گاهشماری ماههای قمری

بسم الله الرحمن الرحمن الرحیم
با سلام و احترام

قضیه آنطور که به ان اشاره فرمودید نبوده.
مطالبی در زیر بیان می شود که امیدوارم مفید باشد.
عرب ماه ها را بر فصول چهارگانه تقسیم بندی می کرد: از پاییز آغاز می کرد که آن را ربیع می گفته اند، زیرا اولین باران در آن فصل می بارد. سپس زمستان و بهار (که آنرا صیف یا الربیع الثانی نیز نامیده اند) و آنگاه تابستان است (که قیظ نیز نامیده اند) و پس از مدتی این تقسیم بندی را رها کردند.

تعداد روزهای سال قمری، 354 روز است، یعنی کمتر از تقریباً یازده روز از سال شمسی.
حج نیز در زمان های چهارگانه: پاییز، زمستان، بهار و تابستان واقع می شده است.
زمان جاهلیت برای اینکه حج آنها در زمان درو و خرمن و آماده شدن کالاها (پوست و چرم و...) واقع شود و این وضعیت در یک حال ثابت و در بهترین و حاصلخیزترین زمان باقی بماند، سال کبیسه را از یهودیان مجاور خود فرا گرفتند. این جریان حدود دویست سال قبل از هجرت [نبوی ] رخ داد. یهودیان که سال قمری آنها هم یازده روز از سال شمسی کم داشت پس از سه سال، یک ماه بر دوازده ماه خود اضافه می کرده و آن را "فیادار" یا "آذار الثانی" می نامیدند. عرب ها نیز تفاوت بین سال قمری و سال شمسی خود را با الحاق یک ماه جبران می کردند. آنها تفاوت بین دو سال شمسی و قمری را، ده روز و 21 ساعت و 12 دقیقه، اعتبار می کرده؛ ولی در کل، ده روز و بیست ساعت به حساب می آوردند.
ابوریحان بیرونی گفته: «عرب ها، هر 24 سال قمری، نه ماه کبیسه می کردند و ماه های آنها با زمان ها ثابت بود و به یک طریق با زمان جاری و از اوقاتش تقدم و تأخر نمی گرفت.»

متولی انجام کبیسه یا همان "نس ء" یا "نسی ء" (یعنی کبیسه گرفتن سال و تغییر و تأخیر در ماه)، مردمانی از قبیله بنی کنانه بودند که به "نسأة" خوانده می شده و به "قلامس" نیز معروف بودند. مفرد قلامس، قَلمّس به معنی دریای پرآب است. اولین ناسی (کبیسه گیر) حذیفه بن فقیم بن عدی و آخرین آنها ابوثمامه جنادة بن عوف بوده است... هنگامی که نسی ء انجام می شد، قلمّس پس از انقضای حج در عرفات آن را در جَوّی از حرمت و عظمت به مردم اعلام می نمود و ماه های حرام را نیز بر می شمرد.
عرب ها پس از بعثت نبوی همچنان به انجام نَسی ء پای بند بودند. نسی ءِ اول برای ماه محرّم منظور می شد و صفر را محرم و ربیع الاول را صفر می نامیدند. نیز نسی ء دوم برای ماه صفر بود و ماهی که پس از آن می آمد را هم صفر می نامیدند و این چنین گذشت تا نسی ء در ماه های دوازده گانه متداول شد و به ماه محرم باز گشت کرد و آنگاه به مانند قبل آن را تکرار نمودند... از نتایج این کار تبدیل ماه های حرام به حلال بود و اینکه جنگ در ماه های حرام [واقعی ] رخ می داد. و لذا این آیه کریمه نازل شد و نسی ء را تحریم کرد: «انما النسی ء زیادةٌ فی الکفر یضل به الذین کفروا یحلونه عاماً و یحرمونه عاماً لیواطئواعدة ما حرّم اللهُ فیحلوا ماحرّم اللَّه» [سوره توبه / 14

مشخص شد که ماهها صحیح هستند نسیء زمان رسول الله صلی الله علیه و آله کنار گذاشته شد و ربطی هم به دومی ندارد.

در پناه خدا باشید