سلام بر مرجان عرشی های عزیز!

کاربر عزیز متشکرم از شما که دعوت به گفتگو رو بپذیرفتید و وقتتون رو به ما دادید. بسیار عالی شرایط رو توضیح دادید همچنین بنده پیام های قبلی شمارو هم مجدد مرور کردم تا بهتر بتونم مشکل شما رو متوجه بشم.
درگیر شدن در مسائل عاطفی در سنین نوجوانی همونطور که فرمودید میتونه فرد رو در معرض آسیب قرار بده، چون در این سنین هیجانات غلبه بر تصمیم گیری ها و تفکرات منطقی دارن، در واقع هنوز دست آوردهای فرد برای مقابله با شرایط دشوار عاطفی و روحی کامل نیست، مثل جنگی که شما برای پیروزی در اون هنوز آموزش کافی ندیدید یا سلاحی در دست ندارید، بنابراین میتونه ضربات مهلکی بزنه. همچنین نداشتن حمایت خانواده ویژگی های شخصیتی و ... همگی میتونن بر هم سوار بشن و در نهایت باعث رنج فراوان و افت کارکرد شدید و تجربه احساسات ناخوشایند در فرد بشن. اما قبل از هر حرفی باید بگم به واقع چیزی که درحال حاضر وجود داره و انکارناپذیر هست، شمایید. شما هنوز هستید و خیلی واضح و شیوا در مورد مشکلتون برای ما مینویسید. این بسیار غبطه برانگیز هست.
اما درمورد مشکلات و تشخیص هایی که مطرح فرمودید، یه نکته نظر منو جلب کرد و اون این بود که گفتید در ارتباط با انسان ها دچار اضطراب میشید. موافقید در این مورد بیشتر توضیح بدید؟ در مورد بیرون رفتنتون از منزل، از جاهایی که میتونید برید، از افکاری که باعث اضطرابتون میشه، در واقع مانع ارتباطات شما شده...
موافق هستید یا پیشنهاد دیگری دارید؟
🕊