ناشناس
مادر پرتوقع
مادری که توقعاتش زیاده و از فرزند سوءاستفاده میکنه و بسیار خودخواهه،مثلا میگه فلان کس بچه های براش این کار رو کرد،و هرچی براش تلاش میکنی باز یه جایی باقی میمونه که راضی نمیشه،و محبت فرزند رو وظیفه اش تلقی میکنه،و مثلا حتی تعریف فرزندش رو پیش کسی نمیکنه و یه جوری رفتار میکنه که انگار فرزندش براش کاری نکرده،فرزند چه کار کنه؟ گاهی شرایط مستقل شدن پیش نمی یاد،مثلا فرزند هرچی پول جمع میکنه میده زیارت و سفر و تفریح والدین...که مثلا رضایت خدا رو داشته باشه،قلبا احساس تنفر نسبت به والدین ایجاد میشه،چون برای فرزندشان کاری نمیکنن و فقط یه طرفه دریافت میکنن...
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
3 پاسخ
باسلام. ایجاد احساس گناه در دیگران برای دستکاری روانی و سوءاستفاده برای اینکه مطابق میل آنها رفتار شود را باجگیری عاطفی می گویند. می توانید در این مورد و راه های مقابله با آن مطالعه کنید یا از یک روانشناس کمک بگیرید. شما نیاز دارید مهارت قاطعیت، همدلی و ابراز وجود را یاد بگیرید تا بتوانید با مادرتان ابتدا همدلی کنید تا خلع سلاح شود و بعد با قاطعیت نظر و خواسته خودتان را ابراز کنید. محبتی که از بچگی اینگونه از شما دریغ شده با عکس العمل نشان ندادن بدست نخواهید آورد. موفق باشید
سلام و درود
واقعیت اینه که ما نمیتونیم همیشه نظر همه رو نسبت به خودمون جلب کنیم و در واقع مسول رفتار بقیه نیستیم والدین هم از این امر مستثنا نیستند
و متاسفانه بعضی والدین نا آگاهانه و طبق اون باوری که در جامعه سنتی بوده و با استفاده از ابزار قدیسه سازی که تحت هر شرایطی از پدر و مادر باید اطاعت کرد و حرفی خلاف میل اونها زده نشه به مرور با استفاده از طرحواره مهر طلبی که در برخی والدین شکل گرفته نوعی احساس گناه رو در فرزندان ایجاد می‌کنند که باید فرزند در هر شرایطی مطیع باشه
اما باید فرد با رویارویی با واقعیت و توجه به فردیت خود بتونه به یک خود شناسی و خود باوری برسه و یک من واحد رو برای خودش تشکیل بده و از یک شرایط نظام مند تبعیت کنه و با حفظ احترام و شرایطی متعادل و حفاظی تعیین شده بین زندگی خودش و خانواده ایجاد کنه محبت و حمایت مالی در صورتی می‌تونه خوشایند و لذت‌بخش باشه که خود خواسته و کاملا دلی باشه نه صرفا برای جلب رضایت دیگری ولو به قیمت نادیده گرفتن و عذاب دادن خود و نشخوار فکری داشتند تا جایی که هدف گم بشه در صورتیکه هدف از این کمک و محبت دلیلی بر محبت بین والد و فرزند هست پس مدیریت احساسات و شکستن تابوی ذهنی و تبعیت از استدلالات منطقی در این مسیر راهگشاست
موید باشید🌱
واقعیت اینه که ما نمیتونیم همیشه نظر همه رو نسبت به خودمون جلب کنیم و در واقع مسول رفتار بقیه نیستیم والدین هم از این امر مستثنا نیستند
و متاسفانه بعضی والدین نا آگاهانه و طبق اون باوری که در جامعه سنتی بوده و با استفاده از ابزار قدیسه سازی که تحت هر شرایطی از پدر و مادر باید اطاعت کرد و حرفی خلاف میل اونها زده نشه به مرور با استفاده از طرحواره مهر طلبی که در برخی والدین شکل گرفته نوعی احساس گناه رو در فرزندان ایجاد می‌کنند که باید فرزند در هر شرایطی مطیع باشه
اما باید فرد با رویارویی با واقعیت و توجه به فردیت خود بتونه به یک خود شناسی و خود باوری برسه و یک من واحد رو برای خودش تشکیل بده و از یک شرایط نظام مند تبعیت کنه و با حفظ احترام و شرایطی متعادل و حفاظی تعیین شده بین زندگی خودش و خانواده ایجاد کنه محبت و حمایت مالی در صورتی می‌تونه خوشایند و لذت‌بخش باشه که خود خواسته و کاملا دلی باشه نه صرفا برای جلب رضایت دیگری ولو به قیمت نادیده گرفتن و عذاب دادن خود و نشخوار فکری داشتند تا جایی که هدف گم بشه در صورتیکه هدف از این کمک و محبت دلیلی بر محبت بین والد و فرزند هست پس مدیریت احساسات و شکستن تابوی ذهنی و تبعیت از استدلالات منطقی در این مسیر راهگشاست
موید باشید🌱
درود 🌱
دوست عزیز محبت و احترام به والدین وظیفه‌ی مهمیه اما به معنای فدا کردن کامل خودتون نیست. شما حق دارین برای خودتون و آینده‌تون هم وقت و انرژی بذارین و محترمانه مرز بذارین. رضایت خدا در گرو اطاعت کورکورانه نیست؛ مهم اینه که در حد توان، بدون آسیب به خودتون، محبت کنین. اگر هم حس دلخوری یا تنفر دارین، طبیعیه و می‌تونین با گفت‌وگو، تخلیه‌ی احساسات و رسیدگی به نیازهای شخصی، فشار روحی رو کمتر کنین.
دوست عزیز محبت و احترام به والدین وظیفه‌ی مهمیه اما به معنای فدا کردن کامل خودتون نیست. شما حق دارین برای خودتون و آینده‌تون هم وقت و انرژی بذارین و محترمانه مرز بذارین. رضایت خدا در گرو اطاعت کورکورانه نیست؛ مهم اینه که در حد توان، بدون آسیب به خودتون، محبت کنین. اگر هم حس دلخوری یا تنفر دارین، طبیعیه و می‌تونین با گفت‌وگو، تخلیه‌ی احساسات و رسیدگی به نیازهای شخصی، فشار روحی رو کمتر کنین.