لطفاً از روی شکم سیری و بی دردی جواب ندید

بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام و احترام
دو نکته عقلی خدمتتان عرض می کنم
اول. شما ده سال روش درمانی را در پیش گرفته اید که فایده نداشته، به نظرتان نمی رسد که بجای از بین بردن خودتان، شاید باید روش را تغییر بدهید؟
مساله ای که راه حل دارد چرا باید پاک شود؟
دوم. خودتان اشاره دارید که قدرت تصمیم گیری صحیح برای زندگیتان را ندارید؛ چطور با وجود دانستن این مطلب می خواهید برای زندگیتان چنین تصمیم بزرگی بگیرید؟

در پناه حق

کاربر عزیز با سلام
دوره سختی رو پشت سر میذارید، در شرایطی که جوان هستید و میتونید اوقات مفرحی داشته باشید متاسفانه درگیر بیماری افسردگی شدید. من به رنجی که میکشید اعتبار میدم و به هیچ عنوان نمیخوام به شما امید واهی در مورد اوضاع بدم. اختلال افسردگی میتونه کارایی شمارو به شدت پایین بیاره، حافظتون رو مختل کنه، احساس گناه، احساس ناامیدی در شما ایجاد کنه در روابطتون مشکل ایجاد کنه، شما رو کسل و بی تحرک کنه، باعث بشه به خودکشی فکر کنید و... اما یه لحظه تصور کنید اگر این بیماری درمان بشه، یا بهتر بگم شما بتونید برش غلبه کنید؛ فقط برای لحظاتی تصور کنید شما چطور رفتار میکنید، چه حرفایی میزنید، کجاها میرید،... میخوام خودتون رو در اون حالت تصور کنید، یک نسخه از شما بدون افسردگی*
میشه لطفا آنچه که از ذهنتون گذشت رو برای ما شرح بدید
🕊

باسلام. حق با شما است در حال حاضر آنقدر نکات منفی زندگی برایتان پر رنگ است که هیچ امیدی برای ادامه زندگی نمی بینید. ولی با این حجم از مشکلات شما از یک مشاوره متنی چه انتظاری دارید؟ وقتی شما به مدت ده سال قرص مصرف کرده اید و بدتر شده اید ، مهارت ارتباط و کنترل خشم ندارید و تنها مانده اید ، حرف کسی را قبول نمی کنید و از ابتدا حمله کرده اید که جواب از سر شکم سیری ندهید و.... برای شما چه جوابی مناسب است؟ وقتی مشکلاتتان را آنقدر بزرگ می دانید که خودکشی تنها راه حل است چه نیازی به تأییدیه دارید؟ فقط از خودتان بپرسید چرا همه جوانان ۲۸ ساله که شرایط مشابه شما را دارند دست به خودکشی نمی زنند ؟ چه چیزی شما را متفاوت از دیگران می کند؟ چرا دوست صمیمی ندارید؟ و .....وقتی دارو اثر ندارد یعنی افکار منفی شما آنقدر قدرتمند است که بر روی بدن شما کنترل کامل دارد. در این حالت هیچ دارو و صحبتی بر درون ناخودآگاه شما نفوذ نمی کند. هر وقت آماده پذیرش و تغییر بودید از یک روانشناس (نه روانپزشک) کمک بگیرید. در غیر اینصورت حتی جلسات مشاوره هم تبدیل به بحثی بی پایان برای اثبات بدبختی شما می شود. موفق باشید