وابستگی

باسلام
دوست گرامی اینکه فرزندان کم کم بزرگ شوند و به دنبال زندگی و سرنوشت و آرزوهای خود بروند کاملا طبیعی است در غیر این صورت همه انسانها باید تا آخر عمر وابسته و در کنار مادر و پدر باشند تا وابستگی ایجاد نشود
لذا هم شما و هم مادرتان باید با این مساله کنار بیایید که روند زندگی همین گونه هست و برای رشد و پیشرفت چاره ای جز تحمل سختی ها و دوری ها نیست
کمی بر روی صبر و تحمل و تاب آوری تان کار کنید تا کم کم با شرایط جدید کنار بیایید
در ابتدا تحمل دوری دشوار است اما کم کم هم شما و هم مادرتان عادت می کنید
قدری به خودتان فرصت دهید
سعی کنید در هنگام جدایی، سرگرمی های جدید برای خودتان و مادرتان فراهم کنید تا کمتر له این دوری توجه کنید
موفق باشید 🎯🎯🎯

درود 🌱
دوست عزیز حرف‌تون خیلی قابل درکه. وابستگی به خانواده، مخصوصا مادر، یه احساس کاملا طبیعی و انسانیه. وقتی قراره از خونه و شهر و آغوش مادری دور بشیم، دلتنگی و تردید کاملا قابل پیش‌بینیه.
ولی باید بدونین که رشد و استقلال، دقیقا از همین‌جا شروع می‌شه. این وابستگی، اگه مدیریت نشه، ممکنه سال‌ها فرصت‌هاتون رو عقب بندازه و نذاره خودتون رو اون‌طور که باید، بسازین.

پیشنهاد ما اینه که هم شما و هم مادر محترمتون، کم‌کم با این تغییر کنار بیاین؛

با تماس‌های منظم، پیام‌ها، حتی تماس تصویری، این فاصله رو کمتر حس کنین؛

خودتون رو قوی‌تر کنین با یادآوری هدفتون که تحصیل، پیشرفت، ساختن آینده‌ای روشن‌تر هست.مطمئن باشین مادر محترمتون هم وقتی ببینن شما دارین پیشرفت می‌کنین، از ته دل خوشحال و راضی می‌شن.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست

باسلام مجدد. این دلتنگی طبیعی است و وابستگی بیمارگونه ای نیست که نیاز به درمان داشته باشد.‌ خصوصا وقتی سن کم باشد و این دوری اولین تجربه باشد. اگر شش ماه بعد از جابجایی نتوانستید با شرایط جدید خودتان را وفق دهید و سازگار شوید یا این دوری روی عملکرد شما تاثیر منفی گذاشت بهتر است با یک روانشناس صحبت کنید. برای ایجاد احساس بهتر و کم‌کردن استرس به خودگویی هایتان دقت کنید و افکار خود آیند منفی که بروز نگرانی را بیشتر می کند شناسایی و تغییر دهید. صحبت با افرادی که این دوران را با موفقیت طی کرده اند کمک می کند تا احساس کنترلی بیشتری روی شرایط داشته باشید و به خودتان اعتماد کنید. سخت بودن شرایط دلیلی بر غیر قابل تحمل بودن نیست. موفق باشید