سوال معنوی دارم

با سلام
دوست عزیز‌از ابتدا قرار نبوده زندگی به صورت مطلق مجموعه ای از لحظات خوش و شاد و بی کم و کاست باشد . زندگی فرصتی برای رشد، تجربه، آزمایش و رتبه گیری است. در واقع فرصتی برای کاشت بذرهایی که نتیجه هم در این دنیا و هم غالبا در زندگی اخروی برداشت می شود. البته که در آیات قرآن و روایات همه اتفاقات نتیجه رفتار و عمل ماست اما در این میان نوع افکار و رفتار ما پس از مواجهه با سختی ها کم اهمیت نیست. ما مهارت های زیادی را در سختی ها می آموزیم. زندگی با خوشی ها و ناخوشی هایش یک دانشگات است برای آووختن بندگی و تقرب و رشد .
قرار نیست در سکون زندگی کنیم حتی آب در سکون لجنزار شده و می گندد. این پویایی و تنش ها و حتی خوشی هاست که سازندگی ایجاد می کند. رشد و کمال ما در تجربه آموزی است . سعی کنید رنج ها را هم درمان کنید و هم از آن ها درس بگیرید . روش درست تسلیم شدن نیست. برطرف کردن سختی و مدیریت آن و در نهایت پذیرش و بکار بردن توصیه های دین برای کاهش سختی هاست.