سلام. چقدر سخته که آدم یه درآمد خیلی معمولی داشته باشه طوری که می‌دونه امید زیادی به بهبودی نیست و ببینه خواهر و برادراش بهترین رفاه و بهترین زندگی دارن و بچه هاشون تو ناز و نعمت هستن البته ایشالا زندگیشون بهترم بشه.من کوچکترین حسادتی ندارم فقط بااین وضعیت و با ۳۷ سال سن مجرد موندم چون دوست ندارم بچه داشته باشم که رفاه پسر عموهایش ببینه و حسرت بخوره و منم نتونم براش کاری کنم بابت همین موضوع و علی رغم نیاز به همدم و غمخوار قید ازدواج زدم. خودم خیلی چیزا تو بچگی و جوونی میخواستم و فراهم نشد و حسرت به دل موندم دوست ندارم یکی دیگه رو هم حسرت به دل بزارم. همه می‌دونیم که چقدر چشم و هم چشمی بین بچه ها زیاده. افسوووس