خسته از تنهایی

Question

سلام و عرض ادب ... من متولد ۶۸ م و تا حالا ازدواج نکردم ... نه اینکه خواستگاری نداشتم خیلی زیاد بودن واقعا خیلی ... نمیتونمم بگمم خوب نبودن خیلیاشون واقعا شرایطشون خوب بود ... ولی نمیدونم چرا با هیچکدوم به جایی نرسیدم! اصلا هیچکدوم از جلسه اول جلوتر نرفت! می اومدن ، میرفتن نه خبری میدادن نه هیچی ... گاهی فکر میکردم من مشکلی دارم ولی وقتی با ابراز علاقه افراد روبرو میشدم میفهمیدم واقعا اونایی که اومدن قسمت هم نبودیم ... خیلی وقتا حکمت نشدن رو هم بعد چند سال میفهمیدم! نه اینکه من سخت پسند باشم یا خانواده سختگیری داشته باشم خیر! ولی نمیدونم نتونستم آدم متناسب با خودمو پیدا کنم‌، بعضیا از لحاظ اعتقادی باهم در دو فاز متفاوت بودیم بعضیا که اعتقادی خوب بود از هم خوشمون نمی اومد و دیگه نه اونا پیگیر میشدن نه ما ... تمام جلساتی که تا حالا داشتم همه چیز در جلسه اول شروع نشده تموم میشده ... اون چندتایی هم که پیگیرتر بودن واقعا با دلایل منطقی رد شدند، مثلا اعتقادی به خوندن نماز و گرفتن روزه نداشت و نمیتونستم به امید تغییر ازدواج کنم، یا تفاوت فرهنگی بسیار زیاد دو شهر متفاوت اونا آزاد بودن و ما خانواده ای مذهبی ... یا چون بیبی فیس هستم فکر میکردن کوچیکترم بدون تحقیق می اومدن ، زمانی که می اومدن و میفهمیدن یا خودشون مستقیم درخواست میدادن اگر هم سن بودیم میگفتن کوچیکتر میخوایم و اگر کوچیکتر عذرخواهی میکردن و تمام [ هرچند خودمم کوچیکتر نمیپسندم ولی تا دو سال برام مهم نبود] ... در کل نمیدونم چرا هیچوقت برای من نشد! من واقعا سختگیری نکردم نه توی مادیات نه اعتقادات... چون معتقد بودم از نظر ایمان و اخلاق خوب باشه یه شغل ولو قراردادی داشته باشه ، بقیش مهم نیست... حاضر بودم با نداریش بسازم اگر پسر با عرضه و اهل کاری باشه ، اعتقادم این بود خودمم کارمیکنم باهم زندگی رو میسازیم ! ولی بعضیا (چون اکثرا معرفی بودن و شناخت نداشتن ) به خاطر عقاید ،یا خانواده مذهبی فکر میکردن متعصبیم و پاپس میکشیدن، مگه خوندن نماز و روزه و پایبندی به اعتقادات میشه تعصب که بعضیا اینجوری گارد دارن؟! نمیدونم با وجود این همه آدمی که تو زندگیم‌اومدن و رفتن چرا هیچوقت هیچکسی سهم من نشد ! کم کم به خودم گفتم باید قبول کنم دیگه تو این شهر مورد مناسب من نیست هم خودم هم خانوادم قبول کردیم اگر فردی سابقه تاهل داره و طلاق گرفته بپذیریم و قفل این مرحله هم باز شد ... ولی باز هم افراد هم سن خودم مجرد کوچکتر رو ترجیح میدادن، حالا چند وقتی هست که افراد حتی بازنشسته معرفی میشن و من واقعا امیدمو از دست دادم ، منی که هنوز زندگی نکردم و به لحاظ چهره ۷_۸ سالی کوچیکتر میخورم ... من قبول کردم هرکسی ممکنه تو زندگی شکست بخوره و بدون دلیل رد نمیکنم و مشکلی با طلاقش ندارم ولی دیگه رفتم مرحله بعد ... کم کم دارن افرادی معرفی میشن که فرزند دارن، شاید باید با این هم کنار بیام ؟؟! مطمئنم خونوادم این رو دیگه نمی پذیرن ولی خودم مرددم واقعا باید قبول کنم دیگه شخص مجردی برای من نخواهد اومد؟ جدای از همه حرف و حدیث هاش من نمیتونم وقتی خودم زندگی رو شروع نکردم فرزند شخص دیگری رو بپذیرم! از طرفی از تنهایی میترسم از اینکه تا آخر عمر مجرد بمونم دوس ندارم اینجوری بمونه،واقعا موندم باید به اشخاص با این شرایط فکر کنم یا خدا مورد بهتری جلو پام خواهد گذاشت ...

دکتر فرزانه باکتریا · Answer

باسلام. نگرانی شما از مجرد ماندن قابل درک است ولی دسته بندی افراد به مجرد ، میانسال و بچه دار در انتخاب همسر درست نیست. تجرد به تنهایی ویژگی مثبتی نیست. طلاق و فرزند داشتن را مانعی برای شناخت بیشتر ندانید. این زندگی شما است ، خانواده همیشه در کنار شما نیستند، نگرانی از مخالفت خانواده با موردی که بچه دارد بی مورد است. شما فرد معتقدی هستید فرصت مادری کردن در حق یک کودک که مادر ندارد، اجر است تنبیه نیست. البته به شرط شناخت درست و کافی از یکدیگر. ننوشته اید در همدم ثبت نام کرده اید یا نه. ولی می توانید از همدم و آدم و حوا هم استفاده کنید. هدف نهایی ازدواج و زندگی با فردی است که سوهان روح نباشد، تغییر ذهنیتتان از آشنایی و ازدواجی متفاوت شاید کمک کند ناامید کمتری احساس کنید. موفق باشید

مریم عطاریان · Answer

باسلام
دوست گرامی شما هنوز بسیار جوانید، نباید به این زودی ناامید شوید
برداشت من این است که چون اجازه ورود هر کس را برای خواستگاری داده اید، ناکامی زیاد تجربه کرده اید
سعی کنید صرفا افرادی را به منزل راه دهید که معرف دارند و یا حداقل قبل از ملاقات حضوری، پای تلفن، یک سری بررسی ها انجام شود و سپس در صورت تفاهم، خواستگاری حضوری صورت گیرد
فردی که بچه دارد فعلا مناسب شما نیست، هنوز بسیار جوانید، دلیلی ندارد چون قدری تاخیر در ازدواج تان روی داده تن به هر چیزی دهید و با فردی ازدواج کنید که بچه دارد
موفق باشید 🎯🎯🎯

آرزو شربیانی · Answer

درود 🌱
دوست عزیزدل‌نگرانی‌هاتون کاملا قابل درکه ولی مهمه بدونین که قراره انتخابی کنین که هم‌زمان عقل و دلتون آروم بگیره، نه فقط از ترس تنهایی، نه فقط از سر ناامیدی. الان زمانشه که با خودتون روراست باشین و ببینین انتخاب‌هاتون از روی نیازه یا فقط ترس از تنهایی. اگه از ته دل آمادگی ازدواج با کسی که فرزند داره یا تفاوت سنی زیادی داره رو ندارین، خودتونو به زور راضی نکنین.

با خانواده‌تون شفاف حرف بزنین، شاید لازمه نگاه‌هاشونم کمی تغییر کنه. هم‌زمان دایره‌ی آشنایی‌هاتونو گسترش بدین؛ از واسطه‌های آگاه، مشاور یا مسیرهای مطمئن‌تر استفاده کنین

و مهم‌تر از همه، صبر و امیدواری رو کنار عقل و اقدام نگه دارین. قراره با کسی همراه بشین که کنارش آرامش بگیرین، نه فقط از ترس تنهایی ازدواج کنین.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست

خسته از تنهایی

ثبت پاسخ جدید

پاسخ‌ها