاخره باز می گردند
لطفا در مورد مشکلات تان با فرزندان قدری بیشتر توضیح دهید تا امکان راهنمایی وجود داشته باشد
موفق باشید 🎯🎯🎯
دوست گرامی اطلاعاتی که در مورد فرزندان تان دادید بسیار مختصر و مبهم است و امکان راهنمایی را برای ما مقدور نمی سازد
✔️توجه کنید اگر فرزندان شما در دوران نوجوانی هستند باید بدانید که دوران نوجوانی فرزندان، دورانی بسیار پر فراز و نشیب است و در خیلی از موارد، ما والدین را دچار ناامیدی و احساس شکست در فرزند پروری می کند حال آنکه در این دوران بچه ها در حال بازیابی و شناخت خود هستند و ممکن است راه های غلطی را هم طی کنند اما بالاخره باز می گردند
لطفا در مورد مشکلات تان با فرزندان قدری بیشتر توضیح دهید تا امکان راهنمایی وجود داشته باشد
موفق باشید 🎯🎯🎯